Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. kwotę 1 400 euro (jeden tysiąc czterysta euro) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. kwotę 1 140,77 złotych (jeden tysiąc sto czterdzieści złotych siedemdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 1156/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 17 września 2024 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwoty 1 960 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem wynagrodzenia za prace budowlane wykonane na zlecenie pozwanego przez poprzednika prawnego powoda – D. B. (1).

Nakazem zapłaty z dnia 24 września 2024 roku wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VI GNc 3341/24 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądnie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. domagał się oddalenia powództwa w całości przyznając, że zawarł z poprzednikiem prawnym powoda umowę, na podstawie której miał on wykonać dla pozwanego prace budowlane rozliczane według liczby przepracowanych godzin wskazując jednakże na brak określenia między nimi stawki godzinowej. Pozwany podniósł także, że na poparcie swoich żądań, w tym liczby godzin i wysokości stawki, powód przedstawił jedynie fakturę nieopatrzoną podpisem pozwanego, z której to faktury nie można wywodzić faktu powstania roszczenia ani jego wysokości.

W piśmie z datą w nagłówku „dnia 10 lutego 2025 roku” (data prezentaty: 2025-02-14, k. 80-82 akt) pozwany przyznał, że zarówno poprzednik prawny powoda, jak i jego współpracownicy przepracowali dla pozwanego po 70 godzin każdy z nich, zaprzeczył jednakże, aby stawką uzgodnioną między stronami było 20 euro za godzinę pracy.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

D. B. (1), D. B. (2), A. S. i K. K. wykonywali prace remontowe na terenie Niemiec na zlecenie (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R.. Każdy z nich zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. umowę, z której wynikało, że wynagrodzenie będzie rozliczane w oparciu o liczbę przepracowanych przez nich godzin.

W żadnej z umów nie określono wysokości stawki za wykonywane prace. Stawkę tę z prezesem zarządu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. ustalał ustnie D. B. (1) działający również w imieniu swojego ojca D. B. (2), a także A. S. i K. K..

Uzgodniono stawkę w wysokości 20 euro za godzinę pracy dla każdego z nich.

umowa z dnia 13 maja 2024 roku – k. 10-11 akt, protokół rozprawy obejmujący zeznania świadka D. B. (1) w sprawie o sygn. akt VI GC 94/25 Sądu Rejonowego w Gdyni – k.129-133 akt, wydruk wiadomości sms – k.75 akt, częściowo zeznania świadka D. B. (1) – protokół rozprawy z dnia 22 października 2025 roku, k. 165-167 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:54-00:17:35)

D. B. (1) na potrzeby prac wykonywanych przez niego oraz D. B. (2), A. S. i K. K. zapewniał swój samochód oraz swoje narzędzia.

K. K. dokonał z D. B. (1) z tego tytułu rozliczenia gotówką.

częściowo zeznania świadka D. B. (1) – protokół rozprawy z dnia 22 października 2025 roku, k. 165-167 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:54-00:17:35), zeznania świadka K. K. – protokół rozprawy z dnia 22 października 2025 roku, k. 165-167 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:17:56-00:27:23)

D. B. (1), D. B. (2), A. S. i K. K. wykonali prawidłowo zlecone im przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. prace budowlane. Każdy z nich przepracował po 70 godzin.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. zatwierdził liczbę przepracowanych przez nich godzin i potwierdził łączną kwotę należności z tego tytułu, tj. kwotę 5 600 euro.

Wobec powyższego D. B. (1) wskazał pozostałym współpracownikom ogólne kwoty, na jakie każdy z nich powinien wystawić fakturę. I tak, w przypadku jego ojca D. B. (2) była to kwota 1 400 euro, zaś w przypadku K. K. i A. S. – po 1 120 euro.

Natomiast sam D. B. (1) w dniu 29 maja 2024 roku wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. fakturę numer (...) na kwotę 1 960 euro, z terminem płatności do dnia 05 czerwca 2024 roku.

