Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Izabela Maruchacz
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko

po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w Luksemburgu

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) z siedzibą w Luksemburgu kwotę 2 760 zł (słownie: dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 sierpnia 2023 do dnia zapłaty,

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) z siedzibą w Luksemburgu kwotę 1 962,84 zł (słownie: tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt cztery grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV.  zwraca powodowi kwotę 80,80 złotych (słownie: osiemdziesiąt złotych i osiemdziesiąt groszy) tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego.

Sygn. akt I C 590/23 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) z siedzibą w Luksemburgu wniósł o zasądzenie do pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. kwoty 3.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25.08.2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż w dniu 29.04.2023 r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym (...), będący własnością A. P.. Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC u pozwanego. Szkoda została zgłoszona i zarejestrowana pod numerem (...). Postępowanie likwidacyjne zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 26.05.2023 r. o uznaniu roszczenia co do zasady i wypłacie kwoty 12.300,00 zł tytułem odszkodowania. W wyniku analizy kalkulacji naprawy pozwanego oraz przeliczenia kosztów powód stwierdził, że należne odszkodowanie zostało zaniżone. Wykonana ekspertyza wykazała, że wartość samochodu przed szkodą stanowi kwotę 23.600,00 zł. Pozwany błędnie wycenił koszt naprawy samochodu, co przełożyło się na niewłaściwe wyliczenie wartości pojazdu po szkodzie (wraku). Powód odwołał się od decyzji pozwanego i wezwał go do zapłaty kwoty 4.240,00 zł. Pozwany w odpowiedzi na wezwanie dokonał dopłaty kwoty 1.240,00 zł, co w ocenie powoda nie było spełnieniem roszczenia w całości. Ciągiem umów cesji (...) z dnia 18.07.2023 r. oraz z dnia 20.07.2023 r. powód nabył wierzytelność od poszkodowanego.

W odpowiedzi na pozew (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z uiszczoną opłata skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że w dniu 29.04.2023 ubezpieczał w zakresie OC kierującego pojazdem odpowiedzialnym za spowodowanie kolizji z udziałem pojazdu S. (...) o nr rej. (...), stanowiącym własność A. P.. Poszkodowany zgłosił szkodę z dnia 29.04.2023 r., zaś pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił na rzecz poszkodowanego odszkodowanie w łącznej kwocie 12.300 zł, wyliczając należne odszkodowanie jako różnicę między wartością pojazdu wstanie nieuszkodzonym, ustaloną na dzień szkody na 22.900 zł, a wartością pozostałości po kolizji – 10.600 zł, wobec faktu, iż koszt naprawy pojazdu znacząco przekraczał wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym. Po odwołaniu powoda pozwany dopłacił odszkodowanie w kwocie 1.240 zł, uznając wartość pojazdu S. (...) nr rej. (...) w stanie nieuszkodzonym w kwocie 23.600 zł, zgodnie z wyliczeniem powoda. Pozwany poinformował poszkodowanego o możliwości sprzedaży wraku pojazdu za kwotę 10.600 zł jako najwyższą ofertę uzyskaną przez pozwanego w toku aukcji internetowej, na co poszkodowany się nie zdecydował, przyczyniając się tym samym, w ocenie pozwanego, do powiększenia rozmiaru szkody.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 29.04.2023 r. miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będący własnością A. P.. Sprawca szkody był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W..

(bezsporne)

Szkoda w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została zgłoszona pozwanemu i zarejestrowana pod numerem (...). Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego uznał, że w pojeździe powstała szkoda całkowita. Decyzją z dnia 26.05.2023 r. przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 12.300 zł. Wysokość odszkodowania została obliczona jako różnica między oszacowaną przez pozwanego wartością rynkową pojazdu przed szkodą 22.900 zł, a przyjętą wartością rynkową pojazdu po szkodzie – wraku 10.600 zł.

Wartość rynkową wraku samochodu pozwany ustalił w oparciu o aukcję internetową, którą przeprowadził podmiot współpracujący z pozwanym - www.autoonline.pl. (...) z zamknięcia aukcji zawierał informację: „Najwyższa oferta w wysokości 10.600 zł brutto”. Decyzją z dnia 25.08.2023 r. pozwany uznał wycenę pojazdu sprzed szkody dokonaną przez powoda i przyznał dopłatę w wysokości 1.240 zł.

(dowód: decyzja z dnia 26.05.2023 r. - k. 17, decyzja z dnia 25.08.2023 r. - k. 26, bezsporne)

Umową przelewu wierzytelności nr (...) zawartą w dniu 18.07.2023 r. pomiędzy cedentem A. P. a cesjonariuszem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. W.. cedent przelał na cesjonariusza wszelkie niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłe, wynikające ze szkody w pojeździe marki S. o numerze rejestracyjnym (...) powstałej na skutek zdarzenia z dnia 29.04.2023 r., likwidowanej pod nr akt szkody(...), wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do naprawienia tej szkody. Następnie umową przelewu wierzytelności z dnia 20.07.2024 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w O. W.. zbył na rzecz (...) z siedzibą w Luksemburgu wszystkie niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłe, wynikające ze szkody w pojeździe marki S. o numerze rejestracyjnym (...) powstałej na skutek zdarzenia z dnia 29.04.2023 r., likwidowanej pod nr akt szkody (...), wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do naprawienia tej szkody.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności - k. 27-28, umowa przelewu wierzytelności – umowa sprzedaży – k. 31)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie przedłożonych przez powoda i pozwanego dokumentów, albowiem prawdziwość tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony, nie budziła też wątpliwości Sądu. Sąd dokonując ustaleń faktycznych uwzględnił także okoliczności wynikające z zeznań świadka A. