BIP
Rozmiar tekstu
Kontrast

III AUa 533/25 - uzasadnienie Sąd Apelacyjny w Gdańsku z 2025-05-22

Sygn. akt III AUa 533/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 kwietnia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonemu S. B. prawa do emerytury pomostowej, ponieważ wnioskodawca nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze wynoszącego co najmniej 15 lat. Do pracy wykonywanej w warunkach szczególnych Zakład uwzględnił okresy od dnia 15 stycznia 1990 r. do dnia 8 lipca 1990 r., od dnia 21 lipca 1990 r. do dnia 6 października 1990 r. oraz od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. łącznie 9 miesięcy i 12 dni.

Do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach organ rentowy nie zaliczył okresów zatrudnienia:

- od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r., ponieważ pracodawca w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 25 marca 2002 r. wskazał, że ubezpieczony był zatrudniony na stanowisku palacz c.o., więc nie wykonywał pracy palacza i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego, pracodawca nie podał jakiego typu kotły oraz o jakiej mocy obsługiwał ubezpieczony, ponadto pracodawca nie podał stanowiska pracy zgodnie z wykazem, działem, pozycją i punktem zarządzenia resortowego, na które się powołał;

- od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r., ponieważ świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 23 stycznia 2023r. nie spełnia wymogów formalnych – brak jest pieczątki nagłówkowej zakładu pracy oraz pieczątki imiennej osoby uprawnionej do wystawienia zaświadczenia, ponadto pracodawca nie podał jakiego typu kotły oraz o jakiej mocy obsługiwał ubezpieczony;

- od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r., ponieważ w zaświadczeniu o wykonywania pracy w szczególnych warunkach pracodawca podał, że ubezpieczony wykonywało prace palacza i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego, natomiast w świadectwie pracy wymienione jest stanowisko palacza c.o., ponadto pracodawca nie podał jakiego typu kotły oraz o jakiej mocy obsługiwał ubezpieczony.

Pozwany wskazał, że praca, którą wykonywał ubezpieczony na stanowisku palacza centralnego ogrzewania nie jest pracą zgodną z wykazem A, działem XIV, poz. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej rozporządzenie), ponieważ piec, który obsługiwał ubezpieczony nie jest piecem typu przemysłowego w rozumieniu ww. rozporządzenia i dlatego okres ten nie zostały zaliczone do okresu pracy w warunkach szczególnych. W wykazie A, dziale XIV, poz. 1 wymieniono niezautomatyzowane prace palaczy pieców, ale na użytek przemysłu. Pod pojęciem kotła przemysłowego należy rozumieć urządzenie z paleniskiem przeznaczone do wytwarzania pary lub podgrzewania wody ciepłym wywiązującym się w procesie spalania paliwa, których moc przekracza 1 MW, przy czym w kotłach wodnych temperatura wody na wylocie przekracza 388 K, a w kotłach parowych ciśnienie pary przekracza 70 kPa.

Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł ubezpieczony S. B.. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że pracował w warunkach szczególnych w okresach: od dnia 1 września 1975 r. do dnia 9 października 1990 r. w (...) Zakładach (...)oraz od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. oraz od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od wnioskodawcy zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Gdańsku, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt VII U 840/23 oddalił odwołanie (punkt pierwszy) oraz odstąpił od obciążania odwołującego S. B. kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. (punkt drugi).

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu pierwszej instancji.

Ubezpieczony S. B., urodzony (...) w dniu 6 marca 2023 r. (data wpływu) złożył w organie emerytalnym wniosek o emeryturę pomostową. Wiek 60 lat ubezpieczony ukończył w dniu (...) W toku postępowania przed organem rentowym ubezpieczony wykazał 47 lat, 4 miesiące i 21 dni okresów zatrudnienia, w tym 44 lata, 4 miesiące i 21 dni okresów składkowych oraz 3 lata, 2 miesiące i 12 dni okresów nieskładkowych.

Ubezpieczony w okresie od dnia 1 września 1975 r. do dnia 6 października 1990 r. był zatrudniony w (...) Zakładach (...)w P.. W powyższym okresie zatrudnienia ubezpieczony pracował na stanowiskach: ucznia zawodu - od dnia 1 września 1975 r. do dnia 30 czerwca 1978 r., szlifierza – od dnia 1 lipca 1978 r. do dnia 23 kwietnia 1980 r., tokarza od dnia 13 września 1989 r. do dnia 14 stycznia 1990 r., formierza od dnia 15 stycznia 1990 r. do dnia 6 października 1990 r. Ponadto w okresie od dnia 24 kwietnia 1980 r. do dnia 9 lipca 1982 r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową, a w okresie od dnia 9 lipca 1990 r. do dnia 20 lipca 1990 r. ubezpieczony przebywał na urlopie bezpłatnym.

Zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 5 października 1990 r. ubezpieczony podczas wykonywania pracy w (...) Zakładach (...), w okresie od dnia 15 stycznia 1990 r. do dnia 6 października 1990 r. na stanowisku formierza stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace - obsługi pieców rafineryjnych, topielnych, formierni, urządzeń odpylających i odlewniczych - wymienioną w Wykazie A, dziele III, poz. 45, pkt 3 stanowiącym załącznik do zarządzenia Ministra - Kierownika Urzędu Gospodarki Morskiej z dnia 15 sierpnia 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach resortu gospodarki morskiej. W ww. okresie ubezpieczony wykonywał pracę na odlewni, polegającą na zalewaniu form roztopionymi metalami, albo też przygotowywał formy, które następnie były zalewane roztopionymi metalami. Odwołujący pracował również przy formowaniu metali nieżelaznych takich jak mosiądz, aluminium. Stanowisko pracy znajdowało się przy piecu odlewniczym, który był wielkości średniego pokoju. Obsługiwany był przez inne osoby. Obsługa pieca odlewniczego wchodził do jego wnętrza po każdym odlewie nakładała masę, jakby tynk, który po każdym rozgrzaniu pieca należało uzupełnić. Z pieca za pomocą kraników wydobywano rozgrzaną masę tzw. surówkę. Odwołujący nie obsługiwał tego pieca.

Pozwany zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach okres zatrudnienia w (...) Zakładach(...) od dnia 15 stycznia 1990 r. do dnia 8 lipca 1990 r. i od dnia 21 lipca 1990 r. do dnia 6 października 1990 r.

Praca ta wskazana jest w pkt 4 i 5 załącznika nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych i opisana jako „praca bezpośrednio przy zalewaniu form odlewniczych, transportowaniu naczyń odlewniczych z płynnym, rozgrzanym materiałem (żeliwo, staliwo, metale nieżelazne i ich stopy) oraz „praca bezpośrednio przy ręcznej obróbce wykańczającej odlewy: usuwanie elementów układu wlewowego, ścinanie, szlifowanie powierzchni odlewów oraz ich malowanie na gorąco”.

Ubezpieczony jako uczeń zawodu pracował trzy dni w tygodniu, a przez pozostałe trzy dni sześciodniowego tygodnia pracy uczył się w szkole. Podczas praktyk skarżący pracował 8 h dziennie od poniedziałku do piątku i 6 h w soboty.

Podczas zatrudnienia w (...) Zakładach (...)na stanowisku szlifierza odwołujący pracował na szlifierce, która składa się z kamienia, który szlifuje różne materiały. Ubezpieczony w większości szlifował zawory do silników, czasami wałki do silników kutrów, statków. Na stanowisku tokarza ubezpieczony pracował przy maszynie, na której obrabiał surówkę, czyli surowy materiał - stal. Skarżący pracował 8 h dziennie od poniedziałku do piątku i 6 h w soboty.

W okresie od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) Administracji (...) przy (...) na stanowisku palacza c.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopu bezpłatnego i wychowawczego. Zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 25 marca 2002 r. ubezpieczony w okresie zatrudnienia w zatrudnienia w (...)Administracji (...) przy (...), tj. od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. na stanowisku palacza c.o. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace palacza niezautomatyzowanych kotłów wodnych i parowych typu przemysłowego, prace oczyszczania i eksploatacji kotłów, wymienia w wykazie A, dziale XVI, poz. 1, pkt 1, 2 i 3 zawartym w załączniku nr 1 do Zarządzenia nr 48 Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 września 1983 r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach resortu obrony narodowej, w których są wykonywany prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej.

Ubezpieczony w okresie od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r., pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku palacza c.o. w Zakładzie Ogólnobudowlany (...). Podczas tego zatrudnienia w okresie od dnia 6 listopada 1996 r. do dnia 10 listopada 1996 r. skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym. Zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach / o szczególnym charakterze z dnia 23 stycznia 2023 r. ubezpieczony w okresie zatrudnienia w Zakładzie Ogólnobudowlany (...), tj. od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r. na stanowisku palacza c.o. w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę wymienioną w wykazie A, dziale XIV, pkt 1 rozporządzenia. Ubezpieczony w powyższych okresach zatrudnienia obsługiwał kotły centralnego ogrzewania, które ogrzewały wojskowe bloki mieszkalne we W.. Skarżący pracował w (...)Administracji (...) przy (...) do czasu przekazania wojskowych kotłowni prywatnemu zakładowi pracy - Zakładowi Ogólnobudowlanemu (...), później pracował ww. zakładzie pracy. Praca ubezpieczonego w (...)Administracji (...) przy (...) i w Zakładzie Ogólnobudowlany (...)niczym się nie różniła, skarżący pracował w tym samym miejscu i na tych samych kotłach. Kotłownia była wyposażona w cztery kotły wodne (...) o powierzchni 53 m ( 2), mocy 494 kW o maksymalnym ciśnieniu 0,07 MPa oraz kotły parowe o powierzchni 47m ( 2) i mocy 383 kW o rodzaju zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki, do tlenkiem azotu, tlenkiem węgla i dwutlenkiem węgla i pyłem. Kotły posiadały parametry temperatury na wylocie wody – do 100 stopni Celsujsza. Ubezpieczony pracował w systemie 2-zmianowym, po 12 godzin, 7 dni w tygodniu, w godzinach od 7 do 19, albo od 19 do 7, po przepracowaniu 12-godzinnej zmiany była 24-godzinna przerwa od pracy.

W okresie od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku palacza c.o. w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej „(...)we W.. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopu bezpłatnego i wychowawczego. Zgodnie z zaświadczeniem o wykonywaniu prac w szczególnych warunkach ubezpieczony w okresie zatrudnienia w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej (...) we W., tj. od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r. na stanowisku palacza c.o. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywało prace niezautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego wymienioną w Wykazie A, Dziale XIV, poz. 1 stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony obsługiwał kocioł centralnego ogrzewania wodne - (...) z ruchomym rusztem, o parametrach: ciśnienie dopuszczalne - 0,5 MPa, temperatura dopuszczalna - 950C, powierzchnia ogrzewalna - 80 m ( 2), pojemność - 5,2 m ( 2), wydajność 1,1 MW.

W okresie od dnia 2 września 1998 r. do dnia 31 maja 2006 r. ubezpieczony pracował we Wspólnocie Mieszkaniowej ul. (...), (...) W., w powyższym okresie od dnia 2 września 1998 r. do dnia 30 listopada 2003 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, a od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 maja 2006 r. w wymiarze 1/2 etatu. Ubezpieczony pracował na stanowiskach palacza c.o., konserwatora dozorcy oraz pracownika gospodarczego. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował jako palacz przy obsłudze kotła węglowego. Ponadto ubezpieczony wykonywał prace konserwatorskie, do jego obowiązków należało naprawianie zamków, koszenie trawy w lecie, wymiana żarówek itp. Latem ubezpieczony obsługiwał wyłącznie mały piecu, ponieważ większy piec był latem nieczynny, natomiast zimą używany był wyłącznie większy piec, a mały piec był nieczynny.

W okresie od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 lipca 2010 r. ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...)sp. z o.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował na stanowisku robotnika drogowego w okresach od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. i od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. oraz na stanowisku palacza w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. W powyższym okresie ubezpieczony na stanowisku robotnika drogowego sprzątał ulice, kładł kostkę brukowa, jeździł zamiatarką i ciągnikiem. Natomiast na stanowisku palacza ubezpieczony pracował w godzinach od 4 rano do 12, zimą mógł wykonywać dodatkowe prace przy odśnieżaniu, a latem na zamiatarce. Od początku czerwca do końca sierpnia skarżący nie wykonywało pracy palacza. Ponadto ubezpieczony jeździł sprzątać plażę w sezonie letnim jako traktorzysta i zawoził trawę.

Począwszy od roku 1990 odwołujący miał uprawnienia do obsługi kotłów wodnych niskotemperaturowych do 100 stopni Celsjusza.

W okresie od dnia 15 czerwca 2010 r. do chwili obecnej ubezpieczony pracuje w (...)sp. z o.o. W okresie od dnia 15 czerwca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. ubezpieczony pracował na stanowisku tokarza, od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. na stanowisku operatora urządzeń obróbki mechanicznej, od dnia 1 września 2015 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. na stanowisku operatora urządzeń brygadzisty, od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. na stanowisku malarza – konserwatora, a od dnia 1 marca 2023 r. do chwili obecnej ponownie na stanowisku operatora urządzeń brygadzisty.

Pozwany organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach okres zatrudnienia w (...) sp. z o.o. od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023r., wobec wskazania przez pracodawcę pracy z pkt 29 załącznika nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych pomimo, iż odwołujący nie wykonywał pracy bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.). Odwołujący szlifował i malował burty kutrów na zewnątrz, nie pracował w małych pomieszczeniach.

Stan faktyczny w sprawie Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego, aktach sprawy oraz w aktach osobowych ubezpieczonego, jak również w oparciu o zeznania świadków A. G. i Z. S. i dowodu z przesłuchania w charakterze strony S. B.. Sąd pozytywnie ocenił dowody z dokumentów, których autentyczność oraz wiarygodność, jak również poprawność materialna i formalna nie budziły wątpliwości, zaś ich treść i forma nie były kwestionowane przez strony postępowania. Sąd dał wiarę również zeznaniom świadków A. G. i Z. S. oraz zeznaniom odwołującego się S. B., oceniając je jako spójne i zgodne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

Sąd Okręgowy w rozważaniach prawnych odwołał się do treści art. 3- 4 i art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1696; dalej ustawa o emeryturach pomostowych).

W niniejszym postępowaniu bezsporne było, iż wnioskodawca wiek 60 lat osiągnął w dniu (...) oraz wykazał 47 lat, 4 miesiące i 21 dni okresów składkowych i nieskładkowych.

Organ rentowy uznał jednak, że wnioskodawca nie spełnił warunków z art. 4 w zw. z art. 49 ustawy pomostowej, ponieważ na dzień 1 stycznia 2009 r. nie udowodnił okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 niniejszej ustawy, wynoszącego co najmniej 15 lat.

Zdaniem Sądu I instancji stanowisko organu rentowego należało uznać za prawidłowe. Dodatkowo w rozpatrywanej sprawie sąd stanął na stanowisku, że ubezpieczony S. B. nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 6 ustawy pomostowej, ponieważ nie wykonywał po dniu 31 grudnia 2008 r. pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, a to dlatego że okres pracy uznany przez organ rentowy jako praca bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.)- pkt 29 tabeli nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych nie został spełniony. Odwołujący szlifował i malował burty kutrów na zewnątrz, nie pracował w małych pomieszczeniach. Również pozostałe okresy od dnia 1 stycznia 2009 r. nie mogą być kwalifikowane jako praca w warunkach szczególnych dlatego że nie figurują w ograniczonym przez ustawę o emeryturach pomostowych wykazie nr 1 lub 2.

Przypomnieć należy, iż w okresie od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 lipca 2010 r. ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) sp. z o.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował na stanowisku robotnika drogowego w okresach od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. i od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. oraz na stanowisku palacza w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Ubezpieczony na stanowisku robotnika drogowego nie wykonywał pracy wymienionej w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, a ponadto nie wykonywał również pracy w szczególnych warunkach w myśl przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2009 r. i art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Będąc zatrudnionym jako palacz odwołujący wykonywał również inne czynności takie jak prace związane z oczyszczaniem ulic miasta, plaży itp. Praca ubezpieczonego nie była pracą wymienioną w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych w pełnym wymiarze czasu pracy.

Analizując okres zatrudnienia ubezpieczonego, tj. w (...) sp. z o.o. na stanowiskach tokarza - w okresie od dnia 15 czerwca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., na stanowisku operatora urządzeń obróbki mechanicznej – od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r., na stanowisku na stanowisku operatora urządzeń brygadzisty - od dnia 1 września 2015 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. na stanowisku malarza – konserwatora wskazać w pierwszej kolejności należy, że pozwany w zaskarżonej niniejszej sprawie decyzji zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach okres zatrudnienia w (...)sp. z o.o. od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. – na stanowisku malarza – konserwatora. Pozostałe okresy pracy nie podlegają zaliczeniu do pracy w szczególnych warunkach w myśl ustawy o emeryturach pomostowych, prace wykonywane przez ubezpieczonego nie zostały wymienione w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych.

Skoro zaś żadnego z okresów począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r. nie można zakwalifikować do wykonywania prac w warunkach szczególnych według ww. załączników do ustawy, to okres wcześniejszy (przed 1 stycznia 2009 r.) mógł uprawniać do uzyskania uprawnień do emerytury pomostowej pod warunkiem przepracowania 15 lat również w warunkach szczególnych według ww. załączników do ustawy o emeryturach pomostowych (art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych), nie zaś na podstawie przepisów wcześniejszych normujących pracę w warunkach szczególnych, a wskazanych w rozporządzeniu.

Sąd dysponując wiedzą o charakterze obowiązków zawodowych ubezpieczonego uzyskaną z akt osobowych, jego relacji oraz zeznań świadków dokonał analizy załączników 1 i 2 ustawy do emeryturach pomostowych i stwierdził, że charakter wykonywanej przez niego pracy nie odpowiada żadnej z ujętych tam pozycji, poza 9 miesięcznym okresem wykonywania pracy jako formierz w (...) Zakładach (...).

Stwierdzić zatem należy, że ubezpieczony po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, w związku z tym nie nabył prawa do emerytury pomostowej zgodnie z art. 4 ustawy. Ubezpieczony nie spełnił również przesłanek wskazanych w art. 49 pkt 3 ustawy pomostowej, gdyż jego praca przed 2009 r. na stanowiskach szlifierza, tokarza, palacza co, robotnika gospodarczego, robotnika drogowego, nie była wykonywana w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, ponieważ nie odpowiada żadnemu z rodzajów pracy wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 do tejże ustawy.

Wskazać należy również, że (...) Zakłady (...)w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 5 października 1990 r. wskazały, że ubezpieczony wykonywał pracę w szczególny warunkach tylko w okresie od dnia 15 stycznia 1990 r. do dnia 6 października 1990 r. na stanowisku formierza.

Kolejno analizując okresy zatrudnienia: od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. w (...)Administracji (...) przy (...) na stanowisku palacza c.o. oraz od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r. w Zakładzie Ogólnobudowlany (...) na stanowisku palacza c.o. wskazać należy, że ubezpieczony w powyższych okresach zatrudnienia obsługiwał kotły wodne (...) o powierzchni 53 m ( 2), mocy 494 kW o maksymalnym ciśnieniu 0,07 MPa oraz kotły parowe o powierzchni 47m2 i mocy 383 kW o rodzaju zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki, do tlenkiem azotu, tlenkiem węgla i dwutlenkiem węgla i pyłem.

Z ustaleń sądu wynika, że ubezpieczony przedłożył świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 25 marca 2002 r., zgodnie z którym w okresie w okresie zatrudnienia w zatrudnienia w (...)Administracji (...) przy (...), tj. od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. na stanowisku palacza c.o. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace palacza niezautomatyzowanych kotłów wodnych i parowych typu przemysłowego, prace oczyszczania i eksploatacji kotłów, wymienia w wykazie A, dziale XVI, poz. 1, pkt 1, 2 i 3 zawartym w załączniku nr 1 do Zarządzenie nr 48 Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 września 1983 r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach resortu obrony narodowej, w których są wykonywany prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej

Ubezpieczony przedłożył również świadectwo pracy w szczególnych warunkach / o szczególnym charakterze z dnia 23 stycznia 2023 r., zgodnie z którym w okresie zatrudnienia w Zakładzie Ogólnobudowlany (...), tj. od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r. na stanowisku palacza c.o. w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę wymienioną w wykazie A, dziale XIV, poz. 1 rozporządzenia.

Jednakże jak wynika z ustaleń sądu ubezpieczony w powyższych okresach obsługiwał kotły wodne (...) o powierzchni 53 m 2, mocy 494 kW o maksymalnym ciśnieniu 0,07 MPa oraz kotły parowe o powierzchni 47m 2 i mocy 383 kW o rodzaju zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki, do tlenkiem azotu, tlenkiem węgla i dwutlenkiem węgla i pyłem.

W wykazie A, dziale XIV. poz. 1 rozporządzenia wskazane są prace nie zautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego. Wykaz w ustawie o emeryturach pomostowych ogranicza prace palacza do „prac bezpośrednio przy obsłudze wielkich pieców oraz pieców stalowniczych lub odlewniczych” (pkt 6 tabeli nr 1 ustawy o emeryturach pomostowych). Jak sam wskazał odwołujący – taki piec znajdował się w (...) zakładach (...), tam jednak odwołujący nie zajmował się obsługa tego pieca. Natomiast kotły wodne, które odwołujący obsługiwał jako palacz co nie spełniają warunków wielkich pieców. Były to piece niskotemperaturowe do 100 stopni Celsjusza na wylocie. Takie też uprawnienia posiadał odwołujący.

Odnosząc się natomiast do orzecznictwa, wskazuje się w nim, że nie każda praca palacza co jest pracą w warunkach szczególnych (w rozumieniu przepisów rozporządzenia). Jednakże nawet gdyby praca palacza jaką wykonywał odwołujący spełniała warunki z ww. rozporządzenia to byłoby to niewystarczające dla uzyskania prawa do emerytury pomostowej.

Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie, w tym również Sądu Najwyższego pod pojęciem nie zautomatyzowane kotły parowe lub wodne typu przemysłowego należy rozumieć urządzenia z paleniskiem, przeznaczone do wytwarzania pary lub podgrzewania wody ciepłem wywiązującym się w procesie spalania paliwa, których moc przekracza 1 MW, przy czym w kotłach wodnych temperatura wody na wylocie przekracza 388K (115°C), a w kotłach parowych ciśnienie pary przekracza 70 kPa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2017 r., I UK 498/15, LEX nr 2216100). Takie też parametry kotła parowego lub wodnego typu przemysłowego przyjmowane są powszechnie w orzecznictwie sądów apelacyjnych (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2016 r., III AUa 703/16, LEX nr 2151542 oraz z dnia 15 grudnia 2015 r., III AUa 1211/15, LEX nr 1960785; Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 października 2015 r., III AUa 1834/14, LEX nr 1842169; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 listopada 2013 r., III AUa 920/13, LEX nr 1388871).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że ubezpieczony w okresie zatrudnienia na stanowisku palacza c.o. nie wykonywał pracy wymienionej w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, a ponadto kotły jakie obsługiwał nie spełniały warunków kotłów przemysłowych wskazanych powyżej w orzecznictwie co pozwalałaby na uwzględnienie pracy palacza co na bazie przepisów rozporządzenia. Jednak wobec braku okresów pracy w warunkach szczególnych po dniu 1 stycznia 2009 r. w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach pomostowych powyższe również nie kwalifikowałoby do prawa do emerytury pomostowej.

Przechodząc do okresu pracy ubezpieczonego w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej(...)we W. na stanowisku palacza c.o. wskazać należy, że w powyższym okresie skarżący obsługiwał kocioł centralnego ogrzewania wodne - (...) z ruchomym rusztem, o parametrach: ciśnienie dopuszczalne - 0,5 MPa, temperatura dopuszczalna – 95 stopni C, powierzchnia ogrzewalna - 80 m ( 2), pojemność - 5,2 m ( 2), wydajność 1,1 MW. Nawiązując do omówionych wcześniej parametrów jakie musi spełniać kocioł, aby praca została uznana za pracę w szczególnych warunkach zgodnie z wykazem A, działem XIV, poz. 1 rozporządzenia, wskazać należy, że ubezpieczony w okresie zatrudnienia w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej (...)we W. na stanowisku palacza c.o. tym bardziej nie wykonywał pracy wymienionej w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, gdzie wymogiem jest wykonywanie pracy bezpośrednio przy obsłudze wielkich pieców oraz pieców stalowniczych lub odlewniczych.

Analizując zatrudnienie odwołującego się w okresie od dnia 2 września 1998 r. do dnia 31 maja 2006 r. we Wspólnocie Mieszkaniowej ul. (...), (...) W., w pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd nie brał pod uwagę okresu od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 maja 2006 r., ponieważ ubezpieczony w tym okresie pracował w wymiarze ½ etatu, aby okres pracy mógł zostać uznany jako okres pracy w szczególnych warunkach koniecznej jest wykonywanie pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast oceniając okres od dnia 2 września 1998 r. do dnia 30 listopada 2003 r., kiedy to ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy należy wskazać, że ubezpieczony co prawda wykonywał prace palacza przy obsłudze kotła węglowego, jednak sąd nie badał, czy praca palacza c.o. w powyższym okresie mogła zostać zaliczona do okresu pracy w szczególnych warunkach, ponieważ ubezpieczony pomimo tego, że pracował w pełnym wymiarze czasu pracy to nie wykonywał stale pracy jako palacz, ale wykonywał również prace konserwatorskie, do jego obowiązków należało naprawianie zamków, koszenie trawy w lecie, wymiana żarówek, w związku z czym z całą pewnością, nawet przy ustaleniu, że praca palacza w powyższym okresie była pracą w szczególnych warunkach, to jednak fakt, że nie była wykonywana ona stale dyskwalifikował możliwość zaliczenie powyższego okresu do stażu pracy w szczególnych warunkach.

Stwierdzić zatem należy, że ubezpieczony nie wykonywał w wymiarze 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych (poza 9 miesięcznym okresem w 1990 r.) w związku z czym nie spełnił przesłanek wskazanych zarówno w art. 4 i 49 ustawy pomostowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie ww. przepisów ustawy o emeryturach pomostowych oraz art. 477 14 § 1 k.p.c. w punkcie I wyroku oddalił odwołanie.

Sąd w punkcie II na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania ubezpieczonego kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego. W szczególności Sąd miał na względzie subiektywne przekonanie ubezpieczonego o słuszności swojego stanowiska, poparte informacją uzyskaną w Oddziale pozwanego. Powyższe zdaniem Sądu uznać należy za ów szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia zastosowanie przepisu art. 102 k.p.c.

Apelację od wyroku wywiódł ubezpieczony zaskarżając go w zakresie pkt I i zarzucił mu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 i 3, art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej oraz art. 4 i art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, rozporządzenia (wykaz A, dział XIV, poz. 1), poprzez niewłaściwą ich wykładnię i zastosowanie, polegającą na nieuznaniu, że w okresie wskazanym przez niego wykonywał on pracę w warunkach szczególnych,

-naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych i błędy w ustaleniach faktycznych, w tym okoliczności wskazywanych przez odwołującego się w toku rozpoznania sprawy.

Skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroki i orzeczenie, że przysługuje mu prawo do emerytury pomostowej, orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja ubezpieczonego jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Kwestią sporną pozostawało, czy S. B. ma prawo do emerytury pomostowej.

Nietrafny jest wniosek apelującego o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W myśl obowiązujących przepisów uchylenie wyroku może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w art. 386 § 2 i § 4 k.p.c., tj. w razie stwierdzenia nieważności postępowania, nierozpoznania przez Sąd I instancji istoty sprawy albo w sytuacji, gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W niniejszej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało mieć jego zdaniem istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych i błędy w ustaleniach faktycznych, w tym okoliczności wskazywanych przez odwołującego się w toku rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność – odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, OSNP 2000/17/655, LEX nr 41437). W razie przekroczenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wadliwa jest przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów, a także będące jej konsekwencją ustalenie stanu faktycznego i jego subsumowanie pod określony przepis prawa.

Nadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2005 r., I ACa 513/05, LEX nr 186115).

Sąd I instancji swoje ustalenia oparł na dowodach opisanych w uzasadnieniu wyroku, zaś rozważania tego sądu mają pokrycie w prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych. Uzasadnienie jest analityczne i czytelne oraz poddaje się kontroli instancyjnej. Argumentacja Sądu I instancji jest logiczna i klarowna, tymczasem tylko w przypadku gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych związków przyczynowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Takiego braku logiki czy oczywistych sprzeczności skarżący nie wykazał. Sformułowane przez niego zarzuty mają charakter wyłącznie polemiczny, odwołujący zdaje się natomiast nie dostrzegać istotnych okoliczności, na które Sąd Okręgowy trafnie zwrócił uwagę i które ocenił w prawidłowy sposób. Zdaniem Sądu Apelacyjnego to właśnie zaproponowana przez skarżącego ocena dowodów pomija zawarte w kodeksie postępowania cywilnego reguły rządzące postępowaniem dowodowym i nie uwzględnia istotnych okoliczności, na jakie zwrócił uwagę Sąd Okręgowy, a które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżący nie wykazał jakoby Sąd I instancji pominął lub nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych. Ubezpieczony podkreślał, że nie posiadał on w toku postępowania sądowego zawodowego pełnomocnika, jednakże Sąd I instancji przeprowadził w dużej mierze postępowanie dowodowe z urzędu, poszukując miedzy innymi akt osobowych wnioskodawcy. Ponadto ubezpieczony nadaje istotne znaczenie okolicznościom faktycznym, które nie mają wpływu na ustalenie jego uprawnienie do emerytury pomostowej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, w spornym zakresie Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił on też błędów w rozumowaniu w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, które uzasadniałyby zmianę bądź uchylenie rozstrzygnięcia. Całość podjętych ustaleń faktycznych Sądu I instancji przedstawiona w pisemnym uzasadnieniu wyroku zasługuje na akceptację. Ustalenia te jako prawidłowe, a nadto nie wymagające zmiany ani uzupełnienia Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne (art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c.).

Sąd Odwoławczy w pełni podziela także ocenę prawną, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji, uznając ją za wyczerpującą. Przyjmując za własne dokonane w tym zakresie oceny Sądu I instancji, Sąd Odwoławczy nie widzi potrzeby powtarzania w całości trafnego wywodu prawnego (art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c.).

Przechodząc do rozważań prawnych wskazać należy, że emerytury pomostowe zapowiedziane w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1631; dalej ustawa emerytalna), zostały wprowadzone do systemu ubezpieczeń społecznych przez ustawę o emeryturach pomostowych i dotyczą ubezpieczonych (urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r.) zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zastąpiły one emerytury w niższym wieku przyznawane na podstawie ustawy emerytalnej pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach pracy lub w szczególnym charakterze. Cechą charakterystyczną emerytur pomostowych jest ich przejściowy charakter, zgodnie bowiem z art. 16 ustawy o emeryturach pomostowych, prawo do tego świadczenia ustaje nie tylko z dniem śmierci uprawnionego, ale również z dniem poprzedzającym dzień nabycia prawa do emerytury, z dniem osiągnięcia przez uprawnionego wieku 60 lat w przypadku kobiet i 65 lat w przypadku mężczyzn, jeżeli uprawniony nie ma prawa do emerytury ustalonego decyzją organu rentowego (por. I. Jędrasik - Jankowska, K. Jankowska, Prawo do emerytury - komentarz do ustaw z orzecznictwem, Warszawa 2011, s. 34 i następne). Z uwag tych płynie wniosek o odrębnym charakterze obu tych świadczeń (emerytur w niższym wieku i emerytur pomostowych), przy czym trzeba wskazać, że nie wszyscy uprawnieni do emerytur w niższym wieku z uwagi na pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy emerytalnej, nabyliby obecnie prawo do emerytur pomostowych.

Celem ustawy o emeryturach pomostowych jest ograniczenie kręgu uprawnionych do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP 2013 nr 5-6, poz. 62 i z dnia 4 września 2012 r., OSNP 2013 nr 15-16, poz. 185, uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 17/09, OTK-A 2010 Nr 3, poz. 21 oraz uzasadnienie projektu ustawy, Sejm RP VI kadencji, nr druku 1070).

Pojęcie pracy w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze zdefiniowano w art. 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 - prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Natomiast art. 3 ust. 3 stanowi, że prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy.

W ust. 7 tego artykułu wskazano jednocześnie, że za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się również osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy (a więc przed 1 stycznia 2009 r.) prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej.

Prace w szczególnych warunkach uprawniające do emerytury pomostowej zostały określone w ustawie o emeryturach pomostowych przez: (1) definicję zawartą w art. 3 ust. 1 tej ustawy, (2) wyliczenie czynników ryzyka związanych z poszczególnymi rodzajami prac w szczególnych warunkach determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, zawarte w art. 3 ust. 2 oraz (3) wykaz takich prac zawarty w załączniku nr 1 i 2 do ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że wykaz prac określonych w art. 3 ust. 1 i 3 jest zamknięty i nie podlega uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy „o szczególnym charakterze” lub „w szczególnych warunkach” nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich wykonywania i ich jakość mogły obniżyć się z wiekiem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2011 r., LEX nr 863891). W orzecznictwie tym słusznie również zauważono, że porównanie definicji ustawowych, jak również katalogów prac zaliczanych do prac w szczególnych warunkach oraz prac o szczególnym charakterze, pozwala na stwierdzenie, że o ile w pierwszym przypadku możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę uzasadniona jest bardziej względami interesu indywidualnego pracownika, który wykonuje pracę w warunkach szczególnie negatywnie wpływających na stan jego zdrowia, o tyle w przypadku prac o szczególnym charakterze definicja kładzie nacisk na szczególną odpowiedzialność pracownika, związaną z wykonywanymi czynnościami. W tym zatem przypadku dominującą rolę odgrywa raczej czynnik interesu publicznego - ochrony innych osób przed niebezpieczeństwem związanym z faktem, że pracownik, który wykonuje te szczególnie odpowiedzialne czynności może nie mieć już należytej sprawności psychofizycznej, ze względu na jej naturalne obniżenie podyktowane wiekiem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2010 r., III SA/Lu 243/10, LEX nr 653544).

Zgodnie z art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji), prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;

2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący, co najmniej 15 lat;

3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;

4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy emerytalnej, wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;

5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej;

6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;

7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy (punkt uchylony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 755) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 kwietnia 2022 r.).

Wprawdzie przy nabywaniu prawa do emerytury pomostowej na podstawie art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych uwzględnieniu podlegają przypadające przed dniem 1 stycznia 2009 r. okresy pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej, jednakże dotyczy to wyłącznie sytuacji spełnienia przez ubezpieczonego wszystkich pozostałych przesłanek określonych w art. 4 ustawy o emeryturach pomostowych. Inaczej rzecz ujmując, osobom wykonującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej), uwzględnia się do dnia 1 stycznia 2009 r. okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów rozporządzenia, pod warunkiem, że wykonywały one po dniu 31 grudnia 2008 r. pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Możliwość ta jest natomiast wyłączona w stosunku do osób, które takiej pracy po wskazanej dacie nie wykonywały, a w rezultacie nie spełniają warunku określonego w art. 4 pkt 6 ustawy. Z powołanych przepisów wypływa wniosek, że jakkolwiek w świetle art. 4 pkt 2 i 5 w związku z art. 3 ust. 7 ustawy o emeryturach pomostowych, do wymaganego stażu przypadającego przed dniem wejścia w życie tego aktu, tj. przed 1 stycznia 2009 r., wlicza się okresy pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu zarówno art. 3 ust. 1 i 3 ustawy, jak i art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej, to właściwego ograniczenia do zamierzonego przez ustawodawcę kręgu osób uprawnionych do emerytury pomostowej dokonuje konieczność ziszczenia się przesłanki z art. 4 pkt 6. Wymaganie to spełnia zasadniczą funkcję eliminacyjną, ograniczając ostatecznie prawo do emerytury pomostowej do kręgu osób wykonujących pracę kwalifikowaną jako szczególną w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy.

Przepis art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych zmienia wymagania konieczne do uzyskania emerytury pomostowej dla osób niespełniających warunku z art. 4 pkt 6 ustawy, zwalniając je z konieczności wykonywania po dniu 31 grudnia 2008 r. pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, jednakże wprowadza w to miejsce wymaganie, aby ubiegający się o przedmiotowe świadczenie spełniał w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2009 r.) warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. Warunek ten został jasno wyrażony, wynika wprost z literalnego brzmienia ustawy i jest zgodny z jej celem. W judykaturze przyjmuje się zatem, że w świetle tego przepisu nie ma podstaw prawnych do przyznania emerytury pomostowej ubezpieczonemu, którego dotychczasowy okres pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze nie może być kwalifikowany jako okres pracy w warunkach szczególnych lub pracy o szczególnym charakterze w rozumieniu dziś obowiązujących przepisów (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP 2013 nr 5-6, poz. 62; z dnia 4 września 2012 r., I UK 164/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz. 185; z dnia 22 lipca 2013 r., III UK 106/12, LEX nr 1555688; z dnia 4 grudnia 2013 r., 159)13, LEX nr 1405231; z dnia 25 października 2016 r., II UK 373/15, LEX nr 217708).

Podobne stanowisko w kwestii wykładni art. 49 zostało zaprezentowane w doktrynie prawa (zob. M. Zieleniecki: Emerytura pomostowa w nowym systemie emerytalnym, Gdańsk 2011, szczególnie s. 244 i 248). Należy dodać, że przyjęcie wykładni art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, według której pkt 3 tego przepisu nie ogranicza pojęcia pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do prac wskazanych w art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy, prowadziłoby do wniosku, że emeryturę pomostową może uzyskać każdy, pod warunkiem niewykonywania takiej pracy po 31 grudnia 2008 r., nawet gdy ma okres co najmniej 15 pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze spełniającej jedynie wymagania dla tego rodzaju prac z art. 32 lub ustawy emerytalnej, a niebędących pracami wskazanymi w art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych. W rezultacie należy uznać, że określenie "okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3" zawarte w art. 49 pkt 3 ustawy o emeryturach pomostowych, oznacza okres pracy wskazany w art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy bez wliczania do niego okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 2021 r., I USKP 17/21, LEX nr 3193877).

Z punktu widzenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia istotne znaczenie ma, czy ubezpieczony po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że pozwany błędnie zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach okres zatrudnienia w (...)sp. z o.o. od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023r., wobec wskazania przez pracodawcę pracy z pkt 29 załącznika nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych pomimo, iż odwołujący nie wykonywał pracy bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.). Ubezpieczony przesłuchany w charakter strony zeznał bowiem, że szlifował i malował burty kutrów na zewnątrz, nie pracował w małych pomieszczeniach. Wewnątrz statków robił jak nie było pracy przy tokarce i pomagał mechanikom przy silnikach, czy sprzęgłach.

Zatem Sąd I instancji prawidłowo uznał, że okres pracy uznany przez organ rentowy jako praca bezpośrednio przy malowaniu, nitowaniu lub montowaniu elementów wyposażenia w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.)- pkt 29 tabeli nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych nie został spełniony, podobnie jak pozostałe okresy od dnia 1 stycznia 2009 r. nie mogą być kwalifikowane jako praca w warunkach szczególnych dlatego że nie figurują w ograniczonym przez ustawę o emeryturach pomostowych wykazie nr 1 lub 2.

Jak prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy, w okresie od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 lipca 2010 r. ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...)sp. z o.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował na stanowisku robotnika drogowego w okresach od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. i od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. oraz na stanowisku palacza w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Ubezpieczony na stanowisku robotnika drogowego nie wykonywał pracy wymienionej w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, a ponadto nie wykonywał również pracy w szczególnych warunkach w myśl przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2009 r. i art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Będąc zatrudnionym jako palacz odwołujący wykonywał również inne czynności takie, jak prace związane z oczyszczaniem ulic miasta, itp. Praca ubezpieczonego nie była pracą wymienioną w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast analizując okres zatrudnienia ubezpieczonego, tj. w (...) sp. z o.o. na stanowiskach tokarza - w okresie od dnia 15 czerwca 2010 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., na stanowisku operatora urządzeń obróbki mechanicznej – od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r., na stanowisku na stanowisku operatora urządzeń brygadzisty - od dnia 1 września 2015 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz od dnia 1 lutego 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. na stanowisku malarza – konserwatora, to okresy te nie podlegają zaliczeniu do pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnych charakterze w myśl ustawy o emeryturach pomostowych, ponieważ nie zostały wymienione w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych.

W związku z tym przyznanie emerytury pomostowej wymagało spełnienia przez ubezpieczonego warunków przewidzianych art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych, zgodnie z którym oprócz wypełnienia wymagań określonych w art. 4 pkt 1-5 i art. 5-12 tej ustawy konieczne jest także posiadanie w dniu jej wejścia w życie, wymaganego okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. Stanowisko to ma potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że osoba ubiegająca się o emeryturę pomostową, która nie kontynuuje pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze i legitymuje się w związku z tym jedynie stażem pracy "szczególnej" według poprzednio obowiązujących przepisów, może nabyć prawo do tej emerytury pomostowej jedynie wówczas, gdy dotychczasowy staż pracy można kwalifikować jako pracę w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu obowiązujących przepisów, czyli art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych (wyrok z dnia 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP 2013 nr 5-6, poz. 62).

Ustawa o emeryturach pomostowych znacznie zawęziła rodzaje prac i stanowiska, na których wykonuje się prace w warunkach szczególnych w porównaniu do tych prac i stanowisk, jakie zawiera wykaz A, będący załącznikiem do rozporządzenia. Ustawa pomostowa w załącznikach 1 i 2 zawiera własne określenia prac w warunkach szczególnych (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2018 r., III AUa 287/18, LEX nr 2937503).

Wykaz prac określonych w art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych jest zamknięty i nie podlega uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy „o szczególnym charakterze” lub „w szczególnych warunkach” nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich wykonywania i jego jakość mogła obniżyć się z wiekiem. Wykładnia art. 3 ust. 3 tej ustawy nie może odbywać się w oderwaniu od wykazu stanowiącego załącznik do niej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2021 r., II PSK 80/21, LEX nr 3317245).

Ubezpieczony w apelacji odnosił się do okresów pracy jako polacz c.o., które jego zdaniem spełniają warunki pracy, o której mowa w załączniku nr 1 pkt 6 ustawy o emeryturach pomostowych - prace bezpośrednio przy obsłudze wielkich pieców oraz pieców stalowniczych lub odlewniczych.

Z materiału dowodowego wynikało, że w okresie od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...)Administracji (...) przy (...) na stanowisku palacza c.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopu bezpłatnego i wychowawczego. Zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 25 marca 2002 r. ubezpieczony w okresie zatrudnienia w zatrudnienia w (...)Administracji (...) przy (...), tj. od dnia 8 października 1990 r. do dnia 30 września 1993 r. na stanowisku palacza c.o. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace palacza niezautomatyzowanych kotłów wodnych i parowych typu przemysłowego, prace oczyszczania i eksploatacji kotłów, wymienia w wykazie A, dziale XVI, poz. 1, pkt 1, 2 i 3 zawartym w załączniku nr 1 do Zarządzenia nr 48 Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 września 1983 r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach resortu obrony narodowej, w których są wykonywany prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej. Ubezpieczony w okresie od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r., pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku palacza c.o. w Zakładzie Ogólnobudowlany „(...). Podczas tego zatrudnienia w okresie od dnia 6 listopada 1996 r. do dnia 10 listopada 1996 r. skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym. Zgodnie ze świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach / o szczególnym charakterze z dnia 23 stycznia 2023 r. ubezpieczony w okresie zatrudnienia w Zakładzie Ogólnobudowlany (...), tj. od dnia 1 października 1993 r. do dnia 30 września 1997 r. na stanowisku palacza c.o. w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę wymienioną w wykazie A, dziale XIV, pkt 1 rozporządzenia. Ubezpieczony w powyższych okresach zatrudnienia obsługiwał kotły centralnego ogrzewania, które ogrzewały wojskowe bloki mieszkalne we W.. Skarżący pracował w (...)Administracji (...) przy (...) do czasu przekazania wojskowych kotłowni prywatnemu zakładowi pracy - Zakładowi Ogólnobudowlanemu (...), później pracował ww. zakładzie pracy. Praca ubezpieczonego w (...)Administracji (...) przy (...) i w Zakładzie Ogólnobudowlany (...)niczym się nie różniła, skarżący pracował w tym samym miejscu i na tych samych kotłach. Kotłownia była wyposażona w cztery kotły wodne (...) o powierzchni 53 m ( 2), mocy 494 kW o maksymalnym ciśnieniu 0,07 MPa oraz kotły parowe o powierzchni 47m ( 2) i mocy 383 kW o rodzaju zanieczyszczenia dwutlenkiem siarki, do tlenkiem azotu, tlenkiem węgla i dwutlenkiem węgla i pyłem. Kotły posiadały parametry temperatury na wylocie wody – do 100 stopni Celsujsza. Ubezpieczony pracował w systemie 2-zmianowym, po 12 godzin, 7 dni w tygodniu, w godzinach od 7 do 19, albo od 19 do 7, po przepracowaniu 12-godzinnej zmiany była 24-godzinna przerwa od pracy.

W okresie od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku palacza c.o. w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej (...) we W.. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony nie korzystał z urlopu bezpłatnego i wychowawczego. Zgodnie z zaświadczeniem o wykonywaniu prac w szczególnych warunkach ubezpieczony w okresie zatrudnienia w (...)Spółdzielni Mieszkaniowej (...) we W., tj. od dnia 1 października 1997 r. do dnia 31 maja 1998 r. na stanowisku palacza c.o. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywało prace niezautomatyzowane palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego wymienioną w Wykazie A, Dziale XIV, poz. 1 stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony obsługiwał kocioł centralnego ogrzewania wodne - (...)z ruchomym rusztem, o parametrach: ciśnienie dopuszczalne - 0,5 MPa, temperatura dopuszczalna - 950C, powierzchnia ogrzewalna - 80 m ( 2), pojemność - 5,2 m ( 2), wydajność 1,1 MW.

W okresie od dnia 2 września 1998 r. do dnia 31 maja 2006 r. ubezpieczony pracował we Wspólnocie Mieszkaniowej ul. (...), (...) W., w powyższym okresie od dnia 2 września 1998 r. do dnia 30 listopada 2003 r. skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, a od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 maja 2006 r. w wymiarze 1/2 etatu. Ubezpieczony pracował na stanowiskach palacza c.o., konserwatora dozorcy oraz pracownika gospodarczego. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował jako palacz przy obsłudze kotła węglowego. Ponadto ubezpieczony wykonywał prace konserwatorskie, do jego obowiązków należało naprawianie zamków, koszenie trawy w lecie, wymiana żarówek itp. Latem ubezpieczony obsługiwał wyłącznie mały piecu, ponieważ większy piec był latem nieczynny, natomiast zimą używany był wyłącznie większy piec, a mały piec był nieczynny.

W okresie od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 lipca 2010 r. ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w (...)sp. z o.o. Podczas tego zatrudnienia ubezpieczony pracował na stanowisku robotnika drogowego w okresach od dnia 2 maja 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r. i od dnia 1 maja 2009 r. do dnia 31 lipca 2010 r. oraz na stanowisku palacza w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Ubezpieczony na stanowisku robotnika drogowego nie wykonywał pracy wymienionej w załączniku 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, a ponadto nie wykonywał również pracy w szczególnych warunkach w myśl przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2009 r. i art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Będąc zatrudnionym jako palacz odwołujący wykonywał również inne czynności takie jak prace związane z oczyszczaniem ulic miasta, plaży itp.

Podkreślić należy, że praca określana w poz. 6 załącznika nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych to nie praca palacza CO przy kotłach rusztowych, wodnych i parowych typu przemysłowego, o której mowa w załączniku nr A, poz. XIV, pkt 1 rozporządzenia.

W zakresie obsługi pieców, w załączniku nr 1 w pozycji 6 wymieniono jedynie prace przy obsłudze wielkich pieców, pieców stalowniczych lub odlewniczych. Według Encyklopedii PWN pod pojęciem „wielkiego pieca” rozumieć należy hutniczy piec szybowy do wytapiania surówki z rud żelaza. Wskazany przepis odnosi się zatem do rodzaju, a nie rozmiaru urządzenia. Nie jest zatem „wielkim piecem”, nawet wielkich rozmiarów, kocioł przemysłowy służący do podgrzewania wody używany w kotłowni.

Ponadto skoro określenie "praca bezpośrednio przy obsłudze wielkich pieców" została umieszczona w pozycji, gdzie wskazuje się też na pracę przy obsłudze pieców stalowniczych lub odlewniczych, to właśnie oczywistym czyni, że chodzi o prace bezpośrednio przy wielkich piecach hutniczych, które są właśnie określane mianem wielkich pieców. Wszakże ustawodawca, zaostrzając szczególne warunki pracy, nie określał ich już jako niezautomatyzowane prace przy obsłudze rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego. W określeniu więc prac przy wielkich piecach nie chodziło o każdy piec typu przemysłowego, ale o piec hutniczy, tym bardziej, że został zamieszczony w pozycji razem z piecem stalowniczym i odlewniczym (wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 21 lutego 2024 r., III U 464/23, LEX nr 3791244).

Zatrudnienie wskazane pod pozycją nr 6 załącznika nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych może być uznane za pracę w warunkach szczególnych tylko wówczas, gdy odbywa się "bezpośrednio" przy obsłudze wielkich pieców oraz pieców stalowniczych lub odlewniczych, a nie jest powiązane z funkcjonowaniem takich pieców (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 września 2020 r., III AUa 479/19, LEX nr 3069949).

Zatem należy powtórzyć, za Sądem Okręgowym, że kotły wodne, które odwołujący obsługiwał jako palacz co nie spełniają warunków wielkich pieców. Były to piece niskotemperaturowe do 100 stopni Celsjusza na wylocie. Takie też uprawnienia posiadał odwołujący. Natomiast kocioł przemysłowy służący do podgrzewania wody używany w kotłowni nie odpowiada definicji „wielkiego pieca”.

Bez znaczenia pozostają wskazywane przez apelującego argumenty, że oprócz obsługi pieca zajmował się także ich czyszczeniem, przeglądami i naprawami. Świadczy to wręcz o braku wykonywania pracy w pełnym wymiarze bezpośrednio przy obsłudze wielkich pieców oraz pieców stalowniczych lub odlewniczych. Ponadto zarzut jakoby zaskarżone orzeczenie było niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego jest chybiony, bowiem zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r., I UK 294/07, LEX nr 465971- do złagodzenia rygorów prawa ubezpieczeń społecznych nie stosuje się ani art. 5 k.c., ani art. 8 k.p.

Powyższe oznacza, że ubezpieczony po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych. Zatem bezspornie nie można uznać, że wnioskodawca spełnił warunki z art. 4 (w szczególności pkt 6) ustawy o emeryturach pomostowych. Ubezpieczony nie spełnił kumulatywnych przesłanek warunkujących nabycie prawa do emerytury pomostowej, ponieważ po wejściu w życie ustawy o emeryturach pomostowych nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu tej ustawy, jak również w dniu wejścia w życie ustawy nie posiadał okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych w wymiarze 15 lat.

Biorąc pod uwagę poczynione wyżej ustalenia i rozważania w ocenie Sądu Odwoławczego apelacja ubezpieczonego była nieuzasadniona, zaś zarzuty w niej podniesione uznać należy za chybione, wobec czego na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.

SSA Daria Stanek

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Aleksandra Pastuszak
Podmiot udostępniający informację: Sąd Apelacyjny w Gdańsku
Data wytworzenia informacji: