Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 stycznia 2024r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Beata Bihuń
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. w K.

sprawy z powództwa (...) Ltd. z siedzibą w L., C.

przeciwko K. D.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego K. D. na rzecz powoda (...) Ltd.
z siedzibą w L., C. kwotę 1.418,57 zł (jeden tysiąc czterysta osiemnaście złotych i pięćdziesiąt siedem groszy) wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 1.000,00 zł (jeden tysiąc złotych) za okres od dnia 24.05.2023 r. do dnia zapłaty oraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 127,13 zł (sto dwadzieścia siedem złotych i trzynaście groszy) za okres od dnia 24.05.2023 r. do dnia zapłaty;

II.  Zasądza od pozwanego K. D. na rzecz powoda (...) Ltd. z siedzibą w L., C. kwotę 567,00 zł (pięćset sześćdziesiąt siedem złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 630/23

UZASADNIENIE

Powód (...) Ltd. z siedzibą L., C. wniósł w o zasądzenie od pozwanego K. D. kwoty 1.418,57 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24.05.2023 roku do dnia zapłaty od kwoty 1.000,00 złotych oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24.05.2023 roku do dnia zapłaty od kwoty 127,13 zł. oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych przy uwzględnieniu kosztów poniesionych przez powoda w elektronicznym postepowaniu upominawczym.

W uzasadnieniu podniósł, że podstawę roszczenia dochodzonego stanowi umowa pożyczki krótkoterminowej o numerze (...) zawarta w dniu 28.10.2022 roku pomiędzy F. sp z o.o z siedzibą w W., działającą za pośrednictwem (...)
Sp. z o.o. z siedzibą w W., a stroną pozwaną. Mocą zawartej umowy pożyczki strona pozwana zobowiązała się do zapłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego całkowitej kwoty 1.291,44 zł. Powód wskazał, że na całkowitą kwotę zobowiązania składały się: kwota udzielonej pożyczki 1.000,00 zł kwota prowizji umownej 0,00 zł oraz kwota odsetek umownych naliczonych od kwoty udzielonej pożyczki według stopy równej dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP i 3,5% od dnia 28 lutego 2022 roku do dnia 27 listopada 2022 roku – 291,44 zł. Powód podkreślił, że przedmiotowa umowa pożyczki nie miała charakteru ratalnego. Ostateczna data spłaty pożyczki wyznaczona została na dzień 27 listopada 2022 roku. W związku z faktem już pożyczka nie miała charakteru ratalnego wierzyciel nie ma obowiązku wypowiadania stosunku zobowiązaniowego łączącego strony jak również doręczenia dokumentów wypowiedzenia stronie pozwanej wraz z upływem dnia 27 listopada 2022 roku. Wobec braku spłaty zadłużenia wierzytelność stała się w całości wymagalna bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli wypowiadających stosunek zobowiązaniowy

Powód wskazał również, że przedmiotowa umowa została zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zaś wszelka dokumentacja związana z warunkami udzielenia wyżej wymienionej pożyczki przesłana została na adres wskazany przez stronę pozwaną i przyporządkowany do jej loginu i hasła w serwisie pożyczkowym adres poczty elektronicznej.

W dniu 18.04.2023 roku F. sp z o.o z siedzibą w W. zawarła z powodem tj. (...) Ltd. z siedzibą w L. umowę przelewu wierzytelności, na mocy której (...) spółka z o.o dokonała cesji wierzytelności na rzecz powoda. Tym samym powód nabył ogół praw i obowiązków dotyczących przedmiotowego zadłużenia w tym uzyskał legitymację czynną.

Powód jako podmiot zarejestrowany poza granicami RP nie jest wpisany w KRS spółka powodowa jest wpisana zgodnie z wymogami prawa cypryjskiego w rejestrze departamentu spółek oraz syndyków masy upadłościowych prowadzonym przez ministerstwo handlu przemysłu i turystyki Cypru pod numerem (...).

Ponadto powód wskazał, że pozwany nie dokonał żadnej wpłaty na rzecz przedmiotowego zobowiązania ani przed dniem cesji wierzytelności ani też po tej dacie.

