Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 lipca 2025 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie:

przewodniczący: sędzia Paweł Bocian

protokolant: sekretarz sądowy Dominika Leśko-Dębowska

po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 roku w Gdańsku

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w G.

przeciwko K. A. (1)

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
z siedzibą w G. na rzecz pozwanej K. A. (1) kwotę 1.817 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Paweł Bocian

Sygn. akt I C 217/25 upr.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18 lipca 2024 r. powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła o zasądzenie od pozwanej K. A. (1) kwoty 6.480 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka wskazała, iż pozwana K. A. (1) nabyła od niej produkty na podstawie umowy sprzedaży. Powódka wywiązała się z zawartej umowy i dostarczyła pozwanej wybrane przez nią towary w związku z czym została wystawiona faktura na kwotę 6.480 zł, której pozwana nie uiściła.

(pozew, k. 3-6)

Nakazem zapłaty z dnia 25 września 2024 r. referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty, k. 24)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana domagała się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwana zarzuciła, że powódka nie wykazała zasadności roszczenia, a w szczególności rodzaju zakupionych rzeczy i ich ceny oraz faktu nabycia wierzytelności bądź przejęcia zobowiązania od spółki (...). Ponadto, powódka nie przedłożyła umowy sprzedaży, a załączona do pozwu faktura nie precyzuje za jaką usługę czy przedmioty miała być należna dochodzona kwota. Pozwana przyznała natomiast, iż w przeszłości łączyła ją umowa o dzieło z (...) Produkcja sp. z o.o., na mocy której ta spółka zobowiązała się wykonać prace stolarskie w lokalu pozwanej za kwotę 95.000 zł, z czego pozwana uiściła kwotę 76.680 zł. Umowa została wykonana jedynie częściowo, gdyż (...) Produkcja sp. z o.o. porzuciła prace, w związku z czym pozwana zaprzestała dalszych płatności. Pozwana zarzuciła też, że do momentu otrzymania wezwania do zapłaty od powódki nie miała z nią żadnego kontaktu.

(odpowiedź na pozew, k. 34-38)

W piśmie z dnia 19 maja 2025 r. powódka podtrzymała stanowisko i wyjaśniła, że pozwana była klientką spółki (...) sp. z o.o., której zleciła wykonanie zabudowy stolarskiej. W związku z rozpoczęciem tego projektu, pracownik spółki – (...) współpracujący z powódką, udał się do pozwanej w celu dokonania pomiarów i wstępnej wyceny projektu, a następnie ustalił wysokość zaliczki za materiały na wykonanie projektu na kwotę 6.480 zł, co przekazał pozwanej. O ile zatem pozwana zawarła umowę ze spółką (...) sp. z o.o. to jednak kolejne zlecone usługi zostały przekazane spółce (...) sp. z o.o., o czym pozwana została poinformowana. Z tych przyczyn to powódka wystawiła fakturę, która miała być jej przekazana przez K. S.. Ostatecznie jednak K. S. przejął cały projekt bez zgody powódki, a kwota 6.480 zł pozostała nierozliczona.

(pismo powódki z 19 maja 2025 r., k. 56-58)

Pismem z dnia 10 czerwca 2025 r. pozwana podtrzymała stanowisko i zakwestionowała, aby sporna faktura dotyczyła zaliczki na poczet zakupionych materiałów. Pozwana podniosła, iż zaliczka na poczet wykonania usługi została ustalona kwotę 54.000 zł i została przez nią uiszczona na rzecz (...) Produkcja sp. z o.o. na początku współpracy. Zarzuciła też, że powódka nie wykazała, aby na skutek cesji nabyła dochodzoną wierzytelności od (...) Produkcja sp. z o.o. Podniosła też, że zgodnie z art. 519 k.c., zmiana dłużnika wymagała zgody wierzyciela, a więc pozwanej, jako zlecającej wykonanie usługi, podczas gdy pozwana nigdy nie udzieliła takiej zgody.

(pismo pozwanej z 10.06.2025 r., k. 68-72)

Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. pełnomocnik pozwanej wniósł o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.

(protokół z rozprawy z 10 czerwca 2025 r., k. 81-86)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Produkcja sp. z o.o. z siedzibą w G. zajmowała się produkcją i sprzedażą mebli, a przedmiotem działalności spółki (...) sp. z o.o. był handel częściami motoryzacyjnymi.

Od chwili zawiązania spółki (...) w dniu 4 stycznia 2022 r. do dnia 14 grudnia 2022 r. prezesem jej zarządu uprawnionym do samodzielnego reprezentowania spółki był A. P. (1), a następnie funkcję tę pełnili: O. K. (w latach 2022-2023) i A. P. (2) (od 2023 r.). A. P. (1) był również prezesem zarządu (...) Produkcja sp. z o.o. uprawnionym do samodzielnego reprezentowania tej spółki.

(dowód: informacje powszechnie dostępne w Rejestrze Przedsiębiorców KRS; zeznania przedstawiciela powódki A. P. (2), k. 82-83 w zw. z k. 96-97)

W 2022 r. K. A. (1) odebrała od dewelopera lokal mieszkalny przy ul. (...) w G.. Lokal był w stanie deweloperskim, dlatego rozpoczęła poszukiwania podmiotu, który zająłby się wykończenia mieszkania, w tym w zakresie prac stolarskich. W tym celu K. A. (1) zwróciła się do K. S., który wykonał zabudowę stolarską w mieszkaniu jej znajomego. K. S. poinformował K. A. (1), żeby kontaktowała się w tej sprawie z M. R. ze spółki (...) sp. z o.o., co uczyniła. Następnie, do jej mieszkania przyjechał M. R., który wykonał pomiary, powtórzone później przez K. S.. K. A. (1) i M. R. uzgodnili, że (...) Produkcja sp. z o.o. wykona dla K. A. (1) zabudowę meblową m.in. w kuchni, garderobie, dwóch łazienkach, gabinecie, salonie i korytarzu. Wynagrodzenie za te prace ustalono na kwotę 95.040 zł brutto, natomiast zaliczka za nie została określona na kwotę 54.000 zł brutto.

Projekt wykonywany dla K. A. (1) był oznaczony numer 290.

W dniu 31 marca 2022 r. (...) Produkcja sp. z o.o. wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 54.000 zł, która została opłacona przez K. A. (1) w dniu 10 kwietnia 2022 r.

(dowód: historia rachunku klienta (...) Produkcja sp. z o.o., k. 18-19; faktura VAT nr (...), k. 43; potwierdzenie przelewu z 10 kwietnia 2022 r., k. 45; wiadomości sms, k.. 73-75; wiadomości elektroniczne z 11 kwietnia 2022 r., k. 76-79; zeznania świadka K. S., k. 93-96; zeznania pozwanej K. A. (1), k. 84-85 w zw. z k. 97-98)

Prace w lokalu K. A. (1) rozpoczęły się latem 2022 r. Były one wykonywane przez K. S.. Ponadto, K. S. zajmował się też zamawianiem potrzebnych materiałów i rozliczaniem prac. Prace w lokalu K. A. (1) trwały do października 2022 r. W ich trakcie została wykonana zabudowa w łazience i częściowo w kuchni.

(dowód: zeznania świadka K. S., k. 93-96; zeznania pozwanej K. A. (1), k. 84-85 w zw. z k. 97-98)

W dniu 31 sierpnia 2022 r. (...) Produkcja sp. z o.o. wystawiła K. A. (1) fakturę VAT nr (...) za wykonane prace na kwotę 22.680 zł. Została ona opłacona przez K. A. (1) w dniu 5 września 2022 r.

(dowód: faktura VAT nr (...), k. 17; potwierdzenie przelewu z 5 września 2022 r., k. 44; zeznania pozwanej K. A. (1), k. 84-85 w zw. z k. 97-98)

W dniu 8 listopada 2022 r. K. S. w konwersacji elektronicznej poinformował A. P. (2), że należy wystawić K. A. (1) fakturę na kwotę 6.000 zł netto.

(dowód: faktura VAT nr (...), k. 16; wydruk korespondencji elektronicznej, k. 92; zeznania świadka K. S., k. 93-96; zeznania przedstawiciela powódki A. P. (2), k. 82-83 w zw. z k. 96-97)

W dniu 22 listopada 2022 r. został zatrzymany A. P. (1), a (...) Produkcja sp. z o.o. zaprzestała dalszych prac w lokalu K. A. (1), która bezskutecznie próbowała się skontaktować z M. R. i K. S. w sprawie kontynuowania prac.

(dowód: zeznania świadka K. S., k. 93-96; zeznania przedstawiciela powódki A. P. (2), k. 82-83 w zw. z k. 96-97; zeznania pozwanej K. A. (1), k. 84-85 w zw. z k. 97-98)

W grudniu 2022 r. K. A. (1) uzgodniła z K. S., że dokończy on prace stolarskie w jej lokalu. K. S. wykonywał prace w lokalu K. A. (1) od końca grudnia 2022 r. do marca 2023 r., za co otrzymał od niej wynagrodzenie w kwocie 24.809,98 zł

(dowód: zeznania świadka K. S., k. 93-96; zeznania pozwanej K. A. (1), k. 84-85 w zw. z k. 97-98)

(...) sp. z o.o. wystawiła K. A. (2) fakturę na kwotę 6.480 zł wskazując w tytule: (...) do projektu 290”. Faktura była opatrzona datą 31 października 2022 r.

W dniu 18 marca 2024 r. (...) skierowała do K. A. (1) wezwanie do zapłaty kwoty 6.480 zł wyznaczając termin 7 dni.

W odpowiedzi z dnia 28 marca 2024 r. K. A. (1) odmówiła zapłaty wskazując, że nie zawierała umowy z (...) sp. z o.o. oraz że nie otrzymała od niej faktury.

(dowód: wezwanie do zapłaty z 18 marca 2024 r., k. 20; odpowiedź na wezwanie do zapłaty z 28 marca 2024 r., k. 41)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony oraz na podstawie zeznań świadka K. S., a także przedstawiciela powódki – A. P. (2) i pozwanej K. A. (1).

Odnośnie dowodów z dokumentów pod uwagę wzięto przede wszystkim faktury, potwierdzenia przelewów, korespondencję elektroniczną oraz wezwanie do zapłaty i odpowiedź pozwanej. Dokumenty te należało uznać za rzetelne i autentyczne.

Jako wiarygodne oceniono też zeznania K. S. i K. A. (1), które co do zasady korespondowały ze sobą oraz z treścią dowodów z dokumentów, zaś niewielkie różnice między nimi dotyczyły kwestii nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prawdopodobnie były konsekwencją upływu czasu. Sąd nie znalazł też podstaw, aby uznać za nierzetelne zeznania A. P. (2), przy czym nie miały one większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ świadek nie brał udziału w zawarciu umowy pozwanej z (...) sp. z o.o. ani w jej wykonywaniu. Ponadto, z uwagi na treść art. 74 § 1 k.c. przy dokonywaniu ustaleń faktycznych pominięto część zeznań A. P. (2) dotyczącą cesji wierzytelności będącej przedmiotem procesu.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że – wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie – stron nie łączyła umowa sprzedaży. Pozwana nie zawierała bowiem z powódką żadnej umowy, nie nabywała od niej towarów ani nie miała z nią żadnego kontaktu do momentu otrzymania wezwania do zapłaty, zaś powódka nie udowodniła przeciwnej okoliczności. Pozwaną łączyła wyłącznie umowa o dzieło ze spółką (...), której przedmiotem było wykonanie zabudowy meblowej w jej lokalu za kwotę 95.040 zł brutto. Powódka nie mogła zatem skutecznie dochodzić zapłaty powołując się na umowę sprzedaży, skoro taka nigdy nie została zawarta między stronami.

Roszczenia powódki nie mogły być również wywodzone z umowy o dzieło łączącej pozwaną z (...) Produkcja sp. z o.o., ponieważ powódka nie wstąpiła do tego stosunku w miejsce przyjmującej zamówienie. Z art. 519 k.c. wynika, że osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony, jednakże przejęcie długu może nastąpić jedynie w drodze umowy między wierzycielem a osobą trzecią – za zgodą dłużnika bądź przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią – za zgodą wierzyciela. Wejście powódki do stosunku łączącego pozwaną z (...) Produkcja sp. z o.o. wymagało zatem zawarcia umowy: między spółkami (...) za zgodą pozwanej bądź między pozwaną a (...) sp. z o.o. za zgodą (...) Produkcja sp. z o.o. Pozwana tymczasem nigdy nie zawierała takiej umowy, nie była informowana o żadnych zmianach podmiotowych ani się na nie zgadzała. Co więcej, pozwana do momentu otrzymania wezwania do zapłaty od powódki nie miała z nią kontaktu, a wszelkie uzgodnienia dokonywała tylko z przedstawicielem (...) Produkcja sp. z o.o. Ponadto, po faktycznym zakończeniu działalności przez (...) Produkcja sp. z o.o. (...) sp. z o.o. nie kontynuowała prac w lokalu pozwanej i ostatecznie zostały one dokończone przez K. S., który nie był pracownikiem (...) sp. z o.o.

Nie zostało również wykazane, aby powódka nabyła od (...) Produkcja sp. z o.o. wierzytelność o zapłatę kwoty 6.480 zł w związku z pracami dotychczas wykonanymi w lokalu pozwanej. Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przepis art. 511 k.c. stanowi zaś, że jeżeli wierzytelność stwierdzona jest pismem, to przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Konieczność zachowania formy pisemnej dla przelewu wierzytelności stwierdzonej pismem zajdzie zawsze, gdy wierzytelność jest potwierdzona pismem. Chodzi przy tym o samo pisemne stwierdzenie wierzytelności, a nie o to, aby umowa, z której wynika wierzytelność, była sporządzona w takiej formie. Ustalenia pozwanej z (...) Produkcja sp. z o.o. odbywały się w formie ustnej, przy czym ich podsumowaniem był e-mail z dnia 11 kwietnia 2022 r., w którym szczegółowo wskazano rodzaj prac i wysokość wynagrodzenia należnego przyjmującej zamówienie (k. 76-79). Należy zatem uznać, że umowa o dzieło została zawarta w formie dokumentowej. W ramach tej umowy (...) Produkcja sp. z o.o. przysługiwało wynagrodzenie w łącznej kwocie 95.040 zł brutto. W aktach znajdują się potwierdzenia przelewów wykonanych przez pozwaną na kwoty 54.000 zł i 22.680 zł oraz odpowiadające im faktury, a także wydruk wiadomości K. S., z której wynika, że informował on A. P. (2) o konieczności wystawienia pozwanej kolejnej faktury na kwotę 6.000 zł netto (czyli 6.480 zł brutto z uwzględnieniem 8-procentowego podatku VAT) (k. 92). Na tej podstawie należało uznać, że dochodzona przez powódkę wierzytelność została stwierdzona pismem w postaci przywołanych wyżej dokumentów (tj. wydruków wiadomości, faktur i potwierdzeń przelewów), dlatego cesja takiej wierzytelności powinna być dokonana w formie pisemnej. Powódka nie przedstawiła dowodu z dokumentu potwierdzającego, że zawarła z (...) Produkcja sp. z o.o. umowę przelewu wierzytelności o zapłatę kwoty 6.480 zł, zaś z zeznań przedstawiciela powódki A. P. (2) wynikało, że cesja była dokonana jedynie w drodze ustnych uzgodnień prezesów obu spółek. Niezachowanie formy pisemnej wbrew art. 511 k.c. nie skutkuje jednak nieważnością umowy przelewu. Zastosowanie znajdzie art. 74 § 1 zd. 1 k.c., zgodnie z którym zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepis art. 74 § 2 k.c. stanowi, zaś że mimo niezachowania formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej przewidzianej dla celów dowodowych dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo fakt dokonania czynności prawnej jest uprawdopodobniony za pomocą dokumentu. W niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy z art. 74 § 2 k.c., dlatego należało pominąć zeznania przedstawiciela powódki w części w jakiej zeznawał on o dokonaniu cesji wierzytelności między (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o., gdyż taki dowód był niedopuszczalny. Na marginesie należy też zauważyć, że – nawet przy przyjęciu dopuszczalności tego dowodu – to i tak jego moc dowodowa była niewielka. A. P. (2) zeznał, że cesja była ustnie uzgodniona między A. P. (1) a O. K., przy czym nie był on uczestnikiem takiej rozmowy. Ponadto z powszechnie dostępnych informacji zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców KRS wynika, że O. K. została ujawniona w KRS jako prezes zarządu (...) sp. z o.o. dopiero w dniu 14 grudnia 2022 r., a wcześniej funkcję tę pełnił A. P. (1) będący również prezesem zarządu (...) Produkcja sp. z o.o. Należy też zauważyć, że z treści spornej faktury wynika, że miała być ona wystawiona przez (...) sp. z o.o. w dniu 31 października 2022 r. Wątpliwe jest zatem, aby umowa cesji została zawarta w formie ustnej między A. P. (1) a O. K. skoro prawdopodobnie nie była ona wówczas prezesem zarządu (...) sp. z o.o. Odnośnie rzekomego przelewu wierzytelności należy również wskazać, że umowa cesji jest czynnością kauzalną, co oznacza, że dla jej ważności konieczne jest istnienie prawnej podstawy przeniesienia wierzytelności (tzw. causy). Bez ważnego zobowiązania do dokonania takiego przysporzenia, umowa cesji jest nieważna. Powód natomiast nie wyjaśnił jaka była podstawa przysporzenia wierzytelności będącej przedmiotem procesu. Ponadto, z zeznań K. S. i A. P. (2) wynikało, że pozwana miała dokonać płatności na rzecz (...) sp. z o.o. z uwagi na problemy finansowe (...) Produkcja sp. z o.o., której konto było zablokowane oraz której prezes zarządu został następnie zatrzymany. Prowadzi to do wniosku, że (...) sp. z o.o. wyłącznie po to wystawiła pozwanej fakturę, aby pieniądze od niej nie wpłynęły na zablokowany rachunek (...) Produkcja sp. z o.o. Takie działanie miało zatem na celu obejście prawa poprzez uniemożliwienie zajęcia środków spółki (...), dlatego ewentualną umowę cesji należałoby również uznać za nieważną na podstawie art. 58 § 1 k.c.

Niezależnie od tego należy też wskazać, że powódka nie wykazała zasadności dochodzonego roszczenia. Z treści faktury wynika, że kwota 6.480 zł dotyczyła „materiałów do projektu 290”. Nie wiadomo jednak o jakie dokładnie materiały chodziło oraz jaka była ich wartość. Co więcej, sama powódka nie wiedziała z czego dokładnie wynikała ta kwota powołując się jedynie na to, że wystawiła sporną fakturę, ponieważ K. S. zajmujący się projektem dla pozwanej poinformował ją o takiej konieczności. W piśmie z dnia 19 maja 2025 r. powódka wskazała zaś, że kwota 6.480 zł dotyczyła zaliczki na materiały po pomiarach dokonanych przez K. S., przy czym należy wskazać, że takie pomiary były wykonane na początku współpracy stron, zaś umowa nakładała na pozwaną obowiązek uiszczenia jednej zaliczki w kwocie 54.000 zł, z czego się wywiązała. Ponadto, w umowie nie wskazano, aby zapłata miała następować częściami, w tym nie poczyniono szczegółowych ustaleń w zakresie wysokości wynagrodzenia należnego przyjmującej zamówienie za poszczególne prace czy terminów płatności. Zastosowanie znajdowała zatem ogólna zasada z art. 642 § 1 k.c., iż zapłata wynagrodzenia powinna nastąpić z chwilą oddania dzieła, do czego nie doszło, gdyż (...) Produkcja sp. z o.o. w listopadzie 2022 r. zaprzestała dalszych prac w lokalu pozwanej.

Z tych przyczyn Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w pkt I wyroku.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1-3 k.p.c. oraz zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu obciążając nimi w całości powódkę.

Pozwana poniosła następujące koszty procesu: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.800 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Powyższa kwota podlegała zasądzeniu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie z dyspozycją art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności opłaty minimalnej.

Kryteria ustalania wysokości kosztów procesu należnych stronie zostały określone w art. 109 § 2 k.p.c. Z brzmienia tego przepisu wynika, że Sąd powinien brać pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz ich niezbędność z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Możliwość przyznania przez Sąd kosztów zastępstwa procesowego w wyższej wysokości jest zatem zależna przede wszystkim od rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika. W ocenie Sądu charakter sprawy nie uzasadniał przyznania pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w stawce wyższej niż minimalna. Sprawa nie charakteryzowała się nadmierną trudnością i nie wymagała od pełnomocnika wzmożonej pracy. Ponadto, postępowanie dowodowe nie było obszerne, gdyż ograniczało się do dowodów z dokumentów oraz zeznań jednego świadka i stron, zaś sprawa została rozpoznana na drugim posiedzeniu.

sędzia Paweł Bocian

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

G., dnia 15 września 2025 r. sędzia Paweł Bocian