Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Ostatecznie precyzując powództwo, powódka C. B. wystąpiła przeciwko J. C. (1), B. K., D. T., J. S., Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Sąd Rejonowy w Słupsku, Sąd Okręgowy w Słupsku, Sąd Apelacyjny w Gdańsku, Sąd Okręgowy w Gdańsku, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, Sąd Okręgowy w Koszalinie, Sąd Okręgowy w Łomży, Sąd Okręgowy w Olsztynie, wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 500.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu

Uzasadniając swe żądanie powódka wskazała, iż ww. pozwani dopuścili się czynu niedozwolonego i rażącego naruszenia prawa. Jako podstawę prawną żądania wskazała art. 5,6 i 9 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1169), art. 35 k.p.c., art. 403 § 2 k.p.c., art. 415 k.c., art. 417 § 1 k.c.

Powódka przywołała sygnatury akt następujących postępowań: I C 415/16, I C 557/18, I C 1114/20, I ACo 99/20, I C 1650/21, I C 1300/22, XVC (...), Pc 694/23. I podnosiła, że w ww. postępowaniach doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez zwrot, odrzucenie pozwu.

Argumentowała, iż pozwani biorą udział w przestępczości zorganizowanej. Po pierwsze, podniosła, iż B. K. wezwała ją do uzupełnienia braków formalnych pozwu, które w jej ocenie zostały uzupełnione. Powódka wskazała, że B. K. bezpodstawnie zwróciła pozwy w sprawach sygn. akt I C 638/23, I C 643/23, I C 694/23. Po drugie, zarzuciła, iż sędzia Juliusz Ciejek nie ujawnił celowo tożsamości pozwanych. Zdaniem powódki, oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego Juliusza Ciejek był bezpodstawne. Po trzecie, powódka wskazała, iż sędzia Jan Stanulewicz ,,szukał haka jak zwrócić pozew nierozpoznany”. Następnie, w ocenie powódki sędzia Joanna Kończyk jest ,,na usługach agentury Gminy M. S.” – twierdzenie strony powodowej dotyczy postępowania sygn. akt I C 2657/16 toczącego się przed Sądem Rejonowym w Słupsku w przedmiocie eksmisji powódki z lokalu socjalnego. Zdaniem powódki procedowanie w ww. sprawie nastąpiło bez podstawy prawnej, a wydany ,,wyrok [jest] głupi”. Nadto, powódka zarzuciła, iż sędzia Joanna Kończyk awansowała na stanowisko prezesa Sądu Rejonowego w Słupsku ,,za przekręty”. Nadto, powódka podniosła wadliwość (polegającą na nieprzekazaniu do rozpoznania sprawy innemu, niesprecyzowanemu podmiotowi) postępowania w sprawie sygn. akt IV Ca 263/20 toczącej się przed Sądem Okręgowym we Włocławku.

Wskazała, że dowodem na poparcie jej twierdzeń stanowi pozew.

Na podstawie art. 49 k.p.c. powódka wniosła o wyłączenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, Sądu Apelacyjnego w Łodzi, Sądu Apelacyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy. Na podstawie art. 44 § 2 k.p.c. powódka wniosła o rozpoznanie wniosku o przekazanie sprawy przez Sąd Najwyższy – Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Izbę Cywilną.

Powódka wskazała, iż na pozwanych ciąży obowiązek podjęcia mediacji i z niezrozumiałych przyczyn pozwani nie podjęli próby mediacji.

Ponadto, powódka złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości na podstawie art. 113 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. wskazując, iż nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej od pozwu w kwocie 22.500,00 zł bez uszczerbku dla swego utrzymania.

Postanowieniem z dnia 11 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I C 1420/23 (k. 13), przedstawił akta sprawy w trybie art. 442 pkt 1 i 2 k.p.c. Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku.

Postanowieniem z dnia 17 października 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku V Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt V ACo 547/23 (k. 21), na mocy art. 442 pkt 1 i 2 k.p.c. wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy we Włocławku.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku V Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt V ACo 814/24 (k. 77), na skutek przedstawienia akt sprawy przez Sąd Okręgowy we Włocławku sygn. akt I C 1330/23, wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Olsztynie.

