Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

27 października 2025 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

przewodniczący: asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Stelmach

po rozpoznaniu 27 października 2025 roku w G.

na rozprawie

sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przeciwko B. (...) spółce europejskiej z siedzibą w (...)

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 9 104,47 (dziewięć tysięcy sto cztery złote i czterdzieści siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:

a)  3 594,07 złotych od 05 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty,

b)  5 510,40 złotych od 22 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 3.317,00 złotych (trzy tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

4.  nakazuje ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku 56,00 złotych (pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych.

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

1.  Stanowiska procesowe stron.

Pozwem z 21 marca 2023 roku powodowa spółka Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata wniosła o zasądzenie od pozwanego ubezpieczyciela – B. (...) spółki europejskiej z siedzibą w R. kwoty 9 104,47 złotych wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 3 594,07 złotych od 05 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty za należności wynikające z faktury VAT nr (...) oraz od kwoty 5 510,40 złotych od 04 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty za należności wynikające z faktury VAT nr (...). Powódka wniosła nadto o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(vide: k. 3 – 4).

W uzasadnieniu pozwu podano, że 09 lipca 2021 roku w G. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd należący do poszkodowanego E. F.. Dalej wskazano, że 13 lipca 2021 roku poszkodowany zawarł z powódką umowę, na podstawie której zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu powódce. W okresie od 21 października do 22 grudnia 2021 roku poszkodowany korzystał z pojazdu zastępczego. Łączny koszt najmu pojazdu zastępczego wyniósł 11.414,40 złotych brutto przy przyjęciu stawki za dobę najmu w wysokości 160,00 złotych netto. Powódka wskazała także, że w wyniku postępowania likwidacyjnego pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność, zaniżając kwotę odszkodowania oraz ograniczając uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego do 28 dni, wypłacając łącznie 22.407,76 złotych (w tym 16.228,94 złotych za naprawę i 5.904,00 złotych za najem) oraz 274,82 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie. W przekonaniu powódki rzeczywiste koszty naprawy szkody wyniosły 38.848,58 złotych, co wynika z przedłożonych faktur. Powódka wskazała również, iż kalkulacja sporządzona przez ubezpieczyciela jest nieprawidłowa, gdyż wynika z niej, że do wskazane w kalkulacji stawki za jedną roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych okazały się nieproporcjonalnie niskie w porównaniu do cen obowiązujących na rynku lokalnym w dacie zdarzenia. Strona powodowa wskazała dodatkowo, że pozwem dochodzi również odszkodowania uzupełniającego za najem pojazdu zastępczego, bowiem w toku postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność w tym zakresie jedynie za 28 dni, podczas gdy z faktury VAT, wystawionej za najem pojazdu zastępczego, wynika, iż najem był zasadny przez okres 58 dni. Strona powodowa wskazała nadto, iż nabyła wierzytelność dochodzoną pozwem w drodze umowy cesji bezpośrednio od poszkodowanej.

(vide: k. 4 – 8).

Nakazem zapłaty z 20 kwietnia 2023 roku wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(vide: k. 31).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty datowanym na 23 września 2024 roku pozwany ubezpieczyciel reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

(vide: k. 35).

W uzasadnieniu pozwana spółka potwierdziła zasadę odpowiedzialności za wyrządzoną poszkodowanemu Pozwany ubezpieczyciel nie zakwestionował odpowiedzialności za szkodę, podstawowego zakresu naprawy oraz najmu pojazdu zastępczego, zastrzegając jednak, że wypłacona kwota w wysokości 22.407,76 złotych (16.228,94 złotych za naprawę i 5.904,00 złotych za najem) odpowiada uzasadnionym kosztom naprawy i najmu pojazdu zastępczego, przy czym stawkę za roboczogodzinę prac blacharsko lakierniczych i mechanicznych skorygowano do 150,00 złotych netto netto, zaś w zakresie najmu pojazdu zastępczego – uznano 30 dni najmu pojazdu zastępczego R. (...), to jest od 21 października do 19 listopada 2021 roku. Według pozwanego ubezpieczyciela przyjęta przez powódkę stawka za najem pojazdu zastępczego jest wyższa od rynkowej.

(vide: k. 35 – 40).

Pismem z 20 czerwca 2023 roku strona powodowa podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko procesowe, wskazując, że sporny jest okres najmu pojazdu zastępczego a nie stawka dobowa, a pozwany przyczynił się do wydłużenia jego okresu poprzez opieszałość w akceptacji kosztorysu.

(vide: k. 66-68).

Do czasu zamknięcia rozprawy żadna ze stron nie zmieniła dotychczas zajmowanego stanowiska procesowego.

(vide: k. 211).

2.  Stan faktyczny.

09 lipca 2021 roku w G. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazdu marki D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do poszkodowanego E. F.. Sprawca szkody posiadał wykupioną polisę ubezpieczeniową OC u pozwanego ubezpieczyciela – spółki (...) spółki europejskiej z siedzibą w R..

(fakt bezsporny).

13 lipca 2021 roku poszkodowany E. F. zawarł z powodową spółką umowę zlecenia naprawy uszkodzonego pojazdu o numerze (...). Z treści umowy wynikało, że podanie kwoty za naprawę nie jest możliwe, a koszt naprawy stanowić będzie równowartość kwoty wynikającej z kalkulacji naprawy wykonanej przez powodową spółkę w systemie A. w momencie, kiedy znane będą wszelkie uszkodzenia pojazdu, do których doszło w wyniku wyżej wspomnianej szkody. W umowie przyjęto, że stawka za jedną roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych wynosi 260,00 złotych netto. Tego samego dnia pomiędzy poszkodowanym E. F. a powodową spółką doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy E. F. przelał na rzecz powodowej spółki wierzytelność z tytułu odszkodowania z polisy OC sprawcy szkody zarejestrowanej przez pozwanego ubezpieczyciela pod numerem (...)- (...)-21. Zgodnie z § 1 ust. 2 wyżej cytowanej umowy, poszkodowany przelał na rzecz powodowej spółki wierzytelność celem pokrycia całkowitego kosztu naprawy pojazdu. Poszkodowany złożył oświadczenie, z którego wynikało, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest płatnikiem podatku od towarów i usług.

(fakt bezsporny, a nadto dowody: kserokopie umów z 13.07.2021 roku – k. 9 i 9 v., kserokopia oświadczenia o VAT z 13.07.2021 r. – k. 10).

W dniu 21 października 2021 roku E. F. zawarł z powodową spółką umowę najmu pojazdu zastępczego klasy C za kwotę 160,00 złotych netto za dobę najmu pojazdu zastępczego. W tym samym dniu pojazd zastępczy został odebrany przez poszkodowanego. E. F. oświadczył nadto, że nie posiada innego pojazdu zastępczego, z którego mógłby korzystać, a uszkodzony pojazd służył mu między innymi do dojazdów do pracy, wykonywania pracy, dojazdów do szkoły i robienia zakupów. Tego samego dnia pomiędzy poszkodowanym E. F. a powodową spółką doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy E. F. przelał na rzecz powodowej spółki wierzytelność celem pokrycia całkowitego kosztu najmu pojazdu zastępczego.

(dowód: kserokopia umowy najmu pojazdu zastępczego z 21.10.2021 r. – k. 10 v., kserokopia umowy o przelew wierzytelności z polisy OC sprawcy – k. 11 v., kserokopia oświadczenia z 21.10.2021 r. – k. 11).

22 września 2021 roku pełnomocnik poszkodowanego E. F. w osobie S. K. zwrócił się do pozwanego ubezpieczyciela z wnioskiem o przedstawienie konkretnej propozycji najmu pojazdu zastępczego, jednocześnie przedstawiając listę pytań dotyczącą warunków umowy najmu.

(dowód: kserokopia wiadomości mailowej z 22.09.2021 r. – k. 12, kserokopia pełnomocnictwa – k. 13, kserokopia pytań dot. warunków umowy najmu – k. 13 v. – 14).

22 grudnia 2021 roku sporządzono protokół zdania pojazdu zastępczego, z którego wynikało, że poszkodowany zdał pojazd zastępczy w dniu 17 grudnia 2021 roku.

20 grudnia 2021 roku powodowa spółka wystawiła fakturę VAT o numerze (...) na kwotę 11.414,00 złotych brutto z tytułu kosztów pojazdu zastępczego w okresie od 21 października 2021 roku do 17 grudnia 2021 roku za stawkę 160,00 złotych netto za dobę. Uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego wyniósł 58 dni.

(dowód: kserokopia protokołu zdania pojazdu zastępczego – k. 14 v., kserokopia faktury VAT o numerze (...) – k. 19, kserokopia kosztorysu najmu pojazdu zastępczego – k. 19 v. - 21).

21 grudnia 2021 roku sporządzono kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, zgodnie z którą uzasadnione koszty naprawy zostały ustalone na kwotę 27.434,18 złotych brutto. Zgodnie ze sporządzonym kosztorysem powodowa spółka w dniu 21 grudnia 2021 roku wystawiła fakturę VAT o numerze (...). Zgodnie z ww. fakturą do kosztów naprawy zaliczono stawkę za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych w wysokości 260,00 złotych netto (319,80 złotych brutto).

(dowód: kserokopia faktury VAT – k. 15 – 15 v., kserokopia kalkulacji naprawy – k. 16 – 18 v.).

Decyzją z 27 sierpnia 2021 roku zakład ubezpieczeń przyznał odszkodowanie w wysokości 7.611,17 złotych z tytułu zwrotu kosztów naprawy. Następnie decyzją z 18 lutego 2022 roku przyznano odszkodowanie w łącznej wysokości 22.407,76 złotych, na co złożyły się kwoty 16.228,94 złotych tytułem zwrotu kosztów naprawy, 5.904,00 złotych tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego i 274,82 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie. Łączne odszkodowanie wypłacone z tytułu naprawy pojazdu wyniosło 23.840,11 złotych. Zakład ubezpieczyciel jednocześnie poinformował, że zweryfikował stawki za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych do kwoty 150,00 złotych netto. Dalej wskazano, że uznano stawkę dobową najmu pojazdu zastępczego, jednocześnie weryfikując uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego do 30 dni, to jest w okresie od 21 października 2021 roku do 19 listopada 2021 roku.

(fakt bezsporny).

Technologiczny czas naprawy uszkodzonego pojazdu wyniósł 7 dni. Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wyniósł 58 dni (od 21 października 2021 roku do 19 listopada 2021 roku). Uszkodzony pojazd został rozbrojony, zostały zamówione części zamienne i tok naprawczy był realizowany z pominięciem spornego elementu zakwalifikowanego pod kodem (...) (blacha tytułu wewnętrzna), bowiem na mocy decyzji z 28 października 2021 roku zakład ubezpieczeniowy zweryfikował serwisowy kosztorys naprawczy z odrzuceniem ww. elementu do naprawy. Decyzją z 15 grudnia 2021 roku zakład ubezpieczeń zaakceptował kosztorys sporządzony przez powodową spółkę i uwzględnił ww. element w naprawie pojazdu.

(dowód: opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej – k. 84 – 101, opinia uzupełniająca – k. 140 - 147).

Uzasadniony koszt naprawy uszkodzonego pojazdu wyniósł 27.434,18 złotych brutto przy przyjęciu 27,6 roboczogodzin za prace blacharskie i stawki 260,00 złotych netto oraz przy przyjęciu 7,6 roboczogodzin za prace lakiernicze i stawki 260,00 złotych netto.

(dowody: kserokopia faktury VAT – k. 15, opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej – k. 84 – 101, opinia uzupełniająca – k. 140 - 147).

3.  Ocena dowodów.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony innych środków dowodowych, w tym kserokopii i wydruków komputerowych, zgromadzonych w aktach sprawy, które to dowody Sąd uznał za wiarygodne, bowiem ich prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, jak też nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się na przedłożonych przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w W. aktach szkody.

Na podstawie postanowienia z 07 grudnia 2023 roku ( vide k. 81), Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania świadka E. F. na piśmie. Świadek potwierdził fakt konieczności najmu pojazdu zastępczego oraz fakt niemożności korzystania z innego pojazdu znajdującego się w posiadaniu poszkodowanego z uwagi na jego naprawę. Sąd ocenił zeznania świadka za wiarygodne i nie budzące wątpliwości. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że pełnomocnik zakładu ubezpieczeń nie kwestionował tego, że poszkodowany mógł korzystać z innego pojazdu zastępczego. Nadto, ostatecznie pomiędzy stronami nie był sporny fakt wysokości stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego w wysokości 160,00 złotych netto.

Sąd oparł się również na opiniach biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej, które to dowody zostały przeprowadzone na podstawie postanowienia z 19 października 2023 roku (vide: k. 75) i postanowienia z 28 lutego 2024 roku (vide k. 131). Oceniając rzetelność i przydatność opinii Sąd nie znalazł podstaw mogących podważyć zasadność wynikających z niej jednoznacznych, jasno i należycie umotywowanych wniosków, dlatego też dokonując ustaleń w tym zakresie Sąd oparł się na nich w całości. Sąd w pełni podzielił wnioski opinii podstawowej i uzupełniającej, z których wynikało, że stawka za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych w wysokości 260,00 złotych netto występowała na rynku lokalnym, to jest w województwie (...) w 2021 roku. Nadto, Sąd uznał również, że zasadny czas najmu pojazdu zastępczego wyniósł ostatecznie 58 dni. Wprawdzie z treści opinii biegłego sądowego wynika, że realny technologiczny czas naprawy pojazdu wynosił 7 dni – i tak faktycznie było, jednakże biegły sądowy zwrócił również uwagę oraz wyszczególnił przyczyny, które spowodowały i uzasadniały wydłużenie czasu korzystania z pojazdu zastępczego. Biegły sądowy zwrócił także uwagę na okoliczność, że na wydłużenie tego czasu miała wpływ również postawa samego pozwanego ubezpieczyciela, który zwlekał z ponownym dokonaniem oględzin i wydaniem decyzji odnośnie do zaakceptowania do wymiany części w postaci blachy tylnej wewnętrznej, przy jednoczesnej wiedzy o korzystaniu przez poszkodowanego z auta zastępczego. Biegły sądowy wprost wskazał na łańcuchowy ciąg uszkodzeń, które zostały ujęte w kalkulacji serwisowej, a sporna część oznaczona kodem (...) znajdowała się w strefie środkowej łańcucha elementów do wymiany (vide: k. 144). Część ta będąca wzmocnienie konstrukcyjnym jest o tyle ważnym elementem, że wpływa na bezpieczeństwo pasażerów samochodu i może pomóc zmniejszyć ryzyko poważnych uszkodzeń lub śmierci w przypadku kolizji. Wymiana tej części – co oczywiste – była konieczna, więc tym bardziej niezrozumiałe dla Sądu jest zachowanie pozwanego ubezpieczyciela, który zwlekał z akceptacją tego kosztorysu w zakresie tejże części aż do 15 grudnia 2021 roku.

W ocenie Sądu, pozwana spółka nie dołożyła należytej staranności aby zminimalizować szkodę w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego. Nie może również umknąć uwadze okoliczność, że w czasie najmu pojazdu zastępczego występowały dni wolne od pracy, jak również konieczność oczekiwania na części zamienne niezbędne do naprawy pojazdu.