Na dzień wniesienia pozwu na kwotę roszczenia składały się: kwota udzielonej pożyczki: 1.000,00 zł, całkowity koszt pożyczki – 291,44 zł, kwota odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 28.11.2022 r. do dnia 13.04.2023 r. – 92,46 zł, kwota odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 14.04.2023 r. do dnia wniesienia pozwu – 34,67 zł.

Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19.06.2023 r. w sprawie VI Nc-e (...) uwzględnił powództwo w całości. Pozwany wniósł w terminie sprzeciw od w/w nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości, w związku z czym nakaz zapłaty został uchylony.

W odpowiedzi na pozew pozwany zaprzeczył istnieniu, wymagalności oraz wysokości wskazywanej przez powoda wierzytelności. Podniósł m.in. zarzut braku legitymacji czynnej i biernej, bezzasadności powództwa, nieudowodnienia istnienia, wysokości oraz wymagalności wierzytelności. Wskazał, że powód nie przedstawił, w jaki sposób i na jakiej podstawie określił kwotę należności głównej, nie uzasadnił podstawy kwoty kapitału i oprocentowania, w oparciu o które naliczył odsetki. Nie uzasadnił również okresu, za który naliczył odsetki, nie podał i nie uzasadnił wysokości stopy procentowej. Pozwany wskazał również, że nie otrzymał informacji o przelewie wierzytelności, wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy.

W oparciu o powyższe pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 28.10.2022 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu którego działał (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., a pozwanym K. D. doszło do zawarcia umowy pożyczki. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 1000,00zł, a dzień jej spłaty przypadał na 30 dni liczonych od dnia wypłaty pożyczki na rachunek Pożyczkobiorcy. W przypadku terminowej spłaty pożyczki prowizja za jej udzielenie wynosiła 0 zł oraz odsetki wynosiły 0 zł. W przypadku nieterminowej spłaty pożyczki prowizja miała wynieść 274,60 zł, a odsetki 16.84 zł.

W potwierdzeniu zawarcia umowy wskazano, że termin spłaty pożyczki przypada na dzień 27.11.2022 r., a całkowita kwota do zapłaty w tym terminie wynosi 1.000,00 zł.

(dowód: umowa pożyczki k. 20 – 28, formularz informacyjny do kredytu konsumenckiego k. 15 – 18, potwierdzenie k. 19)

Pożyczka została wypłacona pozwanemu w dniu 28.10.2022r.

(dowód: potwierdzenie wypłaty pożyczki k. 27)

Przed wypłatą pożyczki wierzyciel pierwotny dokonał weryfikacji pozwanego poprzez przelew weryfikacyjny.

(dowód: potwierdzenie przelewu weryfikacyjnego k. 28)

W dniu 21 kwietnia 2022 roku (...) Sp zo.o. z siedzibą w W. zawarł z (...) Ltd. z siedzibą L., C. umowę ramową przelewu wierzytelności.

(dowód: umowa – k. 20-25)

W dniu 18.04.2023 r. F. Sp zo.o. z siedzibą w W. zawarła z (...) Ltd. z siedzibą L., C. umowę przelewu wierzytelności pieniężnych, określonych w załączniku nr 1 do umowy. W załączniku do w/w umowy pod pozycją 52 została ujęta wierzytelność względem pozwanego.

Nabywca wierzytelności uiścił na rzecz zbywcy cenę nabycia.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami – k. 29 - 37, oświadczenie o zapłacie ceny k. 38)

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Żądanie strony powodowej znajduje swoją podstawę prawną w art. 720 k.c., zgodnie z którym pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości.

Pozwany stanowczo zaprzeczał jakoby zawierał z powodem, bądź też wierzycielem pierwotnym umowę pożyczki wskazaną w pozwie, w związku z czy należało zatem mieć na uwadze, że stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ciężar dowodu w rozumieniu cytowanego przepisu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów, albowiem po myśli art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Reguła ta nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, gdyż w zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii, ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei na pozwanym ( tak SN w wyroku z 03.10.1969 r., II PR 313/69, OSNC 1970, nr 9, poz. 147). Należy jednak mieć na względzie, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom ( ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat). Jest to o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych ( vide - wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 449/09).

W świetle powyższego należy przyjąć, iż to rolą powoda było wykazanie, że pomiędzy pozwanym a wierzycielem pierwotnym doszło do zawarcia umowy pożyczki o określonej treści oraz, że należność dochodzona w rozpoznawanej sprawie wynika z tej umowy.

W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że strona powodowa ciężarowi temu podołała.

Powód, celem wykazania okoliczności zawarcia umowy pożyczki pomiędzy wierzycielem pierwotnym a pozwaną, przedłożył wydruk umowy pożyczki z dnia 28 października 2022 roku, która miała zostać zawarta pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. a pozwanym, potwierdzenie wypłaty pożyczki pozwanemu, w treści którego przywołano nr pożyczki oraz potwierdzenie przelewu weryfikacyjnego.

Zdaniem Sądu sam brak podpisów pod w/w umową nie przesądza o tym, że nie została one zawarta. Należy bowiem zauważyć, że w świetle okoliczności sprawy, wskazaną umowę należałoby zakwalifikować jako kredyt konsumencki zawierany na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim oraz art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1). Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1). W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość.

Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Wbrew zarzutom pozwanego, brak jego podpisu pod w/w umową nie może zatem świadczyć o tym, że między stronami nie doszło do jej zawarcia. Dodatkowo powód wykazał, że pozwany otrzymał kwotę wskazaną w umowie, a pozwany w żadnym razie nie zaprzeczył, że konto na które wpłynęła pożyczka, nie należało do niego. Również z treści dokumentu potwierdzającego przelew weryfikacyjny wynika, że rachunek, na który przelano pożyczkę, należał do pozwanego.

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że wierzyciel pierwotny i pozwany niewątpliwie mogli i zawarli umowę kredytu konsumenckiego na odległość i do zawarcia tej umowy nie było konieczne zachowanie formy pisemnej. Wola zawarcia umowy została wyrażona przez pozwanego poprzez dokonanie przelewu weryfikacyjnego.

Za nietrafny należy uznać zarzut pozowanego o braku wymagalności dochodzonego roszczenia wskutek braku wypowiedzenia mu umowy pożyczki, ponieważ jak słusznie wskazał powód, umowa jasno określała termin spłaty pożyczki, który przypadał na dzień 27.11.2022 r.
i w dacie tej pożyczka stała się wymagalna bez konieczności podejmowania przez wierzyciela pierwotnego jakichkolwiek czynności. Z tego samego powodu powód nie miał również obowiązku kierowania do pozwanego wezwania do zapłaty.

Odnośnie daty, od której powód żądał naliczania odsetek za opóźnienie, jest to data wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Sąd nie uznał również za zasadne wskazanie, że umowa pożyczki zawiera klauzule abuzywne w zakresie prowizji, odsetek i opłat. Pozwany zdaje się nie zauważać, ze gdyby spłacił pożyczkę w terminie, nie poniósłby żadnych kosztów w postaci prowizji czy odsetek, które zostały mu naliczone dopiero po dacie wymagalności roszczenia, przy czym ich wysokość
tj. prowizja w kwocie 274,60 zł oraz odsetki w kwocie 16.84 zł są w ocenie sadu akceptowalne.

Sąd nie podzielił zarzutu pozwanego jakoby powód nie wykazał legitymacji czynnej przez to, iż nie wykazał, iż umowa cesji objęta była konkretna wierzytelność przysługująca wobec pozwanego. W ocenie Sądu, dokumenty przedłożone przez stronę powodową na tę okoliczność, w dostateczny sposób wykazywały zarówno fakt nabycia wierzytelności, jak też dostatecznie ją konkretyzowały, jeżeli chodzi o osobę dłużnika.

Za oddaleniem powództwa nie może przemawiać również wskazywana przez pozwanego fakt, że nie został on powiadomiony o przelewie wierzytelności. Okoliczność ta jest dla rozstrzygnięcia sprawy nieistotna, albowiem zgodnie z treścią art. 512 kc dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. W związku z tym ewentualny brak powiadomienia pozwanego o dokonanej cesji mógłby być niekorzystny dla powoda tylko wówczas, gdyby pozwany wykazał, że spłacił pożyczkę na rzecz pierwotnego wierzyciela, ale tego nie uczynił.

Wobec powyższego sad uwzględnił powództwo w całości.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, obciążając nimi w całości pzowanego.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...);

3.  (...).

K., 13.02.2024 r.

Sędzia Beata Bihuń