Wszystkie faktury zostały przesłane (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R..

faktura numer (...) – k. 9,86 akt, zestawienie liczby przepracowanych godzin – k. 69 akt, dokumentacja fotograficzna – k. 70-73 akt, zrzut ekranu – k. 74 akt, wydruk wiadomości sms – k. 75 akt, faktura numer (...) – k. 85 akt, faktura numer (...) – k. 87 akt, faktura numer (...) – k. 88 akt, częściowo zeznania świadka D. B. (1) – protokół rozprawy z dnia 22 października 2025 roku, k. 165-167 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:01:54-00:17:35), zeznania świadka K. K. – protokół rozprawy z dnia 22 października 2025 roku, k. 165-167 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:17:56-00:27:23)

W związku z brakiem płatności pismem z dnia 03 lipca 2024 roku, a także mailowo D. B. (1), D. B. (2), A. S. i K. K. wzywali (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. do zapłaty należności wynikających z wystawionych przez nich faktur.

wezwanie do zapłaty – k. 89-90 akt, wydruk korespondencji mailowej – k. 83-84 akt,

Na podstawie umowy cesji z dnia 22 sierpnia 2024 roku D. B. (1) przeniósł przysługującą mu wierzytelność wynikającą z faktury numer (...) na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W..

cesja – k. 8 akt

Pismem z dnia 27 sierpnia 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wezwał (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. do zapłaty kwoty 1 960 euro wynikającej z faktury numer (...).

W odpowiedzi (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. poinformował, że nie otrzymał od D. B. (1) prawidłowo wystawionej faktury.

wezwanie do zapłaty – k. 12 akt, wydruk korespondencji mailowej – k. 32 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów, w tym protokołu rozprawy z dnia z dnia 12 marca 2025 roku w sprawie o sygn. akt VI GC 94/25 tutejszego Sądu, dokumentacji fotograficznej oraz dowodów z wydruków wiadomości sms oraz mailowych (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243 ¹ k.p.c.) przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dowody te należało uznać za materiał dowodowy dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się również na zeznaniach świadków D. B. (1) i K. K. w poniżej wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zeznań świadka D. B. (1), to Sąd uznał je za wiarygodne wyłącznie w zakresie, w jakim świadek wskazywał na fakt zawarcia umowy z pozwanym, nieuregulowania przez pozwanego należności wynikającej z faktury stanowiącej podstawę roszczenia powoda w niniejszej sprawie jako jego poprzednika prawnego oraz zapewniania pozostałym współpracownikom swojego samochodu i narzędzi do wykonywania prac.

Jakkolwiek Sąd także dał wiarę świadkowi, że ustalał on ustnie z pozwanym wysokość stawki za godzinę pracy dla niego i pozostałych trzech współpracowników, to w świetle zeznań złożonych przez niego na rozprawie w dniu 12 marca 2025 roku w sprawie o sygn. akt VI GC 94/25 toczącej się przed tutejszym Sądem w analogicznej sprawie, a dotyczącej jego ojca D. B. (2), Sąd za niewiarygodne uznał jego (świadka) zeznania złożone w przedmiotowej sprawie, w których wskazał, że ustalona z pozwanym dla niego (tj. D. B. (1)) stawka za godzinę wynosiła 28 euro, a stawka dla pozostałych współpracowników była różna. Sąd miał na uwadze, że w niniejszej sprawie świadek zeznawał również niespójnie – najpierw, że ustalił z pozwanym stawkę dla wszystkich czterech współpracowników wynoszącą łącznie 80 euro za godzinę, zaś pozwany pozostawiał im swobodę w zakresie wewnętrznego podziału, by następnie wskazać, że dla niego z pozwanym ustalona została stawka 28 euro. Powyższe nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonych dowodach, a co więcej zeznania te pozostają w całkowitej sprzeczności ze wspomnianymi już wyżej zeznaniami tego świadka, jakie złożył on w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt VI GC 94/25 i w których wskazał wprost: „ustaliliśmy, jakie rzeczy są do wykonania na budowie oraz dogadałem z panem Z. stawkę za każdego pracownika i jak ja ustalałem stawkę z panem Z., to stawka była taka sama dla każdego pracownika, wynosiła 20 euro netto za godzinę. (…). Dwóch pracowników wystawiło faktury na mniejsze kwoty, ponieważ ja się z nimi dogadałem”. Wreszcie Sąd miał na uwadze, że nie znalazły jakiegokolwiek potwierdzenia także zeznania świadka w części, w jakiej wskazywał on, że wyższą stawkę dla siebie ustalał z A. S. i K. K., jak wynika bowiem z zeznań świadka K. K., D. B. (1) niczego z nim nie ustalał, po prostu wskazał mu on, na jaką kwotę ma wystawić fakturę pozwanemu, a za koszty z tytułu transportu i wykorzystywania narzędzi D. B. (1) K. K. zapłacił mu gotówką.

Zeznania świadka K. K. Sąd uznał za wiarygodne i oparł się na nich ustalając, że to D. B. (1) negocjował stawki z pozwanym w imieniu współpracowników i to D. B. (1) wskazał im wysokość należności, na jaką należy wystawić pozwanemu fakturę. Świadek nie potwierdził przy tym, by z uwagi na zapewnianie transportu i narzędzi, uzgodniono z nim zmniejszenie jego stawki, wręcz przeciwnie wskazał, że z tego tytułu rozliczył się ze świadkiem gotówką.

Sąd nie przeprowadził dowodu z zeznań świadków D. B. (2) i A. S., bowiem powód oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku cofnął wniosek w tym zakresie (k. 165-167 akt).

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania stron, bowiem mimo prawidłowego wezwania osoby uprawnione do reprezentowania stron nie stawiły się i nie usprawiedliwiły swojej nieobecności (brak zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. na powyższą czynność procesową Sądu).

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwoty 1 960 euro wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem wynagrodzenia za prace budowlane wykonane na zlecenie pozwanego przez poprzednika prawnego powoda – D. B. (1), przy czym wynagrodzenie to stanowić miało iloczyn przepracowanej liczby godzin (70) i stawki za godzinę pracy wynoszącej 28 euro.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. ostatecznie podnosił jedynie, że strony nie ustalały wynagrodzenia na wskazaną stawkę za godzinę pracy.

Poza sporem pozostawało, że poprzednika prawnego powoda – D. B. (1) oraz pozwanego łączyła umowa, której przedmiotem było wykonywanie na terenie Niemiec prac remontowo – budowlanych, jak też, co przyznał pozwany w piśmie z datą w nagłówku „dnia 10 lutego 2025 roku” (data prezentaty: 2025-02-14, k. 80-82 akt) – że poprzednik prawny powoda prace te, w liczbie 70 godzin (podobnie jak D. B. (2), A. S. i K. K.), wykonał i to w sposób prawidłowy.

Osią sporu była natomiast stawka za prace przyjęta w fakturze wystawionej przez D. B. (2), tj. 28 euro za godzinę prac, pozwany ustalenia w tym zakresie bowiem konsekwentnie kwestionował podnosząc, że faktura została wystawiona nieprawidłowo, że wszyscy pracownicy mieli takie same umowy i taką samą liczbę godzin przepracowali, wobec czego winni mieć na fakturach takie same kwoty do zapłaty.

W tej sytuacji mając na uwadze wynikający z art. 6 k.c. rozkład ciężaru dowodu, to powoda obciążał obowiązek wykazania, że w istocie jego poprzednik prawny (D. B. (1)) stawkę dla niego w tej wysokości ustalił z pozwanym. W ocenie Sądu powód wykazaniu tej okoliczności nie sprostał i za pomocą zaoferowanych dowodów, w tym w szczególności zeznań świadka D. B. (1) – poprzednika prawnego powoda, powyższej okoliczności nie zdołał wykazać, zeznania tego świadka bowiem w znacznej części Sąd uznał za niewiarygodne. Sąd miał przy tym na uwadze, że świadek składając zeznania w niniejszej sprawie wskazywał, że ustalił z pozwanym stawkę dla wszystkich czterech współpracowników wynoszącą jakoby łącznie 80 euro za godzinę, zaś pozwany pozostawił im swobodę w zakresie wewnętrznego podziału tej kwoty, by następnie wskazać, że dla niego z pozwanym ustalona została stawka 28 euro – powyższe nie tylko jest niespójne wewnętrznie, ale pozostaje w całkowitej sprzeczności z zeznaniami, jakie świadek ten złożył w sprawie o sygn. akt VI GC 94/25, w której wskazał: „ustaliliśmy, jakie rzeczy są do wykonania na budowie oraz dogadałem z panem Z. stawkę za każdego pracownika i jak ja ustalałem stawkę z panem Z., to stawka była taka sama dla każdego pracownika, wynosiła 20 euro netto za godzinę. (…). Dwóch pracowników wystawiło faktury na mniejsze kwoty, ponieważ ja się z nimi dogadałem”. Sąd zważył przy tym, że argumentacja świadka, jakoby stawka mu należna miała być wyższa z uwagi na koszty poniesione za użyczanie samochodu i sprzętu na potrzeby prowadzonych prac nie znalazła potwierdzenia w zeznaniach świadka K. K., który zeznał, że koszty te opłacił D. B. (1) gotówką. Wreszcie Sąd miał na uwadze, że zarówno świadek D. B. (1), jak i pozostali współpracownicy – D. B. (2), A. S. i K. K. związani byli odrębnymi stosunkami prawnymi z pozwanym, o czym świadczy chociażby fakt wystawienia nie jednej zbiorczej faktury na kwotę 5 600 euro, lecz wystawienie faktur przez każdego z nich i to wobec każdego z nich pozwany zobowiązany był do zapłaty. Istotne było zatem jedynie to, w jakiej wysokości stawka została ustalona z pozwanym dla świadka D. B. (1) i każdego z pozostałych współpracowników, w imieniu których działał D. B. (1), a bez znaczenia dla odpowiedzialności pozwanego pozostawały wewnętrze rozliczenia między nimi, w tym ewentualne zwiększenie stawki świadka D. B. (1) z uwagi na zapewnianie im transportu i narzędzi, czy D. B. (2) z uwagi na posiadane doświadczenie. Nawet jeżeli takie ustalenia zostały istotnie poczynione między nimi (współpracownikami), to nie obowiązywały one pozwanego, z którym świadek ustalił stawkę jedną, tę samą dla wszystkich i według tej właśnie stawki pozwany zobowiązany jest do rozliczenia się z nimi. Jednocześnie potwierdzenie przez pozwanego łącznej kwoty wynagrodzenia dla świadka D. B. (1), jak i pozostałych współpracowników – D. B. (2), A. S. i K. K., tj. kwoty 5 600 złotych jako prawidłowej – w żadnej mierze nie stanowi dowodu na ustalenie stawki w kwocie 28 euro obowiązującej w umowie między pozwanym a poprzednikiem prawnym powoda – D. B. (1). Wręcz przeciwnie, stanowić to może potwierdzenie ustalenia jednej stawki dla wszystkich w kwocie 20 euro skoro każdy z nich przepracował taką samą liczbę godzin (70 x 20 euro = 1 400 euro x 4 = 5 600 euro), o czym świadek D. B. (1) zeznawał w sprawie o sygn. akt VI GC 94/25.

Reasumując, z powyższych względów powód w ocenie Sądu nie zdołał wykazać, że pozwanego oraz poprzednika prawnego powoda – świadka D. B. (1) łączyła umowa o wykonanie prac remontowo – budowlanych za wynagrodzeniem wyższym niż wynoszącym 20 euro za godzinę, powód nie przedłożył bowiem żadnych wiarygodnych dowodów pozwalających na ustalenie, że w odniesieniu do niego – jego poprzednia prawnego (świadka D. B. (1)) – stawka ta była wyższa, wynosiła 28 euro i według tejże stawki pozwany z nim zobowiązany jest się rozliczyć. Jak zaś już wskazano – wewnętrzne uzgodnienia świadka D. B. (1) i pozostałych współpracowników (D. B. (2), A. S. i K. K.), żeby zrekompensować mu (świadkowi D. B. (1)) poniesione przez niego koszty udostępnienia samochodu i narzędzi do pracy poprzez zwiększenie mu stawki ich kosztem – nawet jeżeli miały miejsce – nie są dla pozwanego w żadnym zakresie wiążące, bo ten zobowiązany jest rozliczyć się z powodem (ale i z każdym pozostałym współpracownikiem) wedle stawki z nim (z pozwanym) dla niego (dla nich) uzgodnionej.

Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 647 k.c. w zw. z art. 627 k.c. w zw. z art. 1, art. 4 i art. 7 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) zasądził od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. kwotę 1 400 euro (70 godzin x 20 euro) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 06 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty.

Uznając zaś dalej idące żądanie za niewykazane w punkcie drugim wyroku Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów w zw. z art. 6 k.c. stosowanym a contrario powództwo oddalił w tym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 71,43%, a pozwany w 28,57%.

Koszty poniesione przez powoda wyniosły 2 317 złotych (opłata sądowa od pozwu – 500 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 1 800 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych). Pozwany poniósł koszty procesu w kwocie 1 800 złotych (koszty zastępstwa procesowego – 1 800 złotych).

Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 1 655,03 złotych (71,43% z kwoty 2 317 złotych), zaś pozwanemu należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 514,26 złotych (28,57% z kwoty 1 800 złotych). Kompensując obie kwoty Sąd w punkcie trzecim wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 140,77 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 12 listopada 2025 roku