Postanowieniem z 05 listopada 2024 roku Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 kpc pominął dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej na fakty wskazane w pkt 8 ust. 1, 3, 4, 5 i 6 sprzeciwu (vide: k. 189). Wysokość stawki dobowej za najem pojazdu zastępczego i fakt jej rynkowości, niemożność poruszania się uszkodzonym pojazdem po szkodzie z 09 lipca 2021 roku oraz naprawa pojazdu według stawek rynkowych za roboczogodziny prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych okazały się bezsporne. Nieistotne było również ustalenie czy była możliwość wykonania naprawy uszkodzonego pojazdu przy zastosowaniu części innych niż części oryginalnych, bowiem zakład ubezpieczeniowy ostatecznie wypłacił całość kosztów naprawy w zakresie uszkodzonych części w pojeździe, jednocześnie nie wykazując w jakikolwiek sposób wcześniejszej szkodowości pojazdu. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na fakty wyżej wskazane doprowadziłoby w zasadzie do przewlekłości postępowania zwłaszcza, że w zdecydowanej większości fakty te były bezsporne pomiędzy stronami i udowodnione zgodnie z twierdzeniami zakładu ubezpieczeń.

Postanowieniem z 09 lipca 2024 roku Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 3 i 5 kpc pominął dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej (vide: k. 183). Zastrzeżenia złożone przez pełnomocnika pozwanego ubezpieczyciela do opinii uzupełniającej w piśmie procesowym z 06 maja 204 roku okazały się w zasadzie bezpodstawne. Po pierwsze główną przyczyną najmu pojazdu zastępczego w okresie od 29 października 2021 roku do 15 grudnia 2021 roku okazała się konieczność oczekiwania na ostateczną decyzję ubezpieczyciela co do części zamiennej w postaci blachy tylnej wewnętrznej. Biegły szczegółowo odniósł się do tej kwestii zarówno w opinii podstawowej jak i uzupełniającej. Po drugie ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, ze kosztorys sporządzony przez powódkę zawierał wszystkie czynności naprawcze zgodnie z technologią producenta pojazdu. Wszak zakład ubezpieczeń nie kwestionował ostatecznie zakresu uszkodzeń pojazdu. Po trzecie nie można oczekiwać od poszkodowanego aby rozpoczął czy tez w pełni ukończył czynności naprawcze uszkodzonego pojazdu bez uzyskania ostatecznej decyzji i wyceny naprawy przez ubezpieczyciela. Po czwarte w odpowiedzi na pytanie czwarte sformułowane w wyżej wspomnianych zarzutach wskazać należy, że biegły udzielił wyczerpującej i jednoznacznej odpowiedzi (vide: k. 146).

Tylko na marginesie należy podkreślić, że pełnomocnik pozwanego ubezpieczyciela mając możliwość stawienia się na rozprawie w dniu 27 października 2025 roku i złożenia zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 § 1 kpc wobec pominięcia ww. dowodów, z możliwości takiej nie skorzystał. Natomiast przepis art. 162 kpc winien podlegać wykładni ścisłej. Strona reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, a tak było w przedmiotowym postępowaniu nie może zarzucić w apelacji uchybienia przez sąd I instancji przepisom postępowania polegającego na wydaniu postanowienia, które może być zmienione lub uchylone stosownie do okoliczności, jeżeli nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie w trybie powołanego przepisu.

4.  Ocena prawna powództwa.

Powództwo podlegało uwzględnieniu w zasadzie w całości.

Osią sporu pomiędzy stronami pozostawała wysokość stawek za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych, którą powódka przyjęła w wysokości 260,00 złotych netto. Pozwany ubezpieczyciel przyjął, że stawka zweryfikowana przez niego w kosztorysie do 150,00 złotych ma charakter stawki rynkowej występującej na terenie województwa (...) w 2021 roku. Nadto, pomiędzy stronami pozostawał również sporny czas najmu pojazdu zastępczego. Powodowa spółka dochodziła bowiem odszkodowania za 58 dni uzasadnionego najmu pojazdu zastępczego, podczas gdy zakład ubezpieczeń zweryfikował ten czas do 30 dni.

Podstawa prawna powództwa.

Powództwo należało uwzględnić w przeważającej części.

Zgodnie z przepisem art. 436 § 2 kc w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, można wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Zatem odpowiedzialność kierujących pojazdami mechanicznymi w razie ich zdarzenia kształtuje się na zasadach ogólnych – to jest w oparciu o zasadę winy wynikającą z art. 415 kc. Pojazd sprawcy szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody związane z ich ruchem u pozwanego ubezpieczyciela. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W myśl przepisu art. 822 § 4 kc uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Przytoczony przepis stanowi zatem podstawę odpowiedzialności strony pozwanej jako ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Powyższa zasada doprecyzowana została w przepisie art. 35 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2500 z późn. zm. dalej jako „ustawa OC”) stanowiącym lex specialis do przepisów kodeksu cywilnego, zgodnie z którym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu ustalone według cen występujących na lokalnym rynku właściwym dla poszkodowanego.

Zgodnie z wyliczeniami biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej, które Sąd w pełni podziela – koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody wyniósł łącznie 27.434,18 złotych przy przyjęciu stawki za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych w wysokości 260,00 złotych netto, zatem koszty przedstawione przez stronę powodową okazały się w pełni zasadne. Stawki za roboczogodzinę prac mechaniczno – blacharskich i lakierniczych zastosowane przez powódkę w wysokości – 260,00 złotych netto miały charakter rynkowy dla (...) i mieściły się w widełkach cen stosowanych przez lokalne warsztaty naprawcze funkcjonujące na terenie województwa (...) w 2021 roku. Istotne jest przy tym, że biegły sądowy ustalił zakres uszkodzeń pojazdu zgodny z zakresem przedstawionym zarówno w wycenie naprawy przygotowanej przez pozwany zakład ubezpieczeń jak i w kalkulacji powódki. Pozwany ubezpieczyciel ostatecznie nie kwestionował zakresu szkód powstałych w pojeździe należącym do poszkodowanej w wyniku ww. zdarzenia. Pełnomocnik pozwanego ubezpieczyciela nie kwestionował także opinii biegłego sądowego w zakresie ustaleń dotyczących stawek za roboczogodzinę wyżej wspomnianych prac. Słusznie przy tym podniósł pełnomocnik powódki, że pozwany ubezpieczyciel w pismach procesowych praktycznie w żaden sposób nie odniósł się do sporu dotyczącego wysokości stawek za roboczogodzinę, ograniczając się w zasadzie do wdania się w spór co do okresu najmu pojazdu zastępczego.

Niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że jeśli poniesione przez poszkodowanego koszty naprawy pojazdu odpowiadają cenom stosowanym przez usługodawców na lokalnym rynku i jednocześnie można te koszty zaliczyć do kategorii niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych, ubezpieczyciel nie ma podstaw do odmowy wypłaty odszkodowania odpowiadającego wspomnianym kosztom. Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmować powinno bowiem niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku usług naprawczych (vide: uchwała SN z 6.10.2022 r., III CZP 119/22, LEX nr 3411847.).

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że odszkodowanie przyznane przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego w kwocie 23.840,11 złotych brutto tytułem naprawy z całą pewnością nie pozwoliło na pełną kompensację szkody. Poszkodowany właściciel pojazdu używanego, ma prawo wyboru zarówno miejsca, w którym zostanie przeprowadzona naprawa jego pojazdu jak i zastosowanych elementów oraz materiałów. Poszkodowany nie ma przy tym obowiązku poszukiwania warsztatu oferującego swoje usługi najtaniej (por. wyrok SN z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, OSNC 2003/5/64). Odmienne stanowisko skutkowałoby w zasadzie przerzuceniem częściowo ciężaru przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego na poszkodowanego. Zaś do takiego obciążenia poszkodowanego skutkami zawinionego działania sprawcy szkody lub innej osoby odpowiedzialnej cywilnie za tę szkodę nie ma uzasadnionej podstawy prawnej. Przywrócenie, bowiem rzeczy uszkodzonej (także używanej) do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeśli natomiast w ocenie pozwanej określony w fakturze VAT przedłożonej przez powoda koszt naprawy był zawyżony, błędnie przyjęto zakres naprawy czy też stawki roboczogodzin za prace naprawcze, to obowiązkiem pozwanej, która zakwestionowała wysokość szkody było udowodnienie, że wysokość szkody, wynikająca z dowodów zaoferowanych przez powoda jest zawyżona. Pozwana obowiązkowi temu nie sprostała. Udowodnieniu podlegają fakty, a nie ich brak. To nie powódka winna była udowodniać, że koszty naprawy nie są zawyżone, lecz pozwana spółka winna była dowodzić, że jest możliwe tańsze naprawienie uszkodzonego samochodu. W realiach niniejszej sprawy to pozwana zaniedbała swoich obowiązków procesowych, nie wykazała bowiem tego, że poniesiony przez powoda koszt naprawy został zawyżony. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzeczniczym, kosztami "ekonomicznie uzasadnionymi" są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku. Jeżeli nie kwestionuje się uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy. Przyjęcie cen przeciętnych dla określenia wysokości przysługującego poszkodowanemu odszkodowania, niezależnie od samej metody ich wyliczania, która może być zróżnicowana, nie kompensowałoby poniesionej przez poszkodowanego szkody, gdyby ceny przyjęte w warsztacie naprawczym były wyższe od przeciętnych.

W tym miejscu wskazać dodatkowo trzeba, ze pozwany ubezpieczyciel w toku procesu nie wykazał, aby kwestionował prawo poszkodowanego do wyboru warsztatu naprawczego, a zatem tym bardziej nie powinien był kwestionować wysokości stawek za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych i mechanicznych. Raz jeszcze należy podkreślić, że stawki stosowane przez powódkę miały charakter stawek rynkowych adekwatnych do cen rynkowych występujących na terenie województwa (...) w 2021 roku i standardów warsztatu powódki (Autoryzowana Stacja Obsługi D.). Zatem jakakolwiek polemika strony pozwanej w tym zakresie jest całkowicie bezprzedmiotowa i nie mogła zostać uwzględniona. Nie można przy tym zapominać, ze naprawa dokonywana przez powódkę musi być wykonywana z uwzględnieniem wysokich standardów producenta uszkodzonego pojazdu, dzięki czemu pojazd poszkodowanego po wykonanej naprawie otrzymał pełną gwarancję na wykonaną naprawę.

W konsekwencji powyższego uprawnione było zdaniem Sądu uwzględnienie kosztów naprawy w oparciu o przeprowadzony dowód z opinii biegłego oraz w oparciu o przedłożone przez powódkę faktury VAT przedstawiające koszty rzeczywiście poniesione na naprawę. Samo oświadczenie pozwanego ubezpieczyciela, że kwestionuje te koszty i, że wypłacone przez niego odszkodowanie było odpowiednie – zdaniem Sądu było niewystarczające do przyjęcia, że twierdzenia powódki nie odpowiadają prawdzie, zwłaszcza w sytuacji, gdy oświadczenie to nie jest poparte jakimikolwiek dowodami. Na sam koniec uwypuklenia wymaga, że pozwana nie udowodniła również, że możliwe było przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed szkody za kwotę wypłaconego odszkodowania.

Końcowo wskazania wymaga, że uzależnienie przyznania pełnego odszkodowania od naprawy pojazdu za określoną i arbitralnie przyjętą przez pozwany zakład ubezpieczeniowy niską stawkę stanowiłoby naruszenie powyższego uprawnienia poszkodowanej do wyboru warsztatu, w którym naprawi pojazd. Podkreślenia wymaga, że uszkodzony pojazd w chwili zdarzenia był praktycznie nowy, ponieważ pierwsza rejestracja nastąpiła w 2019 roku a więc niespełna dwa lata przed szkodą. Nie ulega zatem wątpliwości, że tylko naprawa w autoryzowanym serwisie naprawczym mogła przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody. Analiza stosowanych stawek roboczogodzin przez zakłady blacharsko – lakiernicze doprowadziła Sąd do przekonania, że stawki te oscylowały w granicach od 150,00 złotych do 320,00 złotych za prace mechaniczno – blacharskie i od 150,00 złotych do 320,00 złotych za prace lakiernicze, co sprowadza się do tego, że stawki zastosowane przez powódkę w żadnej mierze nie miały charakteru stawek zawyżonych i znalazły się w przedziale stawek stosowanych na rynku lokalnym. Stawki we wskazanej przez ubezpieczyciela wysokości co prawda zawierają się w przedziale stawek stosowanych na rynku lokalnym, ale stosowane są incydentalnie. Abstrahując od tego, że Sądowi znane są z urzędu stawki występujące na terenie województwa (...), to jednak podkreślić należy, że wykonywanie napraw przez profesjonalny zakład naprawczy za taką stawkę byłoby w warunkach rynkowych po prostu nieopłacalne.

Jednocześnie zważyć należy, iż nie ma żadnych przesłanek przemawiających za tym, że przed szkodą pojazd poszkodowanego znajdował się w złym stanie technicznym, czy był wcześniej naprawiany w sposób nieprawidłowy i niezgodny z technologią producenta. Skoro zatem poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania podmiotów, które oferują swoje usługi najtaniej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002r., I CKN 1466/99, OSNC 2003/5/64), a zastosowane przez powódkę stawki za roboczogodzinę prac blacharsko – mechanicznych i lakierniczych były rynkowe i nawet nie zbliżały się do najwyższych stawek występujących na rynku, Sąd zasądził żądanie w wysokości dochodzonej pozwem.

Koszty najmu pojazdu zastępczego.

Co zaś tyczy się zwrotu kosztów poniesionych przez poszkodowanego w związku z najmem pojazdu zastępczego to podkreślenia wymaga, że utrata możliwości korzystania z pojazdu wskutek jego zniszczenia lub uszkodzenia jest szkodą majątkową i koszt wynajmu pojazdu na czas naprawy własnego, uszkodzonego w wyniku kolizji, samochodu stanowi stratę mieszczącą się w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu odszkodowaniem. W orzecznictwie podkreśla się, że normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 kc jest bardzo często niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego nie tylko w sytuacji jego uszkodzenia, ale również zniszczenia. Jeżeli więc poszkodowany poniósł w związku z tym koszty, które były konieczne m.in. na wynajem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2004 r., IV CK 672/03).

Na wstępie wskazania wymaga, że stawka za dobę najmu pojazdu zastępczego w wysokości 160,00 złotych netto ostatecznie nie była pomiędzy stronami sporna. Spór sprowadzał się li tylko do uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego i na ten ty;lp fakt został przeprowadzony dowód z opinii biegłego sądowego. Biegły sądowy z zakresu techniki motoryzacyjnej, w opinii sporządzonej w niniejszej sprawie, wskazał, że poszkodowany, wobec zaistnienia zdarzenia drogowego z 09 lipca 2021 roku pozbawiony był dostępu do samochodu, wobec czego uprawiony był do korzystania z pojazdu zastępczego. Nadto, co istotne – poszkodowany wykazał, że pomimo posiadania innego auta nie mógł z niego korzystać z powodu zaplanowanej naprawy skrzyni biegów. Pozwany ubezpieczyciel nie wykazał natomiast faktu przeciwnego. Z obliczeń biegłego wynika, iż okres w którym najem tego pojazdu zastępczego był niezbędny i uzasadniony wyniósł ostatecznie 58 dni. Biegły wykazał, że 58 dniowy okres najmu, z czego 7 dni było tylko okresem naprawy – wynikał z długiego procesu decyzyjnego dotyczącego akceptacji kosztorysu przez pozwanego.

Okres najmu pojazdu zdaniem Sądu należało uznać za uzasadniony w całości. Czas niemożności korzystania przez poszkodowanego z własnego pojazdu był uzasadniony trwającym postępowaniem likwidacyjnym szkody. Najęty pojazd został zwrócony tego samego dnia, w którym nastąpił odbiór naprawionego pojazdu. Przyjęcie technologicznego czasu naprawy pojazdu za adekwatny do uzasadnionego czasu trwania umowy najmu pojazdu zastępczego jest nieprawidłowe. Inaczej mówiąc, kierowanie się technologicznym czasem naprawy pojazdu w przypadku, gdy pojazd faktycznie dłużej przebywał w serwisie naprawczym jest niezasadne. Technologiczny czas naprawy jest wyliczony za pomocą programów kosztorysowych i jest wyliczony teoretycznie. Jego wskazanie nie uwzględnia wielu istotnych czynników takich jak dokonanie pierwszych i ewentualnie kolejnych oględzin, zamówienia i dostarczenia części zamiennych, czasu oczekiwania na ich dostarczenie, czasu schnięcia powłok lakierniczych, systemu pracy danego warsztatu naprawczego. Tymczasem naprawa pojazdu powypadkowego wiąże się z demontażem części uszkodzonych, zamontowaniem nowych, wiąże się także z normalnym czasem pracy określonego warsztatu uwzględniającym zarówno przerwy wynikające z regulacji prawa, a nadto z czynnościami czysto technicznymi jak lakierowanie, a wcześniej czynności blacharskie, przy czym na te czynności realnie poszkodowany nie ma wpływu. Nie bez znaczenia jest też to, że zwykle poszkodowany nie jest jedynym i priorytetowym klientem zakładu naprawczego, a więc uwzględnienia wymaga również kolejność, w jakiej samochód podlega naprawie.

Sąd w pełni podzielił wnioski biegłego sądowego, który wprost wskazał, że tak długi okres naprawy pojazdu wynikał między innymi z opieszałości i błędnych działań ubezpieczyciela, który z niewiadomych Sądowi powodów zwlekał z wydaniem ostatecznej decyzji uwzględniającej naprawę pojazdu przy zastosowaniu istotnych części zamiennych. Powódka wielokrotnie zwracała się do zakładu ubezpieczeń z prośbą o przyśpieszenie procesu likwidacji wskazując na istotność części oznaczonej kodem (...) (blacha tyłu wewnętrzna). Decyzja co do tej części została podjęta dopiero 15 grudnia 2021 roku, a zatem przeszło ponad miesiąc od wydania pierwszej decyzji, w której pozwany ubezpieczyciel odmówił akceptacji wymiany tej części. Biegły wskazał natomiast, że wymiana tej części, przy uszkodzeniach pojazdu była oczywista i jednoznaczna, zaś część jako wzmocnienie konstrukcyjne jest ważnym elementem wpływającym na bezpieczeństwo pasażerów samochodu i może pomóc zmniejszyć ryzyko poważnych obrażeń lub śmierci w przypadku kolizji (vide: k. 146). Powodowa spółka i poszkodowany mając informację od ubezpieczyciela, że należy mu się pojazd zastępczy mógł mieć poczucie, że przyjął on odpowiedzialność za szkodę. Dlatego też działanie ubezpieczyciela i świadomość zakładu naprawczego, że kosztorys w pełni nie został zaakceptowany zasadnie powodowało oczekiwanie tego warsztatu na ostateczną decyzję ubezpieczyciela, albowiem wymagał on także akceptacji kosztorysu naprawy, a naprawa miała być przeprowadzona bezgotówkowo dla poszkodowanego. Dlatego też za te 28 dni opóźnienia (30 dni najmu pojazdu zastępczego zostały uznane) odpowiada ubezpieczyciel, a jest to związane właśnie ze zdarzeniem wywołującym szkodę, które spowodowało konieczność przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, które było prowadzone w taki, a nie inny sposób, co miało przełożenie na ilość dni wynajmu pojazdu zastępczego. Pozwana nie wskazała też okoliczności, które uzasadniałyby odpowiedzialność poszkodowanego czy też powódkę za tak późne przyjęcie przez nią odpowiedzialności za szkodę.

Niezrozumiałe dla Sądu są argumenty pełnomocnika pozwanego ubezpieczyciela w zakresie stawki za dobę najmu pojazdu zastępczego w wysokości 160,00 złotych netto. Wszak stawka ta nie była przez pozwanego kwestionowana, bowiem uznał wysokość stawki przyjętej przez powódkę. Niejako ubocznie należy natomiast wskazać, że pozwany ubezpieczyciel nie wykazał aby ubezpieczyciel przedstawił poszkodowanemu konkretne oferty najmu pojazdu zastępczego. Znajdująca się w aktach postępowania likwidacyjnego lakoniczna informacja o akceptowanych przez ubezpieczyciela stawkach w różnych segmentach nie może zostać uznana za ofertę w rozumieniu art. 66 § 1 kc. Ubezpieczyciel nie wskazał poszkodowanemu nawet tego, do którego segmentu kwalifikuje się pojazd poszkodowanego. Należy zatem odpowiedzieć sobie na pytanie czy ową niestanowiącą oferty propozycję ubezpieczyciela można traktować jak cokolwiek innego niż swoisty wybieg mający na celu li tylko podniesienie w toku procesu zarzutu skorzystania przez poszkodowanego z najmu po rzekomo zawyżonej stawce. Pozwany ubezpieczyciel nie zaoferował żadnego materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że poszkodowany otrzymał konkretną i rzetelną informację co do możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego po stawkach niższych niżeli te wynikające z przedłożonej faktury. Poszkodowany wynajął pojazd bez żadnych ograniczeń (brak udziału własnego w szkodzie, brak limitu kilometrów możliwość udostępnienia pojazdu osobom trzecim, brak restrykcji dotyczących wieku lub stażu kierowców, możliwość swobodnego poruszania się w granicach UE i strefy S.). Tak określone warunki najmu sprawiają, że poszkodowany rzeczywiście zyskał pojazd zastępujący pojazd uszkodzony. Pozwany ubezpieczyciel nie wykazał w żaden sposób, żeby propozycja najmu pojazdu zastępczego była na co najmniej równorzędnych warunkach z tymi, na których poszkodowany wynajął pojazd.

Łączny koszt poniesiony przez poszkodowanego w związku z najmem pojazdu zastępczego wyniósł 11.414,4 złotych brutto (58 x 160,00 złotych netto = 9.280,00 złotych netto). Ubezpieczyciel wypłacił kwotę 5.904,00 złotych brutto (za 30 dni), stąd też należało zasądzić od pozwanego ubezpieczyciela na rzecz powoda różnicę w kwocie 5510,40 złotych brutto (58 x 160,00 złotych netto = 9.280,00 złotych netto i 11.414,40 złotych brutto – 5.904,00 złotych brutto dotychczas wypłacone).

Podsumowanie.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.), art. 436 § 2 kc w zw. z art. 415 kc oraz art. 509 § 1 kc uwzględnił powództwo w zakresie dochodzonej różnicy zwrotu kosztów naprawy pojazdu oraz kosztów najmu pojazdu zastępczego, zasądzając od pozwanego ubezpieczyciela na rzecz powódki łącznie 9.104,47 złotych, z czego 3.594,07 złotych tytułem zwrotu kosztów naprawy pojazdu (27.434,18 złotych brutto – 23.840,11 złotych), zaś 5510,40 złotych tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego (11.414,40 złotych – 5.904,00 złotych), o czym orzeczono w pkt 1. wyroku.

Odsetki ustawowe za opóźnienie.

Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach stanowił przepis art. 481 § 1 kc i art. 14 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.). Powódka dochodziła odsetek ustawowych za opóźnienie od 3.594,07 złotych od 05 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty oraz od 5.510,40 złotych od dnia 04 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty.

O ile zasadne było żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 3.594,07 złotych od 05 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty z uwagi na fakt, że zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ww. ustawy zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, o tyle jednak żądanie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 5.510,40 złotych od dnia 04 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty okazało się nieuzasadnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że faktura VAT dotycząca kosztów najmu pojazdu zastępczego została pozwanemu ubezpieczycielowi przesłana za pośrednictwem wiadomości mailowej w dniu 22 grudnia 2021 roku o godzinie 14:23, zatem trzydziestodniowy termin na zapłatę wynikający z ww. przepisu upłynął 21 stycznia 2022 roku, co sprowadza się do tego, że pozwany ubezpieczyciel popadł w opóźnienie w zapłacie tejże kwoty od dnia następującego, to jest od 22 stycznia 2022 roku. Dopiero od tej daty zasadne było naliczanie odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie kwoty 5.510,40 złotych z tytułu odszkodowania za najem pojazdu zastępczego (pkt 1. lit. b) sentencji wyroku).

5.  Koszty procesu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc i art. 99, obciążając nimi w całości pozwanego ubezpieczyciela. Powódka dochodziła łącznie 9.104,47 złotych, zaś Sąd uwzględnił powództwo w całości co do należności głównej, oddalając powództwo jedynie w niewielkim zakresie co do odsetek ustawowych za opóźnienie.

Powódka poniosła koszty procesu w łącznej wysokości 3.317,00 złotych, na co złożyły się następujące należności: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1800,00 złotych (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), opłata od pozwu w wysokości 500,00 złotych (art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2024 r. poz. 959 z późn. zm.) oraz zaliczka na poczet dowodu z opinii biegłego sądowego w wysokości 1.000,00 złotych.

W konsekwencji powyższego Sąd w pkt 3. Wyroku zasądził od pozwanej spółki na rzecz powódki kwotę 3.317,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. O odsetkach w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego w postaci kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ kpc.

W punkcie 4. wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 kpc nakazał ściągnąć od pozwanego ubezpieczyciela na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku 56,00 złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, a nieuiszczonych dotychczas przez strony.

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

Sygnatura akt: I C 666/25 upr.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...)

G., 17.11.2025 r.,

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski