Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Anna Gajewska
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. w Piszu

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

przeciwko K. D.

o zapłatę

o r z e k a

I.  Oddala powództwo.

II.  Przyznaje adwokat A. Z., tytułem pełnienia funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego K. D. wynagrodzenie w kwocie 2 214,00 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych 00/100), w tym kwotę 414 zł tytułem podatku VAT, które do kwoty 885,60 zł nakazuje wypłacić z zaliczki zapisanej pod pozycją 500099416264, zaś kwotę 1 328,40 zł wypłacić ze środków budżetowych Sądu Rejonowego w Piszu.

III.  Nakazuje pobrać od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu kwotę 1 328,40 zł (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych 40/100) tytułem nie pokrytej zaliczki na poczet wynagrodzenia kuratora.

Sygn. akt I C 55/25

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 14 stycznia 2026 roku

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wytoczyła powództwo przeciwko K. D. o zapłatę kwoty 5 818,86 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczanymi od dnia 11 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy o kartę kredytową, zawartej przez pozwanego z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 16 stycznia 2024 roku. Pozwany nie wywiązał się z warunków umowy, nie spłacał powstałego zadłużenia, czego konsekwencją było wypowiedzenie umowy przez spółkę (...). Na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., powódka nabyła przedmiotową wierzytelność względem pozwanego. Wraz z wierzytelnością przeszły na nabywcę wszelkie prawa z nią związane, w szczególności roszczenie o przyszłe odsetki.

Z uwagi na niemożność doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem operatora pocztowego i komornika sądowego, strona powodowa wniosła o ustanowienie kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu strony pozwanej.

Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2025 roku Przewodniczący ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego K. D. kuratora w osobie adwokata, na którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adw. A. Z..

Kurator w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i o przyznanie kuratorowi stosownego wynagrodzenia według norm przepisanych. Kurator zakwestionował powództwo zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Podkreślił, że istnienie długu nie zostało w żaden sposób udowodnione przez stronę powodową.

Pełnomocnik powódki nie odniósł się do zarzutów kuratora.

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:

W dniu 15 stycznia 2024 roku pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: (...) Sp. z o.o.), a K. D. (dalej: posiadacz karty) została zawarta – drogą elektroniczną – umowa o kartę kredytową nr (...).

Na podstawie ww. umowy, (...) Sp. z o.o. wydała K. D. kartę kredytową i udzieliła mu limitu kredytowego w rachunku karty w całkowitej kwocie 3 000 złotych.

Umowa zawarta została na okres 12 miesięcy z możliwością automatycznego przedłużenia na kolejne 12-sto miesięczne okresy kredytowania, o ile posiadacz karty lub (...) Sp. z o.o. nie wypowie umowy, posiadacz karty lub (...) Sp. z o.o. nie zdecydują o niewznawianiu karty albo nie nastąpią inne przyczyny wskazane w umowie powodujące jej rozwiązanie.

Zgodnie z umową, środki z tytułu przyznanego limitu kredytowego miały zostać postawione do dyspozycji posiadacza karty jednorazowo na rachunku karty w terminie 2 dni od dnia zawarcia umowy.

(...) Sp. z o.o. nie pobierała odsetek kapitałowych od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego. Głównym świadczeniem posiadacza karty była opłata za obsługę wykorzystanego limitu kredytowego, naliczana każdego dnia za każde rozpoczęte 100 złotych limitu kredytowego, wykorzystane na poczet zleconych przez posiadacza karty transakcji płatniczych zaliczonych w ciężar rachunku karty. Wysokość opłaty za obsługę wykorzystanego limitu kredytowego, jak również wysokość pozostałych opłat i prowizji określała Taryfa. Warunki zmiany taryfy określone zostały w regulaminie.

Posiadacz karty miał prawo w każdym czasie bez dodatkowych opłat wypowiedzieć umowę o kartę kredytową z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.

(...) Sp. z o.o. miała prawo wypowiedzieć na piśmie umowę o kartę kredytową z zachowaniem 2-miesięcznego okresu wypowiedzenia – w sytuacjach wskazanych w § 23 ust. 7 regulaminu, w tym m.in. w sytuacji nieterminowej spłaty zadłużenia wynikającego z umowy. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy miało być wysłane na adres korespondencyjny ostatnio wskazany przez posiadacza karty.

(dowód: umowa o kartę kredytową k. 51-58; formularz informacyjny k. 21-26; oświadczenie klienta o dochodach i stałych wydatkach k. 27; regulamin wydawania i używania kart kredytowych (...) Sp. z o.o. k. 28-36; taryfa – tabela opłat i prowizji k. 37-38; dokument dotyczący opłat k. 17-20)

W dniu 9 czerwca 2024 roku (...) Sp. z o.o. wystawiła pismo zaadresowane do K. D. i zatytułowane „wypowiedzenie umowy kredytu płatniczego wraz z wezwaniem do zapłaty”, w treści którego oświadczyła, że w związku z wystąpieniem zaległości w spłacie kredytu płatniczego, wypowiada umowę nr (...) zawartą w dniu 15 stycznia 2024 roku, z zachowaniem dwumiesięcznego okresy wypowiedzenia.

(dowód: pismo z 09.06.2024 r. k. 59-60)

W dniu 25 października 2021 roku pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zawarta została umowa ramowa cesji wierzytelności przyszłych.

Przedmiotem umowy były wierzytelności wynikające z „umów o produkt kartowy” zawieranych przez (...) Sp. z o.o. z konsumentami, które powstaną dopiero w przyszłości.

W umowie zastrzeżono, że zobowiązanie spółki (...) do zakupu wyżej wskazanych wierzytelności jest ograniczone do wierzytelności, które spełniają ustalone przez strony kryteria wskazane w „Załączniku A.5.” do umowy ramowej cesji.

Zgodnie z umową, przeniesienie wierzytelności następowało automatycznie, to jest bez konieczności dokonywania jakichkolwiek dodatkowych czynności prawnych przez którąkolwiek ze stron.

(...) Sp. z o.o. miała przekazywać spółce (...) na koniec każdego dnia roboczego (...) (załącznik A.2. do umowy ramowej cesji), w drodze powiadomienia na adres poczty elektronicznej.

Przeniesienie wierzytelności miało być potwierdzane okresowo (comiesięcznie) przekazywanymi (w drodze powiadomienia) spółce (...) przez (...) Sp. z o.o. (...) sporządzonymi według wzoru stanowiącego Załącznik A.1. do umowy ramowej cesji. Akt Cesji miał być przesyłany w dwóch podpisanych przez (...) Sp. z o.o. egzemplarzach, z których jeden podpisany przez spółkę (...) miał być niezwłocznie odesłany spółce (...).

(dowód: umowa ramowa cesji wierzytelności przyszłych k. 39-50)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zasadą postępowania cywilnego jest kontradyktoryjność tego postępowania, która wyraża się w tym, że proces cywilny toczy się w formie sporu dwóch przeciwstawnych stron przed niezawisłym i bezstronnym sądem, a strony przedstawiają swoje twierdzenia i zarzuty o faktach mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie w związku z żądaniem i podstawą faktyczną oznaczoną w pozwie przez powoda, a na potwierdzenie faktów przedstawiają dowody. Oznacza to również, iż rzeczą Sądu nie jest wyręczanie strony powodowej w poszukiwaniu podstawy faktycznej i prawnej jej żądania, a rola Sądu w postępowaniu kontradyktoryjnym sprowadza się wyłącznie do oceny zasadności twierdzeń stron, przy uwzględnieniu określonego przez powoda przedmiotu sprawy i przedstawionych przez niego dowodów.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powołanego przepisu wynika jedna z naczelnych zasad procesu sądowego polegająca na tym, że dowód wykazania prawdziwości określonego faktu obciąża tego, kto się na dany fakt powołuje dla uzasadnienia dochodzonego przed sądem prawa. Ciężar udowodnienia okoliczności przytoczonych przez powoda w uzasadnieniu treści pozwu spoczywał więc na powodzie. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Nierealizowanie przez stronę wspomnianego „obowiązku” naraża ją na niekorzystne skutki procesowe swoich działań, w postaci przegrania procesu sądowego. Podkreślić bowiem należy, iż nie jest dowodem samo twierdzenie, że pozwana winna spełnić na rzecz powoda określone świadczenie pieniężne. Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zamierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, których wykazanie obciąża strony procesu, stosownie do treści art. 232 k.p.c.

Przed oceną merytoryczną sprawy Sąd z urzędu ustala czy strony występujące w procesie posiadają legitymację. O istnieniu czy też braku legitymacji procesowej decyduje prawo materialne związane z konkretną sytuacją będącą przedmiotem sporu między stronami. Strona ma legitymację procesową wówczas, gdy na podstawie przepisów prawa materialnego jest uprawniona do występowania w określonym procesie cywilnym w charakterze powoda lub pozwanego, to jest gdy z wiążącego strony procesu stosunku prawnego wynika zarówno uprawnienie powoda do zgłoszenia konkretnego żądania, jak również obowiązek pozwanego do jego spełnienia. Dlatego też fakty, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie (tworzące prawo podmiotowe), powinien co do zasady dowieść powód.

Należy podkreślić, że posiadanie przez strony legitymacji czynnej i biernej w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że przytoczone w pozwie okoliczności, jak również przedłożone przez powodową spółkę dokumenty budzą wątpliwości odnośnie posiadania przez (...) Sp. z o.o. legitymacji czynnej w przedmiotowym procesie, jak też odnośnie istnienia i wysokości roszczenia, które miałoby przysługiwać spółce (...) w stosunku do pozwanego K. D..

