Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2025 roku w G.

sprawy z powództwa Gminy M. G.

przeciwko K. D.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego K. D. na rzecz powoda Gminy M. G. kwotę 22.263,60 zł (dwadzieścia dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt trzy złote i sześćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego K. D. na rzecz powoda Gminy M. G. kwotę 5.102,61 zł (pięć tysięcy sto dwa złote i sześćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

Sygnatura akt I C 351/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 października 2025 roku

Powódka Gmina M. G. wniosła pozew przeciwko K. D. domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 28.365,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że pozwany użytkował lokal mieszkalny nr (...) położony w G. przy ul. (...) bez tytułu prawnego w okresie od 1 stycznia 2021 roku do 15 grudnia 2022 roku, albowiem umowa najmu została rozwiązana z dniem 31 października 2021 roku. Mimo rozwiązania umowy pozwany nadal zajmował lokal i nie uiszczał jakichkolwiek należności za korzystanie z niego. W niniejszej sprawie powódka domaga się odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu obejmującego należność główną w kwocie 22.642,04 zł za okres od 1 stycznia 2021 roku do 15 grudnia 2022 roku oraz odsetki w kwocie 5.723,88 zł za okres od 11 stycznia 2021 roku do 29 lutego 2024 roku.

(pozew, k. 2-6)

Kurator ustanowiony dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zdaniem kuratora powód nie udowodnił, że pozwany zajmował loka, tj. zamieszkiwał w nim w spornym okresie. Okoliczność, że pozwany aktywnie nie przystąpił do formalnego zdania lokalu powodowi nie dowodzi, że w okresie spornym pozwany tam zamieszkiwał. Kurator zauważył, że z pozwu wynika, że powód przejął lokal, który był otwarty i stwierdził, że nadaje się on do rozbiórki. Fakt ten wskazuje na niemożność zamieszkiwania pozwanego w tym lokalu z uwagi na stan techniczny budynku. W ocenie kuratora strona powodowa nie udowodniła też zwykłego posiadania lokalu, a domniemywać należy, że w okresie spornym lokal nie był zabezpieczony przed dostępem osób trzecich, co można wnioskować z faktu przejęcia lokalu otwartego i zdewastowanego. Z informacji uzyskanych przez kuratora wynika, że pozwany od kilku lat zamieszkuje za granicą.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 70-70v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka Gmina M. G. jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej przy ul. (...) w G.. Na przedmiotowej nieruchomości posadowiony jest budynek mieszkalny, w którym znajduje się m.in. niewyodrębniony lokal mieszkalny nr (...).

(okoliczność bezsporna)

Najemcą ww. lokalu mieszkalnego nr (...) na podstawie umowy najmu z dnia 9 stycznia 1990 roku zmienionej aneksem z dnia 24 czerwca 2009 roku był m.in. pozwany K. D..

(dowód: umowa o najem lokalu mieszkalnego z dnia 9 stycznia 1990r., k.13-14, aneks nr (...) z dnia 24 czerwca 2009r., k. 15, oświadczenia najemcy o osobach zamieszkujących w lokalu, k. 17-19)

Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 roku powódka Gmina M. G. złożyła pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu umowy najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z jednomiesięcznym terminem wypowiedzenia. Wypowiedzenie pozwany odebrał w dniu 21 września 2012 roku. Wobec nieopuszczenia spornego lokalu po upływie terminu wypowiedzenia oraz po uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego, powódka wezwała pozwanego do opróżnienia, opuszczenia i wydania lokalu pismem z dnia 28 sierpnia 2013 roku, informując, że w razie dobrowolnego opuszczenia lokalu należy o tym zawiadomić Administrację (...) w G..