Na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. wezwano powódkę do uzupełnienia braków wniesionego w dniu 05.09.2023 r. pozwu poprzez:

- podanie numeru PESEL powódki, w dziewięciu egzemplarzach,

- wskazania wartości przedmiotu sporu, w dziewięciu egzemplarzach,

- określenie żądania pozwu, w dziewięciu egzemplarzach,

- jeżeli powódka dochodzi zapłaty – wskazanie daty wymagalności dochodzonego roszczenia, w dziewięciu egzemplarzach,

- wskazania czy strony podjęły próbę mediacji lub inny pozasądowy sposób rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia, w dziewięciu egzemplarzach,

- wskazanie imienia i nazwiska pozwanych oraz adresu zamieszkania pozwanych, w dziewięciu egzemplarzach, w terminie tygodnia, pod rygorem zwrotu pozwu (k. 86-86v). Wezwanie doręczono powódce w dniu 20 lutego 2025 r. (vide: elektroniczne potwierdzenie odbioru k. 87).

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I Co 155/25 (k. 94), w przedmiocie wyłączenia sędziego, oddalił wniosek powódki o wyłączenie sędziego Sądu Okręgowego w Olsztynie J. C. (2) od rozpoznania sprawy o sygn. akt I C 177/25 tegoż sądu.

Zarządzeniem z dnia 28 maja 2025 r. (k. 107) Przewodniczący Wydziału I Cywilnego Sądu Okręgowego w Olsztynie – sędzia Juliusz Ciejek – na podstawie art. 442 pkt 1 i art. 481 w zw. z art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, przedstawił akta Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku, celem przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, albowiem w niniejszej sprawie powództwo rozszerzono pismem z dnia 22 maja 2025 r. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w Olsztynie i sędziom tego sądu – J. C. oraz D. T..

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w sprawie sygn. akt ACo 366/25 (k. 111), na skutek wystąpienia Sądu Okręgowego w Olsztynie o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania sprawy sygn. I C 177/25, wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Łomży.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r. (k. 119) powódka została wezwana do uiszczenia tytułem opłaty od pozwu kwoty 22.500,00 zł w terminie tygodniowym od daty doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu pozwu. Nadto, poinformowano powódkę o składzie rozpoznającym sprawę – do rozpoznania sprawy wyznaczono sędziego referenta w osobie J. S. oraz pouczono o możliwości złożenia w terminie 7-dniowym wniosku o wyłączenie sędziego. Pismo doręczono powódce w dniu 29 sierpnia 2025 r. (k. 120).

Postanowieniem z dnia 9 września 2025 r. Sąd Okręgowy w Łomży I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I C 477/25 (k. 137), przedstawił akta sprawy w trybie art. 442 pkt 1 k.p.c. Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku celem wyznaczenia innego sądu do rozpoznania sprawy, z uwagi na zmianę powództwa i wskazanie dodatkowo jako pozwanego Sądu Okręgowego w Łomży.

Postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I ACo 494/25 (k. 141), wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Suwałkach.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 191 ¹ § 1-3 k.p.c. jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności sprawy i faktów o których mowa w art. 288 k.p.c. , wynika oczywista bezzasadność powództwa Sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym bez uzupełnienia jego braków oraz bez prowadzenia postępowania dowodowego.

Przewidziany w art. 191 ¹ k.p.c. uproszczony tryb postępowania stanowi wyjątek, ograniczający pełną realizację prawa do sądu. Przesłanka oczywistej bezzasadności powództwa warunkująca rozpoznanie sprawy w tym trybie oznacza, że można przewidywać, że w żadnym wypadku powództwo nie ma szans uwzględnienia, wobec czego nadawanie mu biegu jest stratą czasu i pracy sądu. Szkodliwość dla wymiaru sprawiedliwości pozwu oczywiście bezzasadnego wynika przede wszystkim stąd, że procedowanie z nim pochłania czas i pracę potrzebną na prowadzenie czynności w sprawach wytoczonych rzetelnie.

Na gruncie przepisu art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że sąd odmawia zwolnienia od kosztów sądowych w razie oczywistej bezzasadności dochodzonego roszczenia lub obrony praw, przyjęto w orzecznictwie i piśmiennictwie, iż oczywista bezzasadność roszczenia zachodzi gdy:

- dla każdego prawnika, bez potrzeby dokładnej analizy sprawy pod względem faktycznym i prawnym, jest jasne, że nie ma podstawy do udzielenia żądającemu merytorycznej ochrony prawnej (patrz: postanowienie SN z dnia 8 października 1984 r., II CZ 112/84, Legalis nr 24402),

- gdy przedmiotem pozwu jest żądanie, które nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych i z góry wiadomo, że nie może być uwzględnione,

- gdy brak jest podstaw zgłoszonych w pozwie żądań, co wynika z samych twierdzeń powoda, bez potrzeby sprawdzania ich przesłanek (patrz: postanowienie SN z dnia 1 stycznia 1971 r., I CZ 7/71, Legalis nr 15082). Przy czym przyjmuje się, iż dla oceny, czy zachodzi oczywista bezzasadność powództwa, nie ma jakiegokolwiek znaczenia przytoczona przez powoda podstawa prawna żądania, oceny takiej należy natomiast dokonać w oparciu o przytoczone w pozwie okoliczności faktyczne,

- przyjmuje się też w orzecznictwie (...), iż w razie wystąpienia z żądaniem zapłaty kwoty w wysokości zdecydowanie zawyżonej i nierzeczywistej strona musi liczyć się z obowiązkiem poniesienia kosztów związanych z wniesieniem pozwu (Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Komentarz, pod. red. P. Feligi, Lex 2024 r. i powołane tam orzecznictwo ETPC). Podobnie kryteria oceny oczywistej bezzasadności powództwa należy przyjąć na gruncie art. 191 ¹ k.p.c.

Ocenę, czy powództwo jest oczywiście bezzasadne, sąd winien powziąć na podstawie całokształtu okoliczności sprawy – oczywiście w tym zakresie, który jest mu znany w chwili oceny. Nadto, Sąd musi się opierać przede wszystkim na treści pozwu (żądania i uzasadnienia), ale również na treści załączników, okolicznościach wniesienia, faktach powszechnie znanych lub na faktach znanych sądowi z urzędu. Istotą uproszczenia wynikającego z art. 191 ¹ k.p.c. jest nie tyle możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, co odstąpienie od prowadzenia wszelkich czynności wymaganych przez procedurę do nadania pozwowi zwykłego biegu: nie wzywa się do usunięcia braków formalnych pozwu, nie wzywa się do uiszczenia opłaty, nie wzywa się do dołączenia odpisów, nie rozpoznaje się dodatkowych wniosków zawartych w pozwie (o zabezpieczenie, o zwolnienie od kosztów, o ustanowienie pełnomocnika z urzędu), nie doręcza się odpisu pozwu pozwanemu. Jedyną czynnością sądu pozostaje zarządzenie przewodniczącego o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i sporządzenie wyroku z ograniczonym co do owej bezzasadności uzasadnieniem.

W niniejszej sprawie powódka, ostatecznie precyzując powództwo wniosła o zasądzenie kwoty 500.000,00 zł tytułem odszkodowania, a pozew złożyła przeciwko J. C. (1), B. K., D. T., Gminie M. S., Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Sąd Rejonowy w Słupsku, Sąd Okręgowy w Słupsku, Sąd Apelacyjny w Gdańsku, Sąd Okręgowy w Gdańsku, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, Sąd Okręgowy w Koszalinie, Sąd Okręgowy w Łomży, Sąd Okręgowy w Olsztynie. Roszczenie wywodziła z faktu dopuszczenia się przez pozwanych czynu niedozwolonego, rażącego naruszenia prawa przez urzędników z Gminy M. S. i funkcjonariuszy publicznych rozpoznających sprawy sądowe z udziałem powódki, w wyniku którego doszło do bezpodstawnego oddalania, odrzucania lub zwracania pozwów i wniosków w sprawach wymienionych sygn. akt I C 415/16, I C 557/18, I C 1114/20, I ACo 99/20, I C 1650/21, I C 1300/22, XVC (...), Pc 694/23.

W ocenie Sądu, twierdzenia powódki o przestępczym działaniu strony pozwanej są lakoniczne w treści oraz ogólnikowe i nie poparte żadnymi dowodami Zastrzeżenia przez nią formułowane mają charakter uniemożliwiający ich przyporządkowanie konkretnym osobom; powódka nie przypisuje konkretnym funkcjonariuszom publicznym/pracownikom pozwanych konkretnych zachowań, z których wywodzi skutki prawne w postaci odpowiedzialności cywilnoprawnej. Powódka posługuje się przy tym pod adresem strony pozwanej szeregiem epitetów nie przedstawiając przy tym żadnych dowodów ma ich poparcie. W treści pism, powódka używała inwektyw i słów obraźliwych. Subiektywnie odczucia powódki o słuszności pozwu, nie prowadzą do wniosku o zasadności powództwa.

Nadto, powódka podniosła wadliwość (polegającą na nieprzekazaniu innemu, niesprecyzowanemu podmiotowi) postępowania w sprawie sygn. akt IV Ca 263/20 toczącym się przed Sądem Okręgowym we Włocławku. Sąd zauważa, iż postępowanie sądowe w sprawach cywilnych jest dwuinstancyjne, co oznacza, iż orzeczenie sądu I instancji może zostać skontrolowane w drodze złożonego środka zaskarżenia przez stronę – przez sąd drugiej instancji. Jak wynika z twierdzeń pozwu, powódka skorzystała z tej możliwości. Okoliczność zatem, iż w wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku, pozwu, środka zaskarżenia, skargi rozstrzygnięcie sądu nie było zgodne z oczekiwaniami powódki, nie prowadzi do wniosku, iż działanie funkcjonariuszy publicznych (sędziów, referendarzy) było niezgodne z prawem.

Przytaczając podstawę prawną powódka wskazała szereg przepisów, a to art. 5,6 i 9 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1169), art. 35 k.p.c., art. 403 § 2 k.p.c., art. 415 k.c., art. 417 § 1 k.c.

Ustawa z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1169) nie dotyczy w żaden sposób odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych wobec podmiotów poszkodowanych niezgodnym z prawem wykonywaniem władzy publicznej (rażącym naruszeniem prawa). Funkcjonariusz na jej podstawie odpowiada regresowo wobec podmiotu, który zrealizował wypłatę poszkodowanemu odszkodowania w związku z działaniem lub zaniechaniem tego funkcjonariusza prowadzącym do rażącego naruszenia prawa. Można powiedzieć, że ustawa reguluje zasady wtórnej majątkowej odpowiedzialności wewnętrznej w ramach organizacji za szkodę powstałą i pokrytą odszkodowaniem po stronie podmiotu zewnętrznego. W związku z powyższym przedmiotowy przepis nie mógł być podstawą dochodzonego przez powódkę roszczenia wobec pozwanych.

Przywołany w pozwie art. 35 k.p.c. również nie mógł stanowić podstawy dochodzonego roszczenia. Ww. przepis określa właściwość przemienną w sprawach o roszczenia z czynu niedozwolonego, a nie podstawę odpowiedzialności.

Wskazany w pozwie art. 415 k.c. jest ogólnym przepisem umożliwiającym nałożenie obowiązku naprawienia szkody na podmiot, który wyrządził ją ze swojej winy. Przepis ten stanowi ogólną podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej, która może mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których szkoda została wyrządzona zawinionym zachowaniem. Powódka również nie wykazała przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadzie winy, a to: zachowania człowieka, szkody oraz winy człowieka, którego zachowanie wyrządziło szkodę. Ponadto w myśl art. 361 k.c., koniecznym jest wykazanie adekwatnego związku przyczynowego między zachowaniem sprawczym i naruszeniem dobra, z którego wynikła szkoda.

Kolejna podstawa prawna, na którą powołała się powódka, a to art. 403 § 2 k.p.c. również nie mogła odnieść oczekiwanego skutku. Sąd zauważa, iż w myśl ww. przepisu, można również żądać wznowienia [postepowania] w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich faktów lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd zauważa, iż powódka nie wskazała, postępowania, którego wznowienia domagała się. Ponadto, nie wykazała zaktualizowania się przesłanek wznowienia postępowania, jak również związku przyczynowego między podstawą wznowienia i treścią orzeczenia.

Na podstawie art. 417 k.c., za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa.

Warunkiem odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 417 § 1 k.c. Skarbu Państwa jest spełnienie trzech przesłanek: 1) bezprawności zachowania (niezgodności z prawem działania lub zaniechania) przy wykonywaniu władzy publicznej, 2) wystąpienia szkody (krzywdy) i 3) wystąpienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą a bezprawnym zachowaniem, z którego szkoda ta wynikła (art. 417 § 1 k.c.). Bezprawność oznacza naruszenie przez władzę publiczną przepisów prawa, lecz jedynie takie naruszenie, które stanowiło warunek konieczny do powstania szkody i którego normalnym następstwem w danych okolicznościach jest powstanie szkody (wyr. SA w Białymstoku z 25.1.2018 r., I ACa 746/17, L.). Powódka nie wykazała wyżej przywołanych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej.

Po pierwsze, powódka w pozwie nie wskazała, na czym polegała bezprawność działania sądów w przywołanych przez niego sprawach. Sąd zauważa, iż strona powodowa wskazała przejawy bezprawności działania poszczególnych sędziów, które polegały na wezwaniu do uzupełnieniu braków formalnych pism procesowych bądź wydaniu orzeczeń, rozstrzygnięć procesowych niepomyślnych dla powódki.

Po pierwsze, C. B. podniosła, iż B. K. wezwała powódkę do uzupełnienia braku formalnego pozwu. W ocenie powódki braki formalne pozwu zostały uzupełnione. Powódka wskazała, że B. K. bezpodstawnie zwróciła pozwy powódce w sprawach sygn. akt I C 638/23, I C 643/23, I C 694/23.

Po drugie, powódka zarzuciła, iż sędzia Juliusz Ciejko nie ujawnił celowo tożsamości pozwanych. Zdaniem powódki, oddalenie wniosku powódki o wyłączenie sędziego Juliusza Ciejko było bezpodstawne. Sąd zauważa, iż z samego tylko faktu rozpatrywania przez sędziego wniosku o wyłączenie i nie uwzględnienie go nie można podnosić zarzutów dotyczących wyrządzenia szkody powódce poprzez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

Po trzecie, powódka wskazała, iż sędzia Jan Stanulewicz ,,szukał haka jak zwrócić pozew nierozpoznany”. Następnie, w ocenie powódki sędzia Joanna Kończyk jest ,,na usługach agentury Gminy M. S.” – twierdzenie strony powodowej dotyczyło postępowania sygn. akt I C 2657/16 toczącego się przed Sądem Rejonowym w Słupsku w przedmiocie eksmisji powódki z lokalu socjalnego. Zdaniem powódki było procedowanie w ww. sprawie nastąpiło bez podstawy prawnej, a wydany ,,wyrok [jest] głupi”. Zarzuciła, iż sędzia Joanna Kończyk awansowała na stanowisko prezesa Sądu Rejonowego w Słupsku ,,za przekręty”.

Powódka nie przytoczyła konkretnych twierdzeń odnośnie sposobu i prowadzenia spraw. Ograniczyła się jedynie do wyliczenia sygnatur akt spraw z jej udziałem. Nie dołączyła do pozwu żadnych odpisów zarządzeń i orzeczeń i nie nawiązała do nich w żaden sposób w treści pozwu. Z pozwu wynika jedynie twierdzenie, że we wskazanych w jego treści sprawach rozstrzygano negatywnie o wnioskach powódki. Nie wynika natomiast wcale twierdzenie, że były to decyzje niezgodne z prawem i z jakiej przyczyny. Samo niezadowolenie powódki z określonych rozstrzygnięć o ich niezgodności z prawem nie świadczy. Powództwo nie jest zatem w ogóle oparte na wskazanych przez stronę powodową faktach, które potencjalnie mogły by świadczyć o niezgodności z prawem konkretnych działań przy wykonywaniu działalności orzeczniczej przez sądy, a jedynie na gołosłownych twierdzeniach powódki. Już to przesądza o oczywistej bezzasadności powództwa o zapłatę tytułem odszkodowania.

Oczywistym jest niemożliwe wykazanie związku przyczynowego pomiędzy ewentualną bezprawnością zachowania a przywoływaną przez powódkę szkodą. Zobowiązany do odszkodowania ponosi bowiem odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (art. 361 § 1 k.c.). Już z akt sprawy wynika, że powódka jest autorem licznych pozwów skierowanych przeciwko Skarbowi Państwa i sędziom i w toku swojego wywodu zaprezentowała pogląd, jakoby działania pozwanych miały doprowadzić do powstania szkody w jej majątku. Wywód ten w żaden sposób nie wskazuje, by działania te w jakikolwiek sposób dotknęły powódkę i wpłynęły na jej sytuację prawną, zwłaszcza w wymiarze ekonomicznym (co z uwagi na konkretny charakter roszczenia odszkodowawczego jest konieczne dla rozpoczęcia jakichkolwiek rozważań o jego zasadności). Powstanie tego rodzaju szkody podlega ocenie przy uwzględnieniu obiektywnych kryteriów, a nie jedynie przez pryzmat subiektywnych odczuć strony. Treść pozwu pozwala zatem wywieść wniosek, że powódka w sprawie niniejszej chce dochodzić na swoją rzecz roszczenia, które jej w żaden sposób nie przysługuje.

Jak podnosi się w doktrynie, w kategoriach oczywiście bezzasadnych powództw należy rozpatrywać przypadki, które wiążą się z nadużyciem samego prawa do dochodzenia ochrony prawnej. Chodzi o sytuacje, w których strona powodowa od samego początku działa w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami (w złej wierze) i kieruje powództwo, które już adhoc nie zasługuje na uwzględnienie. Przykładem może być tu żądanie wysunięte przez powoda, który wie, że określone prawo mu w istocie nie przysługuje (Ł. Błaszczak [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Koszty sądowe w sprawach cywilnych. Dochodzenie roszczeń w postępowaniu grupowym. Przepisy przejściowe. Komentarz do zmian. Tom I i II, red. T. Zembrzuski, Warszawa 2020, art. 191 ¹, LEX).

Reasumując, powódka w sposób dostateczny nie sprecyzowała podstawy faktycznej żądania ani jej nie uzasadniła. Na poparcie swoich twierdzeń nie podała żadnych przekonujących dowodów nakazujących sądowi rozpoznanie sprawy w inny sposób aniżeli w trybie art. 191 ¹ k.p.c. Został złożony jedynie sam pozew wraz z odpisem. Nie stanowi to dowodu istnienia oraz zasadności zgłaszanych roszczeń. Powódka w żaden sposób nie uwiarygodniła a tym bardziej nie wykazała zachodzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 415 k.c., art. 417 § 1 k.c. czy też podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. Czynności powódki, zdaniem Sądu, stanowią nadużycie prawa procesowego (art. 4 ¹ kpc) i nie zasługują na ochronę.

Mając powyższe na uwadze powództwo należało oddalić jako oczywiście bezzasadne na zasadzie art. 191 ¹ § 3 k.p.c., co jednocześnie uchroni powódkę przez obciążaniem kosztami przegranego procesu, a Skarb Państwa przed finansowaniem kosztów takiego postępowania. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

Sędzia Cezary Olszewski