Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 listopada 2023 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni, I Wydział Cywilny - Sekcja d/s Rozpoznawanych w Postępowaniu Uproszczonym

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Joanna Jank
Protokolant:	sekretarz sądowy Katarzyna Pietkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 31 października 2023 r. w Gdyni

sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w W.

przeciwko Gminie M. G.

o zapłatę

zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5327, 97 zł (pięć tysięcy trzysta dwadzieścia siedem złotych i dziewięćdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty,

zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1817 zł (tysiąc osiemset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

nakazuje ściągnąć od pozwanej na rzecz skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 400 zł (czterysta złotych) z tytułu opłaty sądowej, od obowiązku uiszczenia który zwolniony był powód.

Sygnatura akt I 1 C 710/23

Uzasadnienie wyroku z dnia 14 listopada 2023 roku

Powódka Agencja Mienia Wojskowego w W. wniosła pozew przeciwko Gminie M. G. o zapłatę kwoty 5.327,97 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że prawomocnym wyrokiem z dnia 19 października 2023 roku Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł o eksmisji M. L. (1), M. L. (2) i małoletniej M. L. (3) z lokalu nr (...) przy ul. (...) w G., przy czym obowiązek wydania lokalu wstrzymał na okres sześciu miesięcy, a także orzekł o braku uprawnienia do lokalu socjalnego. Mimo wezwania do wydania lokalu pozwani nie zwrócili go powódce, w związku z czym powódka wszczęła postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania organ egzekucyjny zobowiązał pozwaną do wskazania dłużnikom pomieszczenia tymczasowego, w odpowiedzi na co pozwana poinformowała o braku takiego pomieszczeniach dla trzyosobowej rodziny w jej zasobach. W niniejszej sprawie powódka domaga się odszkodowania z tytułu niewskazania pomieszczenia tymczasowego , na które składają się należności za okres od 7 października 2022 roku do 28 lutego 2023 roku z tytułu opłat za centralne ogrzewanie, podgrzanie wody, zimną wodę, ścieki, za wywóz nieczystości, a także odszkodowanie za korzystanie z lokalu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 12 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wg stawki 8,08 zł/m ².

(pozew, k. 3-9)

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w pozwie, Gmina zarzuciła, że powódka nie udowodniła, że osoby objęte wyrokiem eksmisyjnym zamieszkiwały w lokalu w okresie wskazanym w pozwie, a także czy dokonały na rzecz powódki płatności związanych z zamieszkiwaniem w lokalu i czy płatności tych powódka od nich dochodziła. Zdaniem pozwanej zaniechanie powódki w przedmiocie dochodzenia naprawienia szkody od zajmujących lokal nie powinno obciążać pozwanej i winno co najmniej być traktowane jako przyczynienie się powódki do powstania szkody. Nadto, pozwana wskazała, iż w pozwie nie wskazano na jakiej podstawie czy też bez podstawy prawnej osoby zamieszkujące stały się posiadaczami lokalu, co uniemożliwia ocenę, czy w ogóle tym osobom przysługuje prawo do pomieszczenia tymczasowego. Gmina zakwestionowała również wysokość żądania, podnosząc, że powódka nie wykazała zasadności przyjętych stawek za centralne ogrzewanie, ani wysokości przyjętego zużycia, zasadności stawki z tytułu opłaty stałej, podstaw przyjęcia powierzchni użytkowej lokalu, zasadności przyjętych stawek i wielkości zużycia w zakresie opłat za podgrzanie wody, zasadności przyjętej stawki za wywóz nieczystości, a także zakwestionowała wysokość opłat określonych jako odszkodowanie, w tym wysokość przyjętej stawki. Pozwana zarzuciła również, że powódka nie wykazała, że dokonała jakichkolwiek płatności z tytułu opłat eksploatacyjnych na rzecz dostawców mediów. Pozwana zwróciła uwagę, że w znacznej części opłaty są zaliczkowane na poczet przyszłego zużycia, a zatem po określonym okresie rozliczeniowym są odpowiednio korygowane, tym samym wymiar wskazany przez powódkę nie jest wymiarem realnym. Zdaniem pozwanej powódka nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby faktyczne zużycie mediów. Nadto, pozwana podniosła, że odsetki za opóźnienie ewentualnie powinny zostać zasadzone od dnia wyrokowania. Już w toku sprawy pozwana zakwestionowała powództwo co do zasady, podnosząc, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje odpowiedzialności gminy za niedostarczenie pomieszczenia tymczasowego, a w przypadku lokali znajdujących się w zasobach powodowej Agencji nie stosuje się ustawy o ochronie praw lokatorów.

(odpowiedź na pozew, k. 69-71v, pismo procesowe pozwanej z dnia 6 września 2023r., k. 110-113v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód Agencja Mienia Wojskowego w W. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w G., przy ul. (...). Powierzchnia lokalu wynosi 60,28 m ².

(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o kartę lokalu nr (...), k. 100)

W lokalu tym w okresie od października 2022 roku do lutego 2023 roku zamieszkiwali bez tytułu prawnego M. L. (1), M. L. (2) i M. L. (3), w stosunku do których Sąd Rejonowy w Gdyni wyrokiem z 19 października 2021 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C 742/20 orzekł eksmisję bez przyznania prawa do lokalu socjalnego. Obowiązek wydania lokalu został odroczony na sześć miesięcy, licząc od dnia wydania wyroku. Wyrok uprawomocnił się 27 października 2021 roku.

(okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o kopię wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie I C 742/20, k.15, wydruki z bazy danych obywatel.gov.pl, k. 83-85, wezwania dłużników do dobrowolnego opuszczenia lokalu, k. 86-87, zawiadomienie o wymiarze opłat, k. 101)

Pismem z dnia 6 czerwca 2022 roku powódka wezwała M. L. (1), M. L. (2) i M. L. (3) do opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu powódce w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone im w dniu 10 czerwca 2022 roku.

(dowód: wezwanie z dnia 6 czerwca 2022r., k. 16, dowód doręczenia, k. 17-18v)

Z uwagi na fakt, iż osoby objęte wyrokiem eksmisyjnym nie opuściły dobrowolnie lokalu, powód wszczął wobec nich egzekucję zmierzającą do przymusowego opróżnienia lokalu. Prowadzący egzekucję komornik sądowy wezwał pozwaną Gminę M. G. do wskazania dłużnikom pomieszczenia tymczasowego w trybie art. 1046 § 4 k.p.c. W odpowiedzi, pozwana w piśmie skierowanym do komornika, datowanym na 7 października 2022 roku wskazała, iż nie dysponuje pomieszczeniem tymczasowym spełniającym kryteria dla trzyosobowego gospodarstwa domowego.

(dowód: wniosek o wszczęcie egzekucji z dnia 19 sierpnia 2022r., k. 19, odpowiedź udzielone przez pozwanego na wezwanie do dostarczenia pomieszczenia zastępczego, k.21)

W okresie od 7 października 2022 roku do 28 lutego 2023 roku opłaty z tytułu utrzymania lokalu, obejmujące odszkodowanie za bezumowne korzystanie z niego, centralne ogrzewanie, podgrzanie wody, zimną wodę oraz odprowadzenie ścieków i wywóz śmieci wynosiły 5.327,97 zł. Pismem z dnia 23 lutego 2023 roku powódka wezwała pozwaną Gminę M. G. do zapłaty tej kwoty w terminie do dnia 31 marca 2023 roku. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanej w dniu 3 marca 2023 roku. Odpowiadając na to wezwanie, pismem z dnia 24 marca 2023 roku Gmina poinformowała, że podstawą do wypłaty odszkodowania za niedostarczenie lokalu może być jedynie prawomocny wyrok sądu lub ugoda sądowa.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 22-23, pismo pozwanej z dnia 24 marca 2023r., k. 24)

Opłata za centralne ogrzewanie za okres od 7-31 października 2022 roku wynosiła 180,88 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 72,11 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 23,96 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 18 lipca 2022 roku oraz w kwocie 44,72 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 14 czerwca 2022 r.) dla grupy odbiorców 3W oraz zużycia ciepła na poziomie 3,01 GJ. Następnie, iloczyn ten został przemnożony przez 25/31 stosownie do ilości dni miesiąca objętych pozwem .

(dowód: rachunek nr (...), k. 25, decyzja Prezesa URE z dnia 14 czerwca 2022r. wraz załącznikiem „zmiana taryfy dla ciepła”, k. 32-36)

Opłaty za centralne ogrzewanie za listopad 2022 roku, grudzień 2022 roku i styczeń 2023 roku wynosiły po 286,70 zł i zostały obliczone jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 95,25 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 23,96 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 18 lipca 2022 roku oraz w kwocie 63,90 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 30 września 2022 roku dla grupy odbiorców 3W) oraz zużycia ciepła na poziomie 3,01 GJ.

(dowód: rachunek nr (...), k. 26, rachunek nr (...), k. 27, rachunek nr (...), k. 28, zmiana taryfy dla ciepła, k. 30-31, decyzja Prezesa URE z dnia 30 września 2022r. wraz z taryfą dla ciepła, k. 37-46)

Opłata za centralne ogrzewanie w lutym 2023 roku wynosiła 402,62 zł i została obliczone jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 133,76 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 28,55 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 23 grudnia 2022 roku oraz w kwocie 80,20 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 15 grudnia 2022 roku dla grupy odbiorców 3W) oraz zużycia ciepła na poziomie 3,01 GJ.

(dowód: rachunek nr (...), k. 29, decyzja Prezesa URE z dnia 15 grudnia 2022r., zmiana taryfy dla ciepła, k. 46-52, decyzja Prezesa URE z dnia 23 grudnia 2022r., k. 53, zmiana taryfy dla ciepła, k. 54)

Opłata stała za centralne ogrzewanie za okres 7-31 października 2022 roku wynosiła 19,09 zł i została wyliczona jako iloczyn stawki 0.38 zł/m ² z tytułu zamówionej mocy ciepła w (...) sp. z o.o. w G. oraz powierzchni lokalu wynoszącej 60,28 m ². Następnie iloczyn ten został przemnożony przez 25/31 stosownie do ilości dni miesiąca objętych pozwem

Opłata stała za centralne ogrzewanie w listopadzie 2022 roku, grudniu 2022 roku i styczniu 2023 roku wynosiła po 30,14 zł została wyliczona jako iloczyn stawki 0,50 zł/m ² z tytułu zamówionej mocy ciepła w (...) sp. z o.o. w G. oraz powierzchni lokalu wynoszącej 60,28 m ².

Opłata stała za centralne ogrzewanie w lutym 2023 roku wynosiła 43,40 zł i została wyliczona jako iloczyn stawki 0,72 zł/m ² z tytułu zamówionej mocy ciepła w (...) sp. z o.o. w G. oraz powierzchni lokalu wynoszącej 60,28 m ².

(dowód: rachunek nr (...), k. 25, rachunek nr (...), k. 26, rachunek nr (...), k. 27, rachunek nr (...), k. 28, rachunek nr (...), k. 29, zeznania świadka A. O. płyta CD, k. 132)

Opłata za podgrzanie wody w okresie od 7 do 31 października 2022 roku w kwocie 60,44 zł obliczona została jako iloczyn stawki 72,11 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 23,96 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 18 lipca 2022 roku oraz w kwocie 44,72 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 14 czerwca 2022 roku oraz ustaloną przez powódkę ilość zużycia ciepła do podgrzania 1 m ³ wody wynoszącą 0,2096 GJ oraz szacunkową ilość zużytej wody wynoszącą 4,8 m ³. Tak uzyskany wynik przemnożono przez 25/30 stosownie do ilości dni miesiąca objętych sporem.

Opłata za podgrzanie wody w okresie od listopada 2022 roku do stycznia 2023 roku w kwotach po 92.83 zł obliczona została jako iloczyn stawki 95,25 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 23,96 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 18 lipca 2022 roku oraz w kwocie 63,90 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 30 września 2022 roku) oraz ustaloną przez powódkę ilość zużycia ciepła do podgrzania 1 m ³ wody wynoszącą 0,2096 GJ oraz szacunkową ilość zużytej wody wynoszącą 4,8 m ³.

Opłata za podgrzanie wody w lutym 2023 roku w kwocie 134,59 zł obliczona została jako iloczyn stawki 133,76 zł (na którą składa się powiększona o 5 % podatek VAT suma opłat w kwocie 28,55 zł z tytułu przesyłowych usług zmiennych (...) sp. z o.o. w G., zgodnie z taryfą z 23 grudnia 2022 roku oraz w kwocie 80,20 zł z tytułu ceny ciepła według taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 15 grudnia 2022 roku) oraz ustalonej przez powódkę ilości zużycia ciepła do podgrzania 1 m ³ wody wynoszącej 0,2096 GJ oraz szacunkowej ilość zużytej wody wynoszącej 4,8 m ³.

(dowód: zeznania świadka A. O., płyta CD, k. 132, decyzja Prezesa URE z dnia 14 czerwca 2022r. wraz załącznikiem „zmiana taryfy dla ciepła”, k. 32-36, zmiana taryfy dla ciepła, k. 30-31, decyzja Prezesa URE z dnia 30 września 2022r. wraz z taryfą dla ciepła, k. 37-46, decyzja Prezesa URE z dnia 15 grudnia 2022r., zmiana taryfy dla ciepła, k. 46-52, decyzja Prezesa URE z dnia 23 grudnia 2022r., k. 53, zmiana taryfy dla ciepła, k. 54)

Opłata za zimną wodę w okresie od 7 do 31 października 2022 roku wyniosła 40,54 zł i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 10,20 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 4,42 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Tak uzyskany wynik przemnożono przez 25/30 stosownie do ilości dni objętych pozwem.

(dowód: taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku, k 57-59)

Opłata za zimną wodę w okresie od listopada 2022 roku do lutego 2023 roku wynosiła po 48,65 zł w każdym z tych miesięcy i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 10,20 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 4,42 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

(dowód: taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku, k 57-59)

Opłata za odprowadzenie ścieków w okresie od 7 do 31 października 2022 roku została obliczona jako iloczyn szacunkowej wartości zużycia wody na poziomie 10,20 m ³ oraz powiększonej o 8 % podatek VAT ceny usługi odprowadzania ścieków w kwocie 5,70 zł/m ³ według taryfy będącej załącznikiem do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Tak uzyskany iloczyn przemnożono przez 25/30 stosownie do ilości dni objętych pozwem.

(dowód: taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku, k 57-59)

Opłata za odprowadzenie ścieków w okresie od listopada 2022 roku do lutego 2023 roku została obliczona jako iloczyn szacunkowej wartości zużycia wody na poziomie 10,20 m ³ oraz powiększonej o 8 % podatek VAT ceny usługi odprowadzania ścieków w kwocie 5,70 zł/m ³ według taryfy będącej załącznikiem do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

(dowód: taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku, k 57-59)

W okresie od października 2022 roku do lutego 2023 roku opłata za wywóz nieczystości stałych od gospodarstwa domowego zajmującego lokal mieszkalny o powierzchni przekraczającej 60 m ² jednak nie przekraczającej 80 m ², stosownie do uchwały Rady Miasta G. nr XVI/548/20 z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, wynosiła 73 zł miesięcznie.

(dowód: uchwała Rady Miasta G. nr XVI/548/20 z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, k. 56)

Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu w okresie od października 2022 roku do lutego 2023 roku obliczono jako iloczyn powierzchni lokalu oraz stawki 8,08 zł /m ², ustalonej na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 września 2016 roku w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, przy czym opłatę za październik pomniejszono proporcjonalnie do liczby dni w tym miesiącu objętych sporem.

(dowód: kalkulacja stawki opłat za używanie 1m ² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w budynku Skarbu Państwa, k. 60)

Wszystkie lokale w budynku przy ul. (...) w G. są opomiarowane, przy czym powódka stosuje na potrzeby rozliczeń z dostawcami mediów zaliczkową formę rozliczania zużycia mediów w stosunku do poszczególnych lokali. I tak, przyjęte do obliczeń zużycie ciepła do podgrzania wody na poziomie 0,2096 GJ zostało wyliczone na podstawie ilości ciepła zużytego do podgrzania wody podzielonego przez ilość metrów sześciennych wody dostarczonej do wszystkich lokali. Wysokość ta została wyliczona na podstawie zużycia z roku poprzedniego. Norma zużycia wody określona na poziomie 4,80 m ³ wynika z odnotowanego rzeczywistego zużycia w lokalu (...) przy ul. (...) w 2018 roku i taka ilość przyjmowana jest do rozliczeń zaliczkowych. Wielkość użycia zimnej wody w ww. lokalu na poziomie 10,20 m ³ przyjmowana jest do rozliczeń zaliczkowych na podstawie rzeczywistego zużycia odnotowanego w roku 2018. Rzeczywiste zużycie wody w lokalu jest podobne w każdym roku, a korekty rozliczeń zaliczkowych są przeprowadzane raz na pół roku.

Średnie zużycie energii cieplnej określone na 3,01 GJ zostało przyjęte jako iloczyn normy europejskiej w wysokości 0,4 GJ/m ² rocznie oraz ilości miesięcy sezonu grzewczego (8). Z kolei, przy opłacie stałej - stawka zamówionej mocy ciepła została wyliczona jako iloraz różnicy pomiędzy mocą zamówioną u dostawcy na cały budynek a mocą przypadającą na części wspólne oraz powierzchni użytkowej wszystkich lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku.

Powódka zapłaciła w okresie objętym sporem wskazane powyżej koszty utrzymania lokalu.

(dowód: zeznania świadka A. O., płyta CD k. 132)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową oraz zeznań świadka A. O..

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć należy, iż dokumenty w postaci wyroku eksmisyjnego, decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wraz z załącznikami w postaci taryf opłat, uchwały Rady Miasta G. stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 244 k.p.c. i w związku z tym korzystają z domniemania autentyczności i domniemania zgodności z prawdą wyrażonych w nim oświadczeń, czego w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie kwestionowała. Nadto, dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się także na dowodach z dokumentów prywatnych w postaci korespondencji wymienianej pomiędzy stronami, a także kierowanej do osób zajmujących lokal, które również nie budziły wątpliwości co ich autentyczności czy też pochodzenia wyrażonych w nich oświadczeń woli.

Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. O. co do sposobu wyliczenia opłat za centralne ogrzewanie, podgrzanie wody, zużycie zimnej wody, a także odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. W ocenie Sądu zeznania świadka są szczere, wewnętrznie spójne, a także nie budzą wątpliwości w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Podkreślić także należy, iż strona pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu, który pozwalałby poddać w wątpliwość wiarygodność świadka.

Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że nie było pomiędzy stronami sporu co do tego, że wyrokiem z dnia 19 października 2021 roku Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł o eksmisji M., M. i M. L. (3) z lokalu nr (...) położonego w G., przy ul. (...), bez prawa do lokalu socjalnego. Z przedstawionych przez powoda dokumentów wynika, że M. L. (1) był żołnierzem zawodowym, który utracił tytuł prawny do lokalu po przejściu do rezerwy (vide: protokół rozprawy w sprawie I C 742/20, k. 94). Po wszczęciu przez powódkę egzekucji zmierzającej do przymusowego opróżnienia lokalu, Komornik wezwał pozwaną Gminę M. G. do wskazania dłużnikom pomieszczenia tymczasowego w trybie art. 1046 § 4 k.p.c. W odpowiedzi, pozwana wskazała, iż nie dysponuje pomieszczeniem tymczasowym spełniającym kryteria dla trzyosobowego gospodarstwa domowego i w konsekwencji takiego pomieszczenia nie wskazała, co uniemożliwiło komornikowi przeprowadzenie eksmisji. W niniejszym postępowaniu powódka dochodzi od Gminy M. G. odszkodowania za niedostarczenie dłużnikom pomieszczenia tymczasowego, które obejmowało poniesione przez powódkę koszty zużycia mediów oraz odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Zważyć należy, iż w pozwie oraz dalszych pismach procesowych powódka jako podstawę odpowiedzialności gminy powoływała przepisy art. 18 ust. 5 w zw. z art. 25e ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, a także art. 417 k.c. i art. 1046 § 4 k.p.c. Strona pozwana kwestionując swoją odpowiedzialność co do zasady podnosiła, że do lokali znajdujących się w zasobach Agencji Mienia Wojskowego nie mają zastosowania przepisy o ochronie praw lokatorów, lecz ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym ustawa ta nie przewiduje odpowiedzialności odszkodowawczej gminy za niedostarczenie osobom eksmitowanym pomieszczenia tymczasowego. Wobec powyższego sporu w pierwszej kolejności należało rozważyć zasadę odpowiedzialności Gminy M. G.. Odnosząc się do powyższych twierdzeń stron, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego. Zatem należało wykluczyć zastosowanie w niniejszym przypadku przepisów art. 18 ust. 5 oraz 25e ustawy o ochronie praw lokatorów. Zasady dysponowania lokalami wchodzącymi w skład zasobu Agencji Mienia Wojskowego reguluje ustawa z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz.U. z 2022r. poz. 1623 ze zm.). W art. 45 ust. 1 tejże ustawy określono procedurę opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej zamieszkiwanych przez żołnierza wspólnie z innymi osobami, jednak w ustawie tej w odniesieniu do żołnierzy zawodowych nie przewidziano regulacji podobnej do art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów przewidującej możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Jedynie w stosunku do osób innych niż żołnierz zawodowy, które zamieszkują kwatery albo inne lokale mieszkalne – w art. 29b ust. 4 – wskazano, że jeżeli osobie uprawnionej do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na mocy wyroku sądowego gmina nie dostarczyła lokalu, Agencji przysługuje roszczenie o odszkodowanie od gminy na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Niemniej, żaden przepis ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wyraźnie nie wskazuje, aby Agencji przysługiwało roszczenie odszkodowawcze w przypadku niezapewnienia pomieszczenia tymczasowego (na podobieństwo art. 25e ustawy o ochronie praw lokatorów, który wprost odsyła do art. 18).

Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednak, że w razie niedostarczenia pomieszczenia tymczasowego, właścicielowi lokalu tzn. Agencji Mienia Wojskowego nie przysługuje roszczenie odszkodowawcze. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 1046 § 4 k.p.c. wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika uprawnienie dłużnika do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu lub prawo do lokalu zamiennego, komornik usunie dłużnika do innego lokalu lub pomieszczenia, do którego dłużnikowi przysługuje tytuł prawny i w którym może on zamieszkać. Jeżeli dłużnikowi nie przysługuje tytuł prawny do innego lokalu lub pomieszczenia, w którym może zamieszkać, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina właściwa ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, na wniosek komornika, wskaże dłużnikowi tymczasowe pomieszczenie. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że razie niedostarczenia pomieszczenia tymczasowego wierzycielowi pozostaje domaganie się od gminy odszkodowania. Gmina ponosi bowiem wobec właściciela lokalu mieszkalnego odpowiedzialność na podstawie art. 417 § 1 k.c. za szkodę powstałą na skutek zaniechania wskazania, na wezwanie komornika, tymczasowego pomieszczenia dla dłużnika mającego obowiązek opuszczenia, opróżnienia i wydania tego lokalu (zob. uchwała SN z 21 stycznia 2011 r., III CZP 116/10, OSNC 2011, Nr 9, poz. 54 i III CZP 120/10, OSNC-ZD 2011, Nr C, poz. 55; uchwała SN(7) z 13 grudnia 2011 r., III CZP 48/11, OSNC 2012, Nr 5, poz. 57). Sąd w pełni podziela pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2016 r., I ACa 413/16, zgodnie z którym przepis art. 1046 § 4 k.p.c. może być uznany za źródło obowiązku gminy dostarczenia pomieszczenia tymczasowego osobie podlegającej eksmisji z lokalu mieszkalnego wobec której nie orzeczono lokalu socjalnego czy zamiennego. Brak w systemie prawnym odpowiednika art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1610), zgodnie z którym jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej na mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy na podstawie art. 417 k.c., który miałby zastosowanie w rozważanej sytuacji, nie oznacza, że gmina nie ponosi wobec wierzyciela odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadach ogólnych. Źródłem szkody wierzyciela jest stan, w którym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu realizacji prawa do sądu dochodzi do przewlekłości spowodowanej tym, że gmina nie wykonuje w stosunku do dłużnika obowiązku, mającego zagwarantować ochronę jego praw publicznych. Gdyby nie unormowanie przewidziane w art. 1046 § 4 k.p.c., wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi miałby podstawy oczekiwać, że organ egzekucyjny przeprowadzi postępowanie egzekucyjne i wyda mu lokal wolny od osób i rzeczy w rozsądnym czasie. Niewykonanie przez gminę obowiązku służącego ochronie dłużnika, ze świadomością, że jego wykonanie warunkuje zrealizowanie publicznego prawa podmiotowego wierzyciela, jest zaniechaniem sprzecznym z prawem, może zatem rodzić odpowiedzialność na zasadach ogólnych. Mimo że cytowane powyżej orzeczenie zapadło na tle stanu prawnego sprzed 17 listopada 2011 roku przytoczona teza pozostaje aktualna również w obecnym stanie prawnym. W związku z powyższym należało uznać, że samodzielną podstawą powództwa stanowił art. 1046 § 4 k.p.c. w zw. z art. 417 § 1 k.c. W myśl drugiego z wymienionych przepisów za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.

Przechodząc do oceny roszczenia powódki pod kątem przesłanek określonych w przepisie art. 417 k.c. należy wskazać, że pozwana Gmina M. G. nie kwestionowała tego, że w odpowiedzi na wezwanie komornika nie wskazała pomieszczenia tymczasowego. Jednocześnie, strona powodowa zdołała wykazać, że w osoby, których dotyczył wyrok eksmisyjny, nadal korzystały z lokalu. Zwrócić bowiem należy uwagę, że dłużnicy podejmowali korespondencję kierowaną do nich na adres spornego lokalu, jak również w spornym okresie nadal byli zameldowani tam na pobyt stały. W świetle cytowanych powyżej przepisów nie budzi także wątpliwości, że wskazanie pomieszczenia tymczasowego stanowiło ustawowy obowiązek gminy. Podkreślić bowiem należy, że stworzenie warunków do realizacji praw wynikających z art. 75 ust. 1 Konstytucji (zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych) należy do władz publicznych, a odpowiadające im obowiązki niewątpliwe pozostają w ścisłym związku z kompetencjami tej władzy, nawet jeśli mają być zrealizowane w formach niewładczych, przy wykorzystaniu instrumentów przewidzianych prawem cywilnym. Ponieważ Gmina M. G. - wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy - nie stworzyła zasobu pomieszczeń tymczasowych, który zaspokajałby potrzeby trzyosobowej rodziny i w konsekwencji nie wskazała takiego pomieszczenia osobom, wobec których tytułem wykonawczym nakazano opuszczenie lokalu, powinna naprawić szkodę wyrządzoną tym zaniechaniem. Wskazać przy tym należy, iż zaniechanie pozwanej uniemożliwiło wykonanie wyroku eksmisyjnego w spornym okresie, albowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami komornik nie mógł eksmitować osób zajmujących lokal „na bruk”. Brak możliwości wykonywania przez powódkę uprawnień wynikających z prawa własności w stosunku do ww. nieruchomości w okresie objętym żądaniem pozwu spowodowany był wyłącznie brakiem dostarczenia dłużnikom pomieszczenia tymczasowego. Zatem, należało uznać, że pozwana co do zasady ponosi odpowiedzialność za niedostarczenie osobom eksmitowanym pomieszczenia tymczasowego.

Kolejną sporną kwestią była wysokość roszczenia. Strona pozwana zarzuciła bowiem powódce niewykazanie zasadności przyjętych stawek opłat za centralne ogrzewanie, opłaty stałej, opłat za podgrzanie wody, opłat za wywóz nieczystości, a także odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, niewykazanie przyjętego do rozliczeń zużycia mediów, a także podniosła, że część opłat była zaliczkowana i rozliczana dopiero po określonym okresie rozliczeniowym, stąd należności objęte żądaniem pozwu nie odpowiadają rzeczywistym kosztom zużycia. W ocenie Sądu strona powodowa zdołała skutecznie odeprzeć powyższe zarzuty. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż niniejsza sprawa była rozpoznawana według przepisów o postępowaniu uproszczonym i w związku dla ustalenia wysokości świadczenia nie było bezwzględnej konieczności zasięgnięcia opinii biegłego (art. 505 ⁷ § 1 k.p.c.). Weryfikacja prawidłowości dokonanych przez powódkę wyliczeń możliwa była do przeprowadzenia przez Sąd samodzielnie na podstawie wszechstronnego rozważenia zaoferowanego materiału dowodowego. Zważyć należy, iż w celu wykazania wysokości roszczenia strona powodowa przedłożyła obszerny materiał dowodowy w postaci decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w sprawie zatwierdzenia taryf dla ciepła wraz z taryfami, taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., uchwały Rady Miasta Gminy w sprawie w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, kalkulacja stawki opłat za używanie 1m ² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w budynku Skarbu Państwa, a także zeznań świadka A. O.. Przechodząc do rozważań odnośnie zasadności poszczególnych opłat, należy wskazać, że strona pozwana nie kwestionowała samej metody wyliczenia opłat, lecz kwestionowała przede wszystkim zasadność zastosowania stawek wskazanych w rachunkach wystawionych przez powódkę. Zdaniem Sądu zarzut ten był nieuzasadniony, albowiem w oparciu o wymienione powyżej dokumenty możliwe było ustalenie, które ze stawek określonych w taryfach winny mieć zastosowane w odniesieniu do lokalu zajmowanego przez osoby objęte wyrokiem eksmisyjnym. Jeśli chodzi o stawki opłat za centralne ogrzewanie to powódka zupełnie prawidłowo przyjęła stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe dla grupy oznaczonej symbolem PW- (...) (wynosiła ona początkowo 23,96 zł, a następnie 28,55 zł), albowiem – zgodnie z taryfą ciepła (...) sp. z o.o. w G. (k. 96-99) – taka stawka jest stosowana dla odbiorców, którym ciepło dostarczane jest do ich obiektów poprzez sieć ciepłowniczą oraz węzły cieplne stanowiące własność (...) i przez nie eksploatowane. Agencja nie posiada własnej infrastruktury ciepłowniczej, a ciepło do budynków zarządzanych przez powódkę jest dostarczane przez sieć należącą do dostawcy. Z kolei, cena ciepła została przyjęta dla grupy odbiorców 3W. Zgodnie z taryfą taka grupa taryfowa jest właściwa dla odbiorców ciepła w postaci gorącej wody wytwarzanego w EC G., tj. źródle zlokalizowanym przy ul. (...) w G. (pozostałe grupy dotyczą EC G. i pary o ciśnieniu do 1 MPa). Zważywszy na położenie lokalu (G.) i sposób ogrzewania (za pomocą gorącej wody, co jest dość powszechnym sposobem ogrzewania budynków wielomieszkaniowych) nie ma podstaw do przyjęcia innej stawki. Analogiczne stawki zostały przyjęte do wyliczenia kosztów podgrzania wody.

Zdaniem Sądu za nieuzasadnione należało również uznać zarzuty pozwanej dotyczące niewykazania ilości zużytego ciepła do podgrzania 1 m ³ wody określonej przez powódkę na 0,2096 GJ oraz szacunkowej ilości zużytej wody określonej na 4,8 m ³. Jak bowiem wynika z zeznań świadka A. O. przyjęte do obliczeń zużycie ciepła do podgrzania wody na poziomie 0,2096 GJ zostało wyliczone na podstawie ilości ciepła zużytego do podgrzania wody podzielonego przez ilość metrów sześciennych wody dostarczonej do wszystkich lokali, przy czym przyjęto zużycie z roku poprzedniego. Z kolei, norma zużycia wody określona na poziomie 4,80 m ³ wynikała z odnotowanego rzeczywistego zużycia w lokalu (...) w 2018 roku i taka ilość przyjmowana była do rozliczeń zaliczkowych. Jak wyjaśnił świadek rzeczywiste zużycie wody w lokalu jest podobne w każdym roku, a korekty rozliczeń zaliczkowych są przeprowadzane przez powoda co pół roku w oparciu o odczyty liczników. W związku z powyższym należało uznać, że rozliczenie kosztów podgrzania wody nie było rozliczeniem hipotetycznych kosztów, lecz uwzględniało rzeczywiste zużycie. Odnośnie sposobu wyliczenia opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania, to świadek wyjaśnił, że stawka zamówionej mocy ciepła u (...) sp. z o.o. w wysokości 0,38 zł/m ² została wyliczona jako iloraz różnicy pomiędzy mocą zamówioną u dostawcy na cały budynek a mocą przypadającą na części wspólne oraz powierzchni użytkowej wszystkich lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku. Strona pozwana nie podniosła żadnych merytorycznych zarzutów, które pozwalałyby zakwestionować sposób rozliczania mediów, czy zasadność przyjętych stawek.

Dalej, powódka udowodniła również zasadność stawek za zimną wodę oraz za odprowadzanie ścieków. Przedmiotowe stawki zostały ustalone w taryfie stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Przedmiotowa taryfa określała stawki ceny netto w zależności od okresu obowiązywania taryfy. Zważywszy, iż w niniejszym postępowaniu powódka domaga się odszkodowania za okres od października 2022 roku do lutego 2023 roku zastosowanie znajdą stawki właściwe dla okresu pomiędzy 25 a 36 miesiącem obowiązywania nowej taryfy, tj. w przypadku opłat za zimną wodę w wysokości 4,42 zł oraz opłat za odprowadzanie ścieków w wysokości 5,70 zł.

Z kolei wielkości zużytej wody powódka wykazała za pomocą dowodu z zeznań świadka. A. O. wskazał, że wielkość zużycia zimnej wody w ww. lokalu na poziomie 10,20 m ³ została przyjęta do rozliczeń zaliczkowych na podstawie rzeczywistego zużycia odnotowanego w roku 2018. Jednocześnie, podobnie jak w przypadku kosztów podgrzania wody, należało mieć na względzie, że rzeczywiste zużycie wody w lokalu było podobne w każdym roku, a zaliczki były rozliczane na podstawie odczytów licznika w okresach półrocznych. Zatem również w tym przypadku wyliczone koszty nie stanowią kosztów hipotetycznych, lecz rzeczywiste koszty zużycia wody.

Strona powodowa wykazała również zasadność przyjęcia stawki w wysokości 73 zł za wywóz nieczystości. Zważyć należy, iż wysokość stawek została ustalona w uchwale Rady Miasta G. nr XVI/548/20 z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty. Na wymiar opłaty – zgodnie z treścią tego aktu prawa miejscowego – wpływ miała powierzchnia lokalu. Zgodnie z przedłożoną przez powódkę kartą lokalu – mieszkanie zajmowane przez osoby eksmitowane ma powierzchnię 60,28 m ². Stosownie do § 2 pkt 3 ww. uchwały Rady Miasta G. stawka opłaty za gospodarowanie odpadami od gospodarstwa domowego zajmującego lokal mieszkalny o powierzchni przekraczającej 60 m ² jednak nie przekraczającej 80 m ², wynosi 73 zł.

Z kolei, stawka odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu została przyjęta na podstawie kalkulacji o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 września 2016 roku w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1568). Zgodnie bowiem z 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia opłatę za używanie 1 m ² powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych nalicza się na podstawie kalkulacji, uwzględniając średnią powierzchnię użytkową wszystkich lokali mieszkalnych w danym oddziale regionalnym Agencji, ustaloną jako średnia arytmetyczna ze stanu na pierwszy i ostatni dzień każdego miesiąca okresu, z którego są uwzględniane koszty przy sporządzaniu kalkulacji. Z kolei, stosownie do ust. 3 opłatę za używanie lokali mieszkalnych w skali miesięcznej ustala się jako iloczyn miesięcznej opłaty za używanie 1 m ² powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych oraz powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Z przedstawionej kalkulacji wynika, że opłata miesięczna za używanie 1 m ² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wynosi 8,08 zł. Podkreślić należy, iż nie zasadne są twierdzenia pozwanej, iż ww. odszkodowanie ma charakter hipotetyczny. Obowiązek obciążenia osoby zajmującej lokal będący w zasobach Agencji kosztami eksploatacyjnymi wynika wprost z ustawy, a zatem w przypadku odzyskania władztwa nad lokalem, zostałby on przydzielony kolejnemu żołnierzowi z obowiązkiem uiszczania opłaty za używanie lokalu.

Wreszcie, należało uznać, że powódka wykazała, że koszty zostały przez nią faktycznie uiszczone. Jak bowiem zeznał świadek A. O. koszty dostarczenia mediów były opłacane przez Agencję Mienia Wojskowego co miesiąc po doręczeniu faktur wystawionych przez dostawców mediów. Chybione są zarzuty pozwanej, iż osoby zajmujące lokal uiszczają należności z tytułu korzystania z lokalu, o czym świadczyć miała nadpłata wykazana w rozliczeniu indywidualnych kosztów eksploatacyjnych za II półrocze 2022 roku. Strona powodowa wyjaśniła, iż nadpłata wynika z wpłat dokonanych przez Agencję. Nie budzi wątpliwości, że ciężar wykazania faktów prawoniweczących (powodujących, że skutki prawne faktu prawotwórczego ustały np. wykonanie zobowiązania, zwolnienie z długu) zasadniczo spoczywa na stronie pozwanej, albowiem ona z tych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem pozwana, chcąc wykazać, że należności objęte niniejszym sporem zostały opłacone przez osoby zajmujące lokal, winna ten fakt udowodnić. Tymczasem pozwana nie zgłosiła na tę okoliczność żadnych wniosków dowodowych (np. dowód z zeznań świadków tj. osób zajmujących sporny lokal).

Podkreślić także należy, iż powódka nie miała obowiązku w pierwszej kolejności dochodzenia niniejszych roszczeń od osób zajmujących lokal. Żaden przepis ustawy bowiem nie przewiduje takiego obowiązku. Nie ma podstawy prawnej pozwalającej zakwalifikować odpowiedzialność gminy jako subsydiarną. Szkoda, której naprawienia powódka dochodzi w niniejszej sprawie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z zaniechaniem gminy, a więc własnym zachowaniem pozwanej jednostki samorządu terytorialnego.

Mając zatem na względzie wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 1046 § 4 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5.327,97 zł. Ponadto, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Sąd przyznał zasądził od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty. Zważyć należy, iż zobowiązanie wynikające z odpowiedzialności odszkodowawczej gminy ma charakter bezterminowy. Zgodnie z art. 455 k.c. dłużnik zobowiązania bezterminowego powinien spełnić świadczenie niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela do wykonania zobowiązania. Oznacza to, że po dojściu do wiadomości dłużnika wezwania wierzyciela do spełnienie świadczenia, ma on obowiązek spełnienia tego świadczenia i powinien to uczynić niezwłocznie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019r., V ACa 583/17, L.). Pismem z dnia 23 lutego 2023 roku powódka wezwała pozwaną Gminę M. G. do zapłaty tej kwoty w terminie do dnia 31 marca 2023 roku. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanej w dniu 3 marca 2023 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.817 zł, na którą składały się: opłata za czynności fachowego pełnomocnika powoda w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (1.800 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Nadto, na podstawie art. 98 ¹ k.p.c. zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Nadto, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 8 ust.1 i art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Sądu Rejonowego – Skarbu Państwa w G. kwotę 400 zł z tytułu opłaty sądowej, od obowiązku uiszczenia której powód był ustawowo zwolniony.