(dowód: wypowiedzenie umowy najmu z dnia 1 sierpnia 2012r., k. 20, wezwanie z dnia 28 sierpnia 2013r., k. 21)

W dniu 15 października 2021 roku pracownik Zarządu (...) w G. udał się do przedmiotowego lokalu, nikogo nie zastając. Lokal był zamknięty, okna pozamykane, zasłonięte. W skrzynce znajdowała się poczta z lipca 2021 roku. Na drzwiach wejściowych znajdowały się pajęczyny, świadczące o ich nieotwieraniu przez dłuższy okres. Pracownik jednostki organizacyjnej gminy zostawił w drzwiach wejściowych do lokalu kartkę z prośbą o kontakt.

(dowód: notatka z wizji lokalnej z dnia 15 października 2021r., k. 99-102)

W dniu 23 sierpnia 2022 roku pracownicy Zarządu (...) w G. w asyście strażników miejskich dokonali wejścia do przedmiotowego lokalu w związku z otwartymi drzwiami i oknem. W notatce z wizji lokalnej zapisano, że lokal zastano w złym stanie technicznym, zdewastowany. Lokal wyglądał na porzucony. Dokonano zabezpieczenia lokalu poprzez zabicie okna oraz wymieniono zamek w drzwiach wejściowych.

(dowód: notatka z wizji lokalnej z dnia 23 sierpnia 2022r., k. 98)

W dniu 15 grudnia 2022 roku w asyście strażników miejskich pracownicy Zarządu (...) w G. dokonali jednostronnego przejęcia lokalu mieszkalnego. W sporządzonym wówczas protokole zdawczo – odbiorczym odnotowano, że lokal zastano otwarty, zamek był nieuszkodzony, w lokalu było otwarte okno, a lokal był zdewastowany i w dużym bałaganie. Nadto, stwierdzono, że budynek przeznaczony jest do rozbiórki.

(dowód: notatka z wizji lokalnej z dnia 15 grudnia 2022r., k. 22, protokół zdawczo – odbiorczy z dnia 15 grudnia 2022r., k. 23-23v)

W okresie objętym żądaniem pozwu powódka kierowała na adres przedmiotowego lokalu wezwania do uregulowania zaległości.

(dowód: wezwania do uregulowania zaległości, k. 35-43, wezwania przedsądowe do zapłaty z dnia 5 marca 2024r. k. 44)

Zadłużenie pozwanego z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z ww. lokalu mieszkalnego za okres od 1 stycznia 2021 roku do 23 sierpnia 2022 roku wynosi 17.444,10 zł. Natomiast wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych za okres 11 stycznia 2021 roku do 29 lutego 2024 roku wynosi 4.819,50 zł.

(dowód: zawiadomienia o wysokości opłat, k. 24-29, historia zadłużenia, k. 30-31, zarządzenia Prezydenta Miasta G. z dnia 7 lutego 2017r., 26 maja 2021r. i 20 grudnia 2022r. w sprawie stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych tworzących mieszkaniowy zasób Gminy M. G., k. 32-34)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów przedstawionych przez stronę powodową, a także znajdujących się w aktach lokalowych, z których Sąd dopuścił dowód z urzędu.

Oceniając zebrany materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wiarygodność i moc dowodową kserokopii dokumentów prywatnych wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego. Przedmiotowe kopie nie stanowią wprawdzie dowodów z dokumentów, o których mowa w art. 244 i art. 245 k.p.c., lecz zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa nie są pozbawione mocy dowodowej w rozumieniu art. 232 w związku z art. 308 k.p.c. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych, a z treści art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Kserokopia jest formą technicznego (z wykorzystaniem fotoelektrycznego) odtworzenia i utrwalenia dokumentów, rysunków i innych dwuwymiarowych elementów graficznych. Nie różni się zasadniczo, jeśli chodzi o rezultat w postaci kopii od fotokopii, która wymieniona została w art. 308 k.p.c. i w zasadzie pozwala na ustalenie, czy określony dokument istniał, jaką treść zawierał i od kogo pochodził (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2021r., I ACa 354/20, L.). N. kserokopii poświadczeniem za zgodność z oryginałem samo w sobie nie pozbawia zawartych w nich informacji przymiotu wiarygodności, jedynie wpływa to na ocenę ich moc dowodowej, która jest uzależniona od innych zaoferowanych w sprawie dowodów (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 grudnia 2016 r., III Ca 1670/16, L.). Sąd może czynić ustalenia w oparciu o kserokopie dokumentów, jeśli ich treść nie jest kwestionowana (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 stycznia 2020 r., I ACa 834/18, L.). W niniejszej sprawie ani powód ani kurator pozwanego nie podnosili w toku niniejszego postępowania zarzutów co do wiarygodności ww. kserokopii dokumentów, w szczególności co do tego, że nie stanowią one wiernego odwzorowania oryginałów, czy też że zostały zmanipulowane i np. stanowią kompilację fragmentów różnych dokumentów. Sąd także nie dopatrzył się żadnych znamion podrobienia czy przerobienia. Podobnie, za wiarygodne należało uznać wydruki komputerowe w postaci zawiadomień o wysokości zadłużenia stanowiących dowód w rozumieniu art. 308 k.p.c. Z kolei, wiarygodność przedstawionego przez powoda rozliczenia („historia zadłużenia”) nie była kwestionowana przez kuratora. Podkreślić należy, iż wskazane w tym rozliczeniu kwoty naliczeń mają potwierdzenie w dowodach w postaci zawiadomień o zmianie wysokości opłat, czy też zarządzeń Prezydenta Miasta G. w sprawie stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych tworzących mieszkaniowy zasób Gminy M. G..

W niniejszej sprawie Sąd uznał za konieczne dopuszczenie z urzędu dowodu z dokumentów znajdujących się w nadesłanych przez powódkę aktach lokalowych. Zważyć bowiem należy, iż w ww. aktach znajdowały się dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (vide: notatki z wizji lokalnej), które poddawały w wątpliwość twierdzenia strony powodowej odnośnie daty odzyskania władztwa nad lokalem. Sąd miał przy tym na względzie, że strona pozwana nie była w niniejszym sporze reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, lecz kuratora wyznaczonego spośród pracowników sądu, który nie posiada wykształcenia prawniczego. W sytuacji, gdy sąd jest w posiadaniu dokumentu, którego treść może wpłynąć na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym zapobiec wydaniu nieprawidłowego wyroku, obowiązkiem sądu było dopuszczenie dowodu z urzędu, mimo braku wniosku którejkolwiek ze stron.

Podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.). W myśl art. 18 ust. 1 osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Z kolei, wedle ust. 2 odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.

Przechodząc do omówienia poszczególnych przesłanek roszczenia o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego, zważyć należy, iż przytoczony powyżej przepis ustawy o ochronie praw lokatorów (…) wymaga, aby osoba zobowiązana do uiszczania odszkodowania "zajmowała" lokal. Biorąc pod uwagę znaczenie pojęcia "zajmowania lokalu" uznać trzeba, że chodzi tu o takie osoby, które faktycznie zamieszkują w tym lokalu na stałe, ewentualnie z różnego rodzaju przyczyn chwilowo tylko w nim nie przebywają (np. z powodu pobytu w zakładzie karnym, czasowej pracy za granicą itp.). W razie jednak chwilowego niezamieszkiwania lokal pozostaje nadal ich centrum życiowym, znajdują się w nim cenniejsze rzeczy danej osoby itp. (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2018r., XII C 1615/18, LEX nr 2613633). W świetle zaoferowanego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że pozwany K. D. zajmował przedmiotowy lokal również po wypowiedzeniu umowy najmu oraz uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego, w tym również częściowo w okresie objętym żądaniem pozwu. Z notatki z wizji lokalnej z dnia 15 października 2021 roku wynika, że w tym czasie lokal był zamknięty, a w skrzynce pocztowej znajdowała się korespondencja adresowana do pozwanego z lipca 2021 roku. Powyższa sytuacja kontrastuje z opisaną w kolejnych notatkach z wizji lokalnych przeprowadzonych w 2022 roku, kiedy przedmiotowy lokal był otwarty, opuszczony, zdewastowany. Z powyższego wynika, że jeszcze pod koniec 2021 roku pozwany użytkował lokal. Zamknięcie lokalu na klucz, zasłonięcie firanek w oknach wskazuje jednoznacznie, że pozwany manifestował wobec otoczenia, że jest wyłącznym posiadaczem lokalu.