Faktem jest, że w dniu 25 października 2021 roku pomiędzy (...) Sp. z o.o., a powodową spółką zawarta została, w sposób ważny, umowa ramowa cesji wierzytelności wynikających z „umów o produkt kartowy” zawieranych przez (...) Sp. z o.o. z konsumentami, które powstaną dopiero w przyszłości. Na dowód powyższego pełnomocnik powódki przedłożył potwierdzony za zgodność z oryginałem odpis umowy.

Wskazać należy, iż w ww. umowie zastrzeżono, że zobowiązanie spółki (...) do zakupu wyżej wskazanych wierzytelności jest ograniczone do wierzytelności, które spełniają ustalone przez strony kryteria wskazane w „Załączniku A.5.” do umowy ramowej cesji. Załącznik ten nie został jednak przez powódkę przedłożony, co czyni niemożliwym ustalenie, czy zawarta przez (...) Sp. z o.o. z K. D. umowa o kartę kredytową spełnia kryteria ustalone przez strony umowy cesji.

Wskazać także należy, iż zgodnie z umową cesji, przeniesienie wierzytelności następowało automatycznie, to jest bez konieczności dokonywania jakichkolwiek dodatkowych czynności prawnych przez którąkolwiek ze stron, lecz (...) Sp. z o.o. miała przekazywać spółce (...) na koniec każdego dnia roboczego (...) (załącznik A.2. do umowy ramowej cesji), w drodze powiadomienia na adres poczty elektronicznej, a ponadto przeniesienie wierzytelności miało być potwierdzane okresowo (comiesięcznie) przekazywanymi (w drodze powiadomienia) spółce (...) przez (...) Sp. z o.o. (...) sporządzonymi według wzoru stanowiącego Załącznik A.1. do umowy ramowej cesji. Akt Cesji miał być przesyłany w dwóch podpisanych przez (...) Sp. z o.o. egzemplarzach, z których jeden podpisany przez spółkę (...) miał być niezwłocznie odesłany spółce (...). Tymczasem powodowa spółka nie przedłożyła ani dziennego raportu cesji, ani miesięcznego aktu cesji, to jest dokumentów potwierdzających przeniesienie wierzytelności wynikającej z umowy zawartej 15 stycznia 2024 roku pomiędzy (...) Sp. z o.o., a K. D..

Niezależnie od powyższego, zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym przez kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, że powódka nie udowodniła istnienia i wysokości wskazanego w pozwie roszczenia. Przedłożone przez powódkę dokumenty w postaci umowy o kartę kredytową czy też adresowanego do pozwanego pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, nie stanowią dowodu, że pozwany wykorzystał (kiedy i w jakiej wysokości) przyznany mu limit kredytowy, a jedynie że dokumenty o wskazanej treści zostały przez powódkę sporządzone. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że brak jest jakiegokolwiek dowodu na wysłanie i doręczenie pozwanemu wspomnianego pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.

Strona powodowa, pomimo korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, nie ustosunkowała się do zarzutów podniesionych w toku postępowania przez kuratora, nie zaoferowała żadnych środków dowodowych, z których wynikałoby, kiedy i w jakiej wysokości pozwany wykorzystał udostępniony mu limit na rachunku karty kredytowej. W niniejszej sprawie powódka całkowicie zignorował obowiązek nałożony przez cytowane wyżej przepisy art. 6 k.c. i 232 k.p.c.. Samo zaprzeczenie okolicznościom dokonane przez stronę procesową wywołuje ten tylko skutek, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stają się sporne i muszą być udowodnione. W razie ich nie udowodnienia sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie. Zdaniem Sądu, istnienia po stronie pozwanego K. D. zobowiązania do uregulowania wskazanej w pozwie należności nie sposób wywodzić z umowy o kartę kredytową ani z adresowanego do pozwanego pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.

Mając na uwadze poczynione powyżej rozważania, a także obowiązek nałożony przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, któremu strona powodowa nie sprostała i nie udowodniła istnienia legitymacji czynnej ani istnienia i wysokości roszczenia, Sąd oddalił wniesione przez nią powództwo w całości, o czym orzeczono w pkt I. wyroku.

W pkt II. wyroku przyznano kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wynagrodzenie w kwocie 2 214 złotych (w tym 414 złotych tytułem podatku VAT), ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Wynagrodzenie te do kwoty 885,60 złotych zostało wypłacone z zaliczki uiszczonej na ten cel przez powódkę, zaś do kwoty 1 328,40 złotych tymczasowo wypłacone zostało z budżetu Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu.

Mając na uwadze wynik procesu, na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 755), Sąd nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Piszu ww. kwotę 1 328,40 złotych tytułem zwrotu wydatków tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa.

sędzia Anna Gajewska