Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj

Protokolant: Kamila Grzybek

po rozpoznaniu na rozprawie 28 maja 2025 roku w S.

sprawy z powództwa W. D.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda W. D. kwotę 2883,42 zł (dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt trzy złote i czterdzieści dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz powoda W. D. kwotę 1867 zł (tysiąc osiemset sześćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 2 878,44 zł (dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt osiem złotych i czterdzieści cztery grosze) z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.

Sygnatura akt I C 20/23

UZASADNIENIE

Powód W. D. w pozwie wniesionym przeciwko (...) S. A. w S. wniósł o zasądzenie:

a)  kwoty 2932,94 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 15 listopada 2020 r. w mieniu należącym do poszkodowanej M. C. (1);

a)  kwoty 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych z wykonaniem wyceny kosztów przywrócenia mienia poszkodowanego do stanu sprzed szkody;

b)  zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 15 listopada 2020 roku powstała szkoda, w wyniku której uszkodzeniu uległo mienie należące po poszkodowanej M. C. (1). Sprawca szkody był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Po zgłoszeniu szkody pozwanemu, pozwany zarejestrował szkodę pod numerem SZ50/951/21, przeprowadził postępowanie likwidacyjne i wypłacił tytułem odszkodowania łącznie kwotę 4072,91 zł. Na podstawie umowy cesji z dnia 18 listopada 2022 roku powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługiwały poszkodowanej wobec pozwanego. Wypłacona przez pozwanego kwota odszkodowania została znacząco zaniżona i nie umożliwia przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody. Pozwany nie uwzględnił w sporządzonej wycenie wszystkich uzasadnionych technologicznie prac niezbędnych do przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody. Prawidłowo ustalone koszty przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody wynoszą 7005,85 zł. Ponieważ pozwany wypłacił poszkodowanym kwotę 4072,91 zł, do zapłaty pozostaje wynikająca stąd różnica 2932,94 zł. Powód zaznaczył, że dochodzi jedynie części należnego odszkodowania.

Dodatkowo powód domagał się zwrotu kwoty 500 zł z tytułu kosztów prywatnej ekspertyzy uzyskanej w celu prawidłowego oszacowania wysokości szkody.

(pozew – k. 4-8)

Nakazem zapłaty z dnia 20 grudnia 2022 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 31)

Od powyższego nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając go co do kwoty 2883,42 zł wraz z odsetkami i kosztami. Pozwany wyjaśnił, że powód przesłał kosztorys dopiero wraz z pozwem i wobec tego w zakresie kwoty 549,52 zł brak powodu do wytoczenia powództwa.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że powód zgłosił mu roszczenie z tytułu szkody, która miała miejsce w dacie 15.11.2020 r. w wyniku nieszczelności opierzenia komina doszło do uszkodzeń powłok malarskich lokalu mieszkalnego. Pozwany w tej dacie ubezpieczał powoda między innymi w zakresie ubezpieczenia OC z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej lub użytkowania mienia, co zostało potwierdzone polisą numer (...), zgodnie Ogólnymi Warunkami Ubezpieczeń o symbolu (...). Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pod numerem SZ50/951/21 decyzjami z dnia 07 lutego 2021 roku oraz 11 kwietnia 2021 roku pozwany wypłacił odszkodowanie w wysokości 4072,91 zł. Po doręczeniu pozwu z kosztorysem, który nie był złożony w toku postępowania likwidacyjnego, pozwany dokonał dopłaty w wysokości 549,52 zł.

W ocenie pozwanego powód nie udokumentował poniesienia przez ubezpieczonym kosztów remontu w dochodzonej wysokości, ani nie wykazał zakresu prac ponad uznane w toku likwidacji. Wg pozwanego meritum sporu i spraw tego typu nie sprowadza się do wyliczenia maksymalnych kosztów naprawy, ale takich kosztów, które uwzględniwszy również zasadę minimalizacji szkody oraz współpracy wierzyciela z dłużnikiem, pozwolą realnie naprawić uszkodzone mienie.

W odniesieniu do dochodzonych kosztów sporządzenia kosztorysu przez powoda, pozwany wskazał, że załączona do pozwu faktura VAT potwierdza, że są to koszty prowadzenia działalności gospodarczej powoda i jako takie nie są szkodą.

(sprzeciw – k. 34-37)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 listopada 2020 roku w lokalu mieszkalnym przy ul. (...) w L., należącym do M. C. (1) doszło do zalania na skutek przecieków z niewłaściwie zamontowanych obróbek blacharskich na dachu. Zalaniu uległy pokój dzieci i sypialnia, znajdujące się na drugim poziomie lokalu, jak również pomieszczenia znajdujące się na pierwszym poziomie lokalu – w szczególności kuchnia, salon, łazienka. W zalanych pokojach, w których były tapety, musiały być one usunięte i wymienione na nowe.

Za szkodę odpowiedzialna była Wspólnota Mieszkaniowa Jaworzyńska 96 w L., która w dacie zdarzenia szkodowego była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej lub użytkowanego mienia w pozwanym zakładzie ubezpieczeń (polisa nr (...)).

(okoliczność niesporna, nadto dowód: polisa – k. 39, dokumentacja zdjęciowa w aktach szkody na płycie CD z k. 69 oraz na k. 215-219 z opisem zdjęć, zeznania M. C.-C. – k. 250-251)

Szkoda z dnia 15 listopada 2020 r. została zgłoszona pozwanemu towarzystwu ubezpieczeń niezwłocznie po ustaleniu podmiotu odpowiedzialnego za szkodę. Pozwany zarejestrował szkodę pod nr SZ50/951/21.

Decyzją z dnia 7 lutego 2021 r. pozwany poinformował o przyznaniu odszkodowania w kwocie 3997,10 zł, ustalonego w oparciu o wyliczenie kosztorysowe.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2021 r. pozwany poinformował o przyznaniu dopłaty do odszkodowania w kwocie 75,81 zł, ustalonego w oparciu o wyliczenie kosztorysowe.

Po doręczeniu pozwu pozwany zweryfikował kosztorys powoda do kwoty 4622,43 zł brutto.

(dowód: decyzja – k. 14-14v, 15-15v, weryfikacja kosztorysu powoda – k. 44-45)

W wyniku zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 18 listopada 2022 r. pomiędzy powodem (jako cesjonariuszem) a M. C. (1) (jako cedentami), powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługują poszkodowanym od (...) S.A. oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę z dnia 15 listopada 2020 r.

(dowód: umowa cesji – k. 10-11, pełnomocnictwo – k. 12)

Powód skorzystał z usług prywatnego rzeczoznawcy (...) Sp. z o.o., który sporządził kosztorys przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed szkody, szacując wysokość tych kosztów na kwotę 7005,85 zł.

W dniu 25 października 2023 roku firma (...) Sp. z o. o. w S. wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 615,00 zł brutto (500 zł netto) tytułem wykonania powyższego kosztorysu na zlecenie powoda.

(dowód: kosztorysy naprawy – k. 16-26v, faktura VAT – k. 27)

Wartość wszystkich niezbędnych kosztów przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody z dnia 15 listopada 2020 r., uwzględniająca narzut zysku oraz stawki i ceny na dzień sporządzenia opinii wynosi 10 458,23 zł brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa wraz z kosztorysami i opiniami uzupełniającymi – k. 85-180, 210-210v, 261-267)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci dokumentów załączonych do pism procesowych stron, jak i tych znajdujących się w aktach szkody (zapisanych na płycie CD) oraz opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa.

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty znajdujące się w aktach szkody i przedstawione przez strony w toku procesu, bowiem ich autentyczność ani wiarygodność nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd zważył przy tym, iż kalkulacje kosztów przywrócenia lokalu mieszkalnego poszkodowanej do stanu sprzed szkody, sporządzone na zlecenie każdej ze stron stanowiły jedynie wyjaśnienie stanowisk stron co do sposobu wyliczenia szkody i jej wysokości. Były to kalkulacje prywatne, wykonane na zlecenie stron lub przez wybrane przez nich podmioty. Sąd uznał je więc jedynie za dowód tego, iż takie kalkulacje były sporządzane na zlecenie stron.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka M. C. (1) co do zakresu uszkodzeń powstałych w lokalu, bowiem zostały one potwierdzone dokumentacją zdjęciową z miejsca szkody i protokołem szkody, były rzeczowe i dość szczegółowe, mimo iż świadek składała zeznania 4 lata po zdarzeniu powodującym szkodę. Brak było podstaw do odmowy zeznaniom tym wiarygodności.

Z uwagi na spór stron co do zakresu uszkodzeń powstałych w lokalu poszkodowanej, jak i kosztów przywrócenia tego mienia do stanu sprzed szkody z dnia 15 listopada 2020 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa R. N.. Opinia biegłego została sporządzona starannie i rzetelnie, przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu budownictwa oraz doświadczeniem zawodowym. Po zgłoszeniu przez stronę powodową zastrzeżeń co do zakresu prac naprawczych uwzględnionych przez biegłego w pierwszej opinii, biegły wyjaśnił w opinii ustnej, że akta szkody zawierają dokumentację zdjęciową, której nie można przyporządkować do poszczególnych pomieszczeń w lokalu, dlatego co do zakresu szkody biegły opierał się na protokole szkody sporządzonym przez pozwanego. Na skutek przeprowadzenia dowodu z zeznań poszkodowanej M. C.-C. oraz przedstawienia przez powoda dokumentacji zdjęciowej z opisem pomieszczeń, których zdjęcia dotyczą, biegły w pisemnej opinii uzupełniającej dokonał korekty kosztorysu prac naprawczych. Tak uzupełniona opinia biegłego stanowiła podstawę ustaleń faktycznych Sądu co do zakresu niezbędnych prac remontowych oraz kosztów ich wykonania. Była ona jasna, zupełna, wewnętrznie spójna i w pełni uwzględniała dostępny materiał dowodowy obrazujący zakres szkody.

W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 2932,94 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie nieruchomości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 16 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 500 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu na zamówienie powoda. Z uwagi na to, że pozwany zaskarżył nakaz zapłaty jedynie co do kwoty 2883,42 zł, tylko w takim zakresie żądanie pozwu było przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Podstawę żądania powoda stanowił art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz zawarta została umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń (art. 822 § 4 k.c.).

Bezsporna między stronami była odpowiedzialność pozwanego co do zasady za szkodę w mieniu poszkodowanej M. C. (1) na skutek zalania mieszkania z racji świadczenia ochrony ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej świadczonej na rzecz podmiotu odpowiedzialnego za szkodę – Wspólnoty Mieszkaniowej. Kwestią sporną była wysokość świadczenia, które pozwany był zobowiązany w związku z nią spełnić. Pozwany stał na stanowisku, że wypłacone przez niego świadczenie w kwocie 4072,91 zł, uzupełnione kwotą 549,52 zł, za szkodę w mieszkaniu w pełni rekompensuje szkodę w mieniu poszkodowanej. Ponieważ ustalenie tej kwestii spornej wymagało wiedzy specjalistycznej, Sąd dopuścił na tę okoliczność opinię biegłego z zakresu budownictwa. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, Sąd ustalił, że koszt przywrócenia mieszkania poszkodowanego do stanu sprzed zalania z dnia 15 listopada 2020 roku wynosił 10458,23 zł brutto. W ocenie Sądu należne powodowi odszkodowanie winno zostać ustalone w wysokości obejmującej stawki i ceny z daty orzekania, tj. daty wydania opinii. Zastosowanie winien znaleźć tutaj bowiem przepis art. 363 § 2 k.c., zgodnie z którym jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. W toku niniejszego postępowania strona pozwana nie powoływała się na żadne szczególne okoliczności. W ocenie Sądu nie było podstaw do odstąpienia od ogólnej reguły ustalania odszkodowania wskazanej w art. 363 § 2 k.c. Dochodzone roszczenie dotyczyło bowiem odpowiedzialności za szkodę zalaniową z tytułu OC sprawcy szkody.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że ustalona i wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego kwota 4072,91 zł, uzupełniona po doręczeniu pozwu dopłatą w kwocie 549,52 zł z tytułu szkody w mieniu poszkodowanej była wartością zaniżoną, niepozwalającą na przywrócenie tego mienia do stanu sprzed zdarzenia szkodowego. Pozwany w ramach zastosowanej metody kosztorysowej błędnie wyliczył wysokość szkody na ww. kwotę. Na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił, że należna kwota odszkodowania, niezbędna do przywrócenia lokalu poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 15 listopada 2020 roku winna wynieść 10458,23 zł brutto. Uwzględniając wypłacone przez pozwanego świadczenia w wysokości 4072,91 zł i 549,52 zł, pozwany winien był wypłacić na rzecz poszkodowanej/powoda kwotę 5 835,80 zł. Żądanie pozwu z tytułu częściowego dochodzenia szkody wynosiło 2932,94 zł, natomiast przedmiotem sporu po sprzeciwie od nakazu zapłaty była jedynie kwota 2883,42 zł, bowiem co do kwoty 549,52 zł nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym nie został zaskarżony. Żądana i sporna kwota 2883,42 zł mieści się w granicach przysługującego powodowi roszczenia o dopłatę odszkodowania uzupełniającego wobec pozwanego. Dlatego na podstawie art. 822 §§ 1 i 4 k.c. w zw. z art. 363 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2883,42 zł z tytułu dopłaty do odszkodowania za szkodę z dnia 15 listopada 2020 roku w mieniu M. C. (1).

W zakresie roszczenia odsetkowego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie powód wnosił o zasądzenie odsetek za opóźnienie od kwoty 2932,94 zł za okres od dnia 16 grudnia 2020 roku. Zgodnie z treścią art. 817 k.c., ubezpieczyciel zobowiązany był do wypłaty odszkodowania w ciągu 30 dni od złożenia zawiadomienia o szkodzie. Zdarzenie szkodowe miało miejsce w dniu 15 listopada 2020 roku, a szkoda została niezwłocznie zgłoszona pozwanemu. Wysokość świadczenia winna być ustalona przez pozwanego najpóźniej do dnia 15 grudnia 2020 r. Od dnia następnego tj. 16 grudnia 2020 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz poszkodowanego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej w kwocie 2883,42 zł od dnia 16 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty.

Powód domagał się również zwrotu kosztów wykonanej na jego zlecenie prywatnej ekspertyzy. Sąd zważył, że w orzecznictwie wskazuje się, że nabywcy wierzytelności o odszkodowanie za szkodę przysługuje od ubezpieczyciela zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej tylko wtedy, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach danej sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r., III CZP 68/18).

W niniejszej sprawie to nie poszkodowany poniósł koszty sporządzenia opinii, lecz powód będący nabywcą wierzytelności. Nadto koszty te poniesione zostały już po dacie nabycia wierzytelności. Są to jednak w świetle wspomnianej uchwały Sądu Najwyższego (III CZP 68/18) koszty niepozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Sąd zważył, że powód dochodził od początku jedynie części roszczenia, wskazując wyraźnie, że wysokość roszczenia zostanie sprecyzowana po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. W tej sytuacji, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie powoda, iż wydatki na prywatną ekspertyzę przedsądową były niezbędne i celowe dla prawidłowego sformułowania żądania pozwu.

Sąd wziął również pod uwagę, że inaczej należy oceniać działania samego poszkodowanego, jeśli nie ma on orientacji w kwestiach dotyczących ustalenia zakresu uszkodzeń powstałych w mieniu i ich wartości, jest laikiem w tej dziedzinie, a inaczej firmy skupującej takie wierzytelności o wypłatę odszkodowania, zawodowo zajmującego się oceną ryzyka i szacowaniem strat. W niniejszej sprawie koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy zostały poniesione przez powoda, a więc podmiot prowadzący działalność gospodarczą związaną ze skupem i dochodzeniem wierzytelności odszkodowawczych. W ocenie Sądu, koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy w rozpoznawanej sprawie nie był ani niezbędny, ani celowy, ponieważ to w zasadzie na podstawie ustaleń biegłego (o którego przeprowadzenie dowodu z opinii zwrócił się powód) kształtuje się ostateczna i rzeczywista wysokość poniesionej szkody. Przy tym mając także na uwadze wspomnianą uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r. o sygn. III CZP 68/18, niezasadne byłoby ustalanie precyzyjnej wysokości żądania na etapie przedsądowym przez powoda i obciążanie tymi samymi kosztami dwukrotnie strony przegrywającej sprawę (koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy, koszty sporządzenia opinii biegłego). Z tego względu w ocenie Sądu nie było podstaw, by uznać, że wydatek ten był uzasadniony z punktu widzenia prawidłowej likwidacji szkody i stanowił normalne, zwykłe, typowe następstwo szkody. Dlatego też Sąd w pkt II wyroku oddalił żądanie pozwu co do kwoty 500 zł z tytułu zwrotu wydatków na prywatną kalkulację kosztów naprawy na podstawie art. 361 § 1 k.c.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na mocy 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., art. 102 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą słuszności. Zważywszy, iż powództwo było uwzględnione co do zasady i w całości co do żądania dopłaty do wypłaconej kwoty świadczenia, w ocenie Sądu zasadne było obciążenie pozwanego kosztami procesu w całości. Sąd oddalił jedynie żądanie dotyczące zwrotu kosztów prywatnej eskpertyzy, a więc w nieznacznym zakresie. Postępowanie dowodowe wykazało, że pozwany zaniżył kwotę należnego odszkodowania ponad dwukrotnie. W celu dochodzenia przysługujących mu roszczeń konieczne było poniesienie przez powoda kosztów procesu w postaci opłaty od pozwu, kosztów zastępstwa procesowego oraz zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. Gdyby pozwany przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie likwidacyjne, poniesienie tych kosztów byłoby zbędne. Dlatego należało obciążyć pozwanego kosztami procesu poniesionymi przez powoda. Na koszty te składały się: opłata od pozwu w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego powoda w wysokości 900 zł (wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz wykorzystana zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 750 zł.

W rozpoznawanej sprawie Skarb Państwa Sąd Rejonowy w Sopocie poniósł tymczasowo koszty wynagrodzenia biegłego sądowego w zakresie, w jakim nie znalazły one pokrycia w zaliczce uiszczone przez powoda. Ze Skarbu Państwa wyłożono na ten cel kwotę 2878,44 zł. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnięcie tej kwoty na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie od pozwanego (jako odpowiedzialnego za pokrycie kosztów procesu) z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.