Kolejną kwestią, jaką należało wyjaśnić jest określenie daty końcowej, do której pozwany był zobowiązany do uiszczania na rzecz powódki jako właścicielki nieruchomości, odszkodowania za bezumowne korzystanie. W orzecznictwie sądów powszechnych obowiązek odszkodowawczy o jakim mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów (…) łączy się ze zwrotem lokalu. Jak wskazał Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 20 marca 2019 r., III Ca 2014/18 „jeśli chodzi o znaczenie faktu zamieszkiwania w lokalu na tle stosunku prawnego pomiędzy byłym lokatorem i właścicielem tego lokalu w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, to wskazać trzeba, że art. 18 ust. 1 i 2 tej ustawy wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego, nie zaś z zamieszkiwaniem w nim. Nie są to bynajmniej pojęcia tożsame, a taki wniosek można wysnuć dokonując właściwej oceny charakteru prawnego odpowiedzialności, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Z treści art. 18 ust. 1 ww. ustawy nie wynika, aby obowiązek zapłaty odszkodowania był zależny od zawinienia, a rezygnacja przez ustawodawcę z tej przesłanki odpowiedzialności nie pozwala kwalifikować stanów faktycznych objętych hipotezą tego unormowania jako deliktu w rozumieniu art. 415 KC lub innych przepisach o czynach niedozwolonych. Nie ulega też wątpliwości, że art. 18 ust. 1 i 2 ww. ustawy stosuje się do takich osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, które uprzednio ten tytuł miały, a więc były lokatorami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów. Tytuł taki mógł mieć charakter obligacyjny lub prawnorzeczowy, a z niektórymi z nich ustawa w sposób wyraźny łączy obowiązek zwrotu lokalu z chwilą wygaśnięcia tytułu. Za najwłaściwsze należy uznać ujęcie odpowiedzialności osoby zajmującej lokal bez tytułu prawnego w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów jako odszkodowawczej z tytułu naruszenia obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu tytułu prawnego, a więc jako odpowiedzialności ex contractu, o której mowa w art. 471 i n. k.c., z daleko idącymi zmianami wynikającymi z art. 18 ust. 1 ustawy o prawach lokatorów w odniesieniu do przypadków dochodzenia odszkodowania w granicach czynszu, polegającymi w szczególności na wyłączeniu zastosowania zasady winy wynikającej z art. 472 k.c. i oparciu odpowiedzialności byłego lokatora na zasadzie ryzyka. Taka interpretacja art. 18 ust. 1 i 2 ww. ustawy respektuje użycie w nich terminu „odszkodowanie” i jednocześnie pozwala objąć odpowiedzialność, której przepisy te dotyczą, systemem kodeksowej odpowiedzialności odszkodowawczej. Z kolei, w uchwale z dnia 5 grudnia 2019 roku, III CZP 35/19, L., OSNC 2020/7-8/57, Sąd Najwyższego stwierdził, iż „odpowiedzialność oparta na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1182) ma charakter kontraktowy i w razie naruszenia obowiązku zwrotu lokalu po zakończeniu stosunku prawnego uzasadniającego uprzednio korzystanie z niego, jest realizowana na zasadach określonych w art. 471 k.c.”. Odnośnie obowiązku zwrotu w doktrynie wskazuje się, że „zwrot rzeczy następuje przez jej faktyczne (fizyczne) wydanie wynajmującemu. Najczęściej wykorzystuje się do tej faktycznej czynności protokół przekazania sporządzany w formie pisemnej. Taki protokół stanowi porozumienie w kwestii przeniesienia posiadania. W judykaturze rozważano jednak także inne przypadki. Przykładowo zwrotem rzeczy jest stworzenie takiej sytuacji, w której interesy wynajmującego są w pełni chronione. W wyr. SN z 18.2.1987 r. (II CR 10/87, L.) przyjęto, że każde opróżnienie lokalu przez najemcę od chwili uzyskania przez wynajmującego o tym wiadomości i faktycznej możliwości zbadania stanu lokalu jest równoznaczne z jego wydaniem i stanowi tym samym zdarzenie, od którego rozpoczyna się bieg rocznego terminu przedawnienia. W innym orzeczeniu stwierdzono też, że przez "zwrot rzeczy" należy rozumieć nie tylko jej wydanie przez posiadacza właścicielowi, ale również odzyskanie przez właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą w każdy inny sposób, także na zasadzie art. 349 k.c. (zob. uchw. SN z 22.7.2005 r., III CZP 47/05, OSNC 2006, Nr 6, poz. 100). Zwrot rzeczy może też nastąpić na zasadach określonych w art. 348 zd. 2 k.c., czyli przez traditio longa manu (zob. wyr. SN z 19.11.2003 r., V CK 461/02, L.). Nawet jednak opróżnienie lokalu przez najemcę bez zawiadomienia o tym fakcie wynajmującego nie oznacza jego zwrotu (tak SN w wyr. z 6.11.1972 r., I CR 622/72, L.). Zwrotem rzeczy nie jest wydanie jej (lub przedmiotów istotnych dla władania nią) osobie zaufania publicznego (zob. wyr. SA w Katowicach z 10.2.2017 r., V CNP 32/16, L.). Jak wynika z powyższego, zwrotem rzeczy jest stworzenie takiej sytuacji, w której wynajmujący ma wiedzę i możliwość objęcia rzeczy we władanie” (zob. W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 33, 2024).

