Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 15 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Tczewie I Wydział Cywilny

w składzie: sędzia Dominika Czarnecka

po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa E. N.

przeciwko Ł. G.

o zapłatę

postanawia

odrzucić sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty z dnia 26 października 2023 roku wydanego w

sprawie I Nc 1455/23.

Sygn. akt I Nc 56/25

UZASADNIENIE

W dniu 04 września 2023 roku powódka E. N. złożyła pozew o zapłatę przeciwko pozwanemu Ł. G., wskazując adres zamieszkania pozwanego: S. (...), T..

W dniu 26 października 2023 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. (...) wydał nakaz zapłaty.

Korespondencja zawierająca odpis pozwu wraz z załącznikami oraz odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniami została wysłana na adres wskazany w pozwie – przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 05 grudnia 2023 roku, następnie po raz drugi w dniu 13 grudnia 2023 roku.

Na mocy zarządzenia z dnia 03 stycznia 2024 roku powódka została zobowiązana do złożenia do akt potwierdzenia doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwrócenia korespondencji wraz z dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie.

W dniu 29 kwietnia 2024 roku powódka przedłożyła do akt sprawy protokoły z czynności komornika z dnia 11 kwietnia 2024 roku, gdzie ustalono iż pozwany zamieszkuje pod adresem podanym w pozwie tj. S. (...), T., zaś dorosłemu domownikowi pozostawiono informację o możliwości odbioru korespondencji w kancelarii komornika. W dniu 23 kwietnia 2024 roku pozwany odebrał osobiście korespondencję w kancelarii komornika.

W dniu 30 kwietnia 2024 roku pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 26 października 2023 roku.

Postanowieniem z 6 maja 2024 r. referendarz sądowy sprzeciw odrzucił jako wniesiony po terminie. Referendarz wskazał, że z protokołu komornika wynika, iż pozwany mieszka pod adresem wskazanym z pozwie. Mając powyższe na uwadze, korespondencję zawierającą odpis pozwu wraz z załącznikami oraz odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniami należało uznać za skutecznie doręczoną po upływie 7 dni od powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie k.p.c., a więc z dniem 20 grudnia 2023 roku. Sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym wnosi się natomiast w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia, co oznacza, że ostatnim dniem na jego skuteczne wniesienie był dzień 03 stycznia 2024 roku. Stosownie do treści art. 4803 § 3 k.p.c. Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania. Sprzeciw wniesiony przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2024 roku uznać należy zatem jako spóźniony, co uzasadnia jego odrzucenie.

Pozwany wniósł skargę na powyższe orzeczenie referendarza sądowego, zarzucając naruszenie art. 139 (1) § 3 kpc, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że powódka wykazała, iż pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie, podczas gdy tam nie mieszka, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że pozwany został pouczony o tym, iż ponowne doręczenie odpisu nakazu zapłaty ma charakter jedynie informacyjny.

S ąd zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1391 § 1 k.p.c. jeżeli pozwany będący osobą fizyczną, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie, nie odebrał wysłanego pod wskazany adres pozwu, innego pisma procesowego lub orzeczenia wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających ani nie ma zastosowania art. 139 § 2 lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu odpis pisma sądowego dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego odpisu pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika.

Zgodnie zaś z treścią art. 1391 § 3 k.p.c w przypadku wykazania przez powoda dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie, korespondencję przesłaną w sposób przewidziany w art. 139 § 1 uważa się za doręczoną. Późniejsze doręczenie tej korespondencji przez komornika na ten sam adres nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu terminów, które ustawa wiąże z doręczeniem, o czym należy pouczyć pozwanego przy tej czynności.

W okolicznościach sprawy odpis nakazu nie został odebrany ani osobiście przez pozwanego, ani przez dorosłego domownika, przesyłkę powtórnie awizowano. Powódka zgodnie z zobowiązaniem Sądu podjęła próbę doręczenia przesyłki przez komornika. Z protokołu tej czynności z 11 kwietnia 2024 r. wynika, że komornik pod wskazanym adresem nie zastał pozwanego, ale zastał jego ojca J. G., który potwierdził, że pozwany Ł. G. pod tym adresem mieszka. Co prawda ojciec pozwanego odmówi przyjęcia korespondencji, ale przyjął zawiadomienie o podjętej próbie doręczenia przesyłki (k. 43). Przesyłkę tę pozwany odebrał 23 kwietnia 2024 r. (k. 46) i w dniu 30 kwietnia 2024 r. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty.

W ocenie Sądu sprzeciw ten został wniesiony po terminie wskazanym w art. 480 (2) § 2 pkt 1 kpc, zgodnie z którym sprzeciw można wnieść w terminie dwóch tygodni o doręczenia nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce w kraju. Powódka wykazała bowiem dowodem na piśmie, w postaci protokołu komornika, że pozwany mieszka pod adresem wskazanym w pozwie. Wynika to z twierdzeń jego ojca, który z nim mieszka, wobec czego nie sposób odmówić tym twierdzeniom wartości dowodowej. Z informacji komornika (k. 46, 48) nie wynika także, by pozwany odbierając pismo od komornika twierdził, że pod tym adresem nie mieszka. Co istotne pozwany w swej skardze podał, że nie mieszka i w chwili doręczania mu korespondencji nie mieszkał pod wskazanym w pozwie adresem, jednakże jego twierdzenia, wobec twierdzeń ojca i odebrania przez pozwanego przesyłki u komornika, są gołosłowne. Pozwany bowiem nie wskazuje swojego innego adresu, a jedynie adres reprezentującego go w sprawie pełnomocnika. Jest w tym konsekwentny, gdyż czyni to we wszystkich składanych przez siebie pismach procesowych.

W efekcie, referendarz sądowy trafnie przyjął, że odpis nakazu należało uznać za doręczony w dniu 20 grudnia 2023r. Pierwszą przesyłkę adresowaną pod adres z pozwu awizowano bowiem 5 grudnia 2024 r. a drugą 13 grudnia 2024 r. W tym stanie rzeczy termin na wniesienia sprzeciwu upływał 3 stycznia 2025 r., wniesienie go 30 kwietnia 2024 r. nastąpiło więc po terminie. Choć komornik winien był pouczyć pozwanego o tym, że późniejsze doręczenie tej korespondencji przez komornika na ten sam adres nie powoduje ponownego rozpoczęcia biegu terminów, które ustawa wiąże z doręczeniem, to nawet nieuczynienie tego nie niweluje skutków upływu terminu do wniesienia sprzeciwu.

Stosownie do treści art. 480 (3) § 3 k.p.c. Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania.

Sprzeciw wniesiony przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2024 roku uznać należy zatem jako spóźniony, co uzasadnia jego odrzucenie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.