Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku

sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w P.

przeciwko B. M., K. K.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanych B. M. i K. K. solidarnie na rzecz powoda Spółdzielni Mieszkaniowej w P. kwotę 3 371,70 zł (trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt jeden złotych 70/100) oraz kwotę 562,82 zł (pięćset sześćdziesiąt dwa złote 82/100) tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 05.07.2024 r. do dnia 22.01.2026 r., łącznie kwotę 3 934,52 zł (trzy tysiące dziewięćset trzydzieści cztery złote 52/100) przy czym zasądzoną należność rozkłada na trzydzieści dziewięć rat miesięcznych, trzydzieści osiem rat w kwocie po 100 zł ( sto złotych) i trzydziesta dziewiąta rata w kwocie 134,52 zł (sto trzydzieści cztery złote 52/100) płatnych do dnia 20-go każdego miesiąca, począwszy od miesiąca w którym nastąpi uprawomocnienie wyroku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat.

II.  Oddala powództwo w pozostałej części.

III.  Zasądza od pozwanych B. M. i K. K. solidarnie na rzecz powoda Spółdzielni Mieszkaniowej w P. kwotę 1 107 zł (jeden tysiąc sto siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu części kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

IV.  Odstępuje od obciążania pozwanych B. M. i K. K. pozostałymi kosztami procesu.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 159/25

UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. wystąpiła z powództwem przeciwko B. M. oraz K. K. o zapłatę kwotę 3 371,70 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany jest posiadaczem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr (...) przy ulicy (...) w P. znajdującego się w zasobach powodowej Spółdzielni Mieszkaniowej w P.. Pozwana mieszka w tym lokalu jako dorosły członek rodziny.

Pozwani zalegają z uiszczaniem opłat eksploatacyjnych związanych z używaniem tego lokalu oraz z uiszczeniem opłat na fundusz remontowy nieruchomości. Na dochodzoną pozwem należność składają się kwota główna – 3 215,64 złotych oraz odsetki ustawowe za opóźnienie w płatnościach w wysokości 156,01 złotych. Roszczenie jest dochodzone za okres od 1 grudnia 2021 roku do 30 września 2022 roku.

Postanowieniem z 8 października 2025 roku w sprawie sygn. akt I C 159/25 Sąd Rejonowy w Piszu ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego B. M. kuratora w osobie radcy prawnego – A. W..

W odpowiedzi na pozew kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniosła o rozłożenie wierzytelności dochodzonej pozwem na raty.

Pozwany przyznał, że posiada zadłużenie z tytułu opłat, które powinny być wnoszone do Spółdzielni Mieszkaniowej w P.. Po zdiagnozowaniu u K. K. tocznia, pozwani byli w stresie, działali chaotycznie i podjęli wiele nieprzemyślanych decyzji, skutkujących problemami finansowymi. Pozwana przeszła na rentę chorobową, a pozwany musiał utrzymać rodzinę i pomagać w opiece na dzieckiem w trakcie zaostrzeń choroby. Pozwani wynajęli mieszkanie w P., żeby mieć wsparcie rodziny. Na spłatę kredytu oraz opłaty do Spółdzielni Mieszkaniowej w P. nie wystarczyło pozwanym pieniędzy. Pozwani skupili się na leczeniu. Podali, że komornik sądowy prowadził egzekucję z nieruchomości stanowiącej własność pozwanego, położonego w P. przy ul. (...). Pozwany miał nadzieję, że kwota uzyskana ze sprzedaży lokalu mieszkalnego będzie wystarczająca na pokrycie całego zadłużenia.

Sąd ustalił, co następuje:

B. M. jest właściciel lokalu mieszkalnego przy ulicy (...) w P..

B. M. wraz ze swoją partnerką K. K. nie uiszczali opłat związanych z lokalem mieszkalnym w okresie od 1 grudnia 2021 roku do 30 września 2022 roku.

Pismem z 21 lipca 2022 roku Spółdzielnia Mieszkaniowa w P. wezwała B. M. do zapłaty kwoty 2 347,44 złote. Pismo nie zostało podjęte w terminie.

(bezsporne, dowód: karta członka k. 8, informacja o wysokości opłat k. 9-14, kartoteka konta k. 15-17v, wezwanie do zapłaty k. 18-19, kserokopia koperty k. 20v, odpis treści księgi wieczystej k. 21-25)

W dniu 1 czerwca 2022 roku pomiędzy B. M. a G. B. została zawarta umowa najmu mieszkania na okres od 1 czerwca 2022 roku do 1 czerwca 2032 roku. Na podstawie umowy Najemca – G. B., zobowiązał się płacić Wynajmującemu – B. M. miesięczny czynsz najmu w wysokości 1000 złotych. Czynsz miał być płatny gotówką lub na konto wskazane przez Wynajmującego w terminie od 1 czerwca 2028 roku. Zapłatą za okres najmu od 1 czerwca 2022 roku do 1 czerwca 2028 roku jest rozliczenie wykonania własnym sumptem i na własny koszt prac remontowych modernizacyjnych.

(dowód: kopia umowy najmu k. 107)

K. K. obecnie nie pracuje. Jest na rencie chorobowej, która wynosi 1 285 złotych. Wspólnie z B. M. mają jedno dziecko, na które otrzymuje świadczenie wychowawcze w kwocie 800 złotych oraz świadczenie rodzinne w kwocie 124 złotych.

B. M. nie pracuje. Do grudnia 2025 roku pracował dorywczo i otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 800 złotych.

B. M. i K. K. za stancę płacą kwotę 1 260 złotych oraz rachunku związane z utrzymaniem mieszkania. Rodzinie pomaga matka B. M..

(dowód: przesłuchanie pozwanej K. K. e-protokół z 22.01.2026r. [00:03:28], [00:08:14], k. 118, przesłuchanie pozwanego B. M. e-protokół z 22.01.2026r. [00:09:20], [00:13:29] k. 118-118v)

Sąd zważył, co następuje:

Właściciele lokali posiadają nie tylko liczne prawa ale także i obowiązki, szczególnie gdy dotyczy to wspólnoty mieszkaniowej.

Zgodnie z zapisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 z późn. zm.), każdy z właścicieli lokali położonych w obrębie jednej nieruchomości ma odpowiedni udział w części wspólnej budynku. To z kolei rodzi obowiązki, jak na przykład dbanie o należyte utrzymanie porządku na klatce czy w piwnicy budynku.

Zgodnie z treścią art. 12 wymienionej wyżej ustawy, właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nie znajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach.

Podstawowym obowiązkiem każdego właściciela lokalu jest oczywiście ponoszenie opłat eksploatacyjnych, a także utrzymywanie lokalu w należytym stanie, przestrzeganie porządku domowego, uczestniczenie w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystanie z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałanie z nimi w ochronie wspólnego dobra (art. 13 cytowanej wyżej ustawy).

Zgodnie z art. 14 cyt. ustawy, na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:

1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację,

2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę,

3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali,

4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości,

5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.

Na pokrycie powyższych kosztów właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. Należności z tytułu kosztów zarządu mogą być dochodzone w postępowaniu sądowym, bez względu na ich wysokość (art. 15 cyt. ustawy).

Pozwani nie kwestionowali zasadności przedmiotowego roszczenia powoda, ani jego wysokości. Bezspornie ustalone zostało, że za okres od 1 grudnia 2021 roku do 30 września 2022 roku pozwani zalegali z zapłatą na rzecz powoda kwoty 3 215,64 złotych z tytułu opłat eksploatacyjnych za stanowiący własność pozwanego B. M. lokal mieszkalny nr (...).

W związku ze stanowiskiem pozwanych, Sąd nie miał wątpliwości aby uznać zasadność roszczenia pozwu. Wysokość zobowiązania pozwanych została należycie przez powoda udokumentowana i nie była kwestionowana przez pozwanych.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy o własności lokali, zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 3 371,70 złotych oraz kwotę 562,82 złotych stanowiącą skapitalizowane odsetki ustawowe naliczone zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wniesienia pozwu, to jest od 1 lipca 2024 roku do dnia orzekania w niniejszej sprawie to jest do 22 stycznia 2026 roku – łącznie kwotę 3 934,52 złotych.

Zasądzoną należność Sąd na podstawie art. 320 k.p.c. rozłożył na 39 miesięcznych rat w wysokości po 100 złotych, zaś ostatnia rata w wysokości 134,52 złotych, płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca, począwszy od miesiąca który nastąpi po dniu uprawomocnienia się wyroku, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat.

Zgodnie z treścią przepisu art. 320 k.p.c., w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie.

Wskazać należy, że powołany wyżej przepis wprowadza szczególną zasadę wyrokowania dotyczącą przedmiotu orzekania, dając sądowi możliwość wydania orzeczenia zasądzającego roszczenie powoda z uwzględnieniem interesów pozwanego w zakresie czasu wykonania wyroku.

Przepis art. 320 k.p.c. i sposób ustalenia spłaty w ratach stanowi odstępstwo od ogólnych reguł wymagalności roszczenia. Rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty ma ten skutek, iż wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat. Rozkładając z mocy art. 320 k.p.c. zasądzone świadczenie na raty, sąd nie może natomiast odmówić wierzycielowi żądanych odsetek za okres do dnia wydania wyroku zasądzającego świadczenie (vide uchwała Sądu Najwyższego z 22 września 1970r., III PZP 11/70, Lex nr 1158).

Uprawnienie z art. 320 k.p.c. przysługuje sądowi w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody. Trudności w spełnieniu świadczenia mogą być obiektywne, spowodowane nieurodzajem czy klęską żywiołową, mogą być jednak także spowodowane działaniem samego dłużnika. Skorzystanie z przysługującego sądowi uprawnienia ma na celu także uchronienie pozwanego od postępowania egzekucyjnego, tak aby umożliwić mu wykonanie wyroku w sposób dobrowolny.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie dobrodziejstwa z art. 320 k.p.c. Jak wskazano wyżej, pozwani wyrażają wolę spłaty przedmiotowego zadłużenia, jednakże nie posiadają środków na dokonanie jednorazowej spłaty długu. Nie bez znaczenia jest trudna sytuacja majątkowa pozwanych, których dochód jeszcze w grudniu ubiegłego roku wyniósł 3 009 złotych – na trzyosobową rodzinę. Pozwani opłacają koszt najmu mieszkania w kwocie 1260 złotych i opłacają rachunki. Wprawdzie powód przedłożył odpis umowy najmu zawartej przez B. M. z G. B.. Jak wynika z umowy, Najemca miał na koszt własny przeprowadzić prace remontowe modernizacyjne, a czynsz w wysokości 1000 złotych miał zacząć płacić od 1 czerwca 2028 roku.. Rozkładając na raty zasądzoną kwotę Sąd miał na uwadze również, że pozwana K. K. choruje, a jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie stałego zatrudnienia. Okresowo potrzebuje pomocy osób trzecich. Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że jednorazowa spłata zasądzonego świadczenia byłaby dla pozwanych bardzo utrudniona i narażałaby ich na niepowetowane szkody.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 1 107 złotych tytułem zwrotu zaliczki wniesionej przez powoda na wynagrodzenie kuratora. Pozwana otrzymała pozew i sama zgłosiła się do Sądu. Pomimo, że pozwani trwają w związku, pozwany nie zainteresował się sprawą, nie zgłosił się, wobec czego konieczne było ustanowienie kuratora i poniesienie kosztów jego wynagrodzenia.

Mając na uwadze sytuację materialną pozwanych oraz stan zdrowia pozwanej K. K., Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył pozwanych pozostałymi kosztami procesu z tych samych przyczyn, które uzasadniały rozłożenie zadłużenia na raty, a które opisane zostały wyżej.

sędzia Anna Lisowska