Z powyższego wynika, że datą końcową naliczania odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu jest chwila odzyskania przez właściciela władztwa nad lokalem. W pozwie powódka wywodziła, że moment ten należy utożsamiać z chwilą sporządzenia protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia 15 grudnia 2022 roku. Jednak, w świetle dokumentów znajdujących się w aktach lokalowych, z których Sąd dopuścił dowód z urzędu, należało uznać, że powódka odzyskała pełnię władztwa nad spornym lokalem wcześniej. Otóż, już w dniu 23 sierpnia 2022 roku pracownicy jednostki budżetowej gminy - Zarządu (...) w G. dokonali wejścia do przedmiotowego lokalu w związku z otwartymi drzwiami i oknem. Jak wskazano w sporządzonej wówczas notatce dokonano zabezpieczenia lokalu poprzez zabicie okna oraz wymieniono zamek w drzwiach wejściowych do mieszkania. Zatem, powódka już od tego momentu mogła korzystać z ww. lokalu z wyłączeniem osób trzecich. Odtąd, tylko pracownicy gminy posiadali klucz do lokalu. Po wymianie zamku pozwany nie miał już faktycznej możliwości korzystania z lokalu. W związku z powyższym należało uznać, że obowiązek pozwanego do uiszczania odszkodowania za bezumowne korzystanie ustał z dniem 23 sierpnia 2022 roku. Oczywiście, w tej dacie pozwany już nie zajmował lokalu, jednak – w ocenie Sądu – to na stronie pozwanej spoczywał ciężar wykazania faktycznej daty opuszczenia lokalu, albowiem z tego faktu strona pozwana wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne. Podkreślić przy tym należy, iż we wcześniejszej korespondencji powódka pouczyła pozwanego o konieczności informowania gminy w przypadku dobrowolnego opuszczenia lokalu (vide: wezwanie z dnia 28 sierpnia 2013r., k. 21). Nie sposób zatem podzielić argumentacji kuratora odnośnie braku świadomości prawnej pozwanego co do obowiązku zwrotu lokalu.

Podobnie, nie uzasadniało oddalenia powództwa zakwalifikowanie budynku do rozbiórki. Po pierwsze, po raz pierwszy informacja o rozbiórce pojawia się w protokole z dnia 15 grudnia 2022 roku, a więc już po opuszczeniu lokalu przez pozwanego. Nie ma żadnych przesłanek świadczących o tym, że decyzja o rozbiórce została podjęta wcześniej. Po drugie, powódka nie mogła wcześniej dokonać rozbiórki budynku aniżeli nie opuszczą go wszystkie osoby, które zajmowały znajdujące się w nim lokale. Po trzecie, skoro pozwany faktycznie korzystał z lokalu i zajmował go w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów (…), to jego stan nie mógł być na tyle zły, aby uniemożliwiał zamieszkiwanie w nim. Lokal miał w tym czasie dostęp do mediów.

Przesądziwszy powyższe, w dalszej kolejności należy odnieść się do wysokości należnego powódce odszkodowania za okres od 1 stycznia 2021 roku do 23 sierpnia 2022 roku. Na podstawie przedłożonych przez powódkę dowodów, w szczególności historii zadłużenia oraz zawiadomień o wysokości opłat Sąd ustalił, że za powyższy okres należy się gminie łącznie kwota 17.444,10 zł. Powyższa kwota została wyliczona w ten sposób, że Sąd zsumował naliczenia za ww. okres (kwoty dodatnie z rubryki „należności i korekty”) uzyskując kwotę 22.145,58 zł (za sierpień 2022 roku przyjęto kwotę 722,38 zł proporcjonalnie do czasu zajmowania lokalu przez pozwanego). Następnie, od uzyskanej sumy naliczeń Sąd odjął kwotę stanowiącą sumę korekt w kwocie 4.701,48 zł (kwoty ujemne z rubryki „należności i korekty”). Odsetki do dnia 10 sierpnia 2022 roku Sąd określił również na podstawie przedłożonej historii zadłużenia, wyliczając je na kwotę 1.583,97 zł. Natomiast wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od należności głównej tj. kwoty 17.444,10 zł za okres 11 stycznia 2021 roku do 29 lutego 2024 roku Sąd wyliczył na kwotę 4.819,50 zł. Łącznie zatem z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie powódce należała się od pozwanego kwota 22.263,60 zł.

W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (…) – Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 22.263,60 zł. Od tej kwoty – na podstawie art. 481 k.c. – Sąd zasądził także odsetki ustawowe za opóźnienie od wniesienia pozwu tj. dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 18 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty. Zważywszy, iż powódka żądała odsetek od zaległych odsetek od dnia wniesienia pozwu, roszczenie nie narusza zakazu anatocyzmu (art. 482 § 1 k.c.).

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 100 k.p.c. i rozliczył je stosunkowo, przyjmując, że strona powodowa wygrała niniejszy spór w 79 %, zaś strona pozwana w 21 % i w takim stosunku należy się każdej ze stron zwrot kosztów od przeciwnika. Koszty strony powodowej stanowiły: opłata sądowa od pozwu (1.419 zł), opłata za czynności fachowego pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł), a także zaliczka na poczet wynagrodzenia kuratora (1.440 zł) – łącznie zatem kwota 6.459 zł, z czego - po uwzględnieniu stosunku w jakim powódka wygrała niniejszy spór - należy się jej zwrot od przeciwnika kwoty 5.102,61 zł. Pozwany nie poniósł żadnych kosztów związanych z udziałem w niniejszym postępowaniu. Nadto, zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.