Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Gajewska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 roku

sprawy z powództwa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko M. C.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanego M. C. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 6 318,02 zł (sześć tysięcy trzysta osiemnaście złotych 02/100) z odsetkami umownymi liczonym według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 5 527,47 zł od dnia 18.05.2024 r. do dnia zapłaty.

II.  Przyznaje kuratorowi adw. D. C. ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego M. C. wynagrodzenie w kwocie 2 214 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych) w tym 414 zł VAT, które do kwoty 885,60 zł należy wypłacić z zaliczki zapisanej pod poz. 570032576676 sum depozytowych Sądu Rejonowego w Piszu zaś kwotę 1 328,40 zł wypłacić ze środków Sądu Rejonowego w Piszu.

III.  Zasądza od pozwanego M. C. na rzecz powoda (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 3 102,60 zł (trzy tysiące sto dwa złote 60/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Anna Gajewska

Sygn. akt I C 9/25

UZASADNIENIE

(...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpił z powództwem przeciwko M. C. o zapłatę kwoty 6 318,02 złotych wraz z dalszymi odsetkami umownymi naliczanymi od dnia 18 maja 2024 roku do dnia zapłaty od należności głównej, która na dzień sporządzenia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 5 524,47, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przysługuje mu wobec strony pozwanej wymagalna wierzytelność pieniężna wynikająca z umowy pożyczki nr (...) z dnia 7 września 2022 roku w kwocie 6 318,02 złotych, na którą składały się kwota 5 527,47 złotych z tytułu niespłaconej należności głównej oraz kwota 790,55 złotych z tytułu odsetek umownych naliczonych od należności głównej.

Strona pozwana nie wywiązała się z warunków łączącej strony umowy wobec powyższego powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty długu w trybie art. 75c prawa bankowego, a następnie wypowiedział umowę.

Postanowieniem z 1 października 2025 roku w sprawie sygn. akt I C 9/25 (k. 89) Sąd ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego M. C. kuratora w osobie adwokata D. C..

W odpowiedzi na pozew kurator dla nieznanego z miejsca pobytu, działająca w imieniu pozwanego wniosła o oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazała, że nie posiada informacji czy prawdziwe są twierdzenia jakoby pozwany nie wywiązał się z umowy, czy umowa została wypowiedziana zgodnie ze stanem faktycznym oraz czy okoliczności, na które powołuje się strona powodowa są prawdziwie. Dlatego z ostrożności procesowej zakwestionowała te twierdzenia.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 7 września 2022 roku pomiędzy (...) Bank (...) Spółką Akcyjną (dalej Bank), a M. C. została zawarta umowa pożyczki nr (...). Na podstawie umowy Bank udzielił M. C. pożyczki w kwocie 5 881,66 złotych na okres 96 miesięcy. Na pożyczkę składa się całkowita kwota pożyczki w kwocie 5 000 złotych oraz prowizja w kwocie 881,66 złotych. Całkowity koszt pożyczki wynosi 4 816,07 złotych, całkowita kwota do zapłaty wynosi 9 816,07 złotych.

(dowód: umowa pożyczki wraz z załącznikami k. 12-27)

M. C. przestał wywiązywać się z zawartej umowy pożyczki i zaprzestał spłacania rat kredytu.

Pismem z 16 października 2023 roku Bank wezwał M. C. do zapłaty zaległości, która na 16 października 2023 roku wynosiła 310,94 złotych. Bank poinformował M. C. o możliwości złożenia wniosku restrukturyzacyjnego.

Pismem z 11 grudnia 2023 roku Bank wypowiedział umowę pożyczki M. C.. Pismo zostało wysłane na adres wskazany w umowę. Nie zostało podjęte w terminie.

Pismem z 6 maja 2024 roku Bank wezwał M. C. do zapłaty kwoty 6 266,88 złotych.

(dowód: pismo z 16.10.2023r. k. 28, dowód pismo z 11.12.2023r. k. 30, kserokopia koperty k. 31-32, wyciąg z ksiąg bankowych k. 34, historia operacji na kontrakcie kredytowym k. 36-37, zestawienie operacji k. 38, informacja o zadłużeniu k. 39)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Obowiązkiem powoda było więc udostępnić pozwanemu określoną ilość pieniędzy, natomiast obowiązkiem pozwanego po udzieleniu jej przez pożyczkodawcę pożyczki (stanowiącej kredyt konsumencki) było zwrócić pożyczoną kwotę i uiścić dalsze umówione opłaty.

Działająca w imieniu pozwanego kurator zakwestionowała prawdziwość twierdzeń powoda, w tym, że pozwany nie wywiązywał się z umowy oraz, że umowa została wypowiedziana zgodnie ze stanem faktycznym.

W tym miejscu wskazać należy na przepis art. 6 k.c. , zgodnie z którym ten, kto wywodzi z faktu skutki prawne powinien fakt ten udowodnić. Pozwany nie może zatem przerzucać na powoda ciężaru dowodu w zakresie spełnienia swojego świadczenia.

Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: „Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (vide wyrok Sądu Najwyższego z 17.12.1996r. w sprawie I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 21.10.2003r. w sprawie I ACa 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok Sądu Najwyższego z 07.10.1998r. w sprawie II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662).

Reasumując, powód wykazał swą wierzytelność, tak co do zasady, jak i wysokości, co uczynił przedłożonym wydrukiem umowy pożyczki, a także historią operacji na kontrakcie kredytowym pozwanego. Wykazał również zasadność i prawidłowość wypowiedzenia umowy. Pozwany natomiast ograniczył się do kwestionowania stanowiska powoda na potwierdzenie czego nie przedstawił żadnych dowodów, ani nawet konkretnych argumentów. Uznając zatem żądanie pozwu za udowodnione i słuszne, na podstawie wymienionych wyżej przepisów orzeczono jak w pkt I. wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca spór ponosi jego koszty. Pozwany zwróci zatem powodowi poniesione koszty procesu, na które składają się: uiszczona opłata sądowa od pozwu – 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, koszty zastępstwa procesowego - 1800 zł, kwota 885,60 złotych – tytułem zwrotu zaliczki na wynagrodzenie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego.

sędzia Anna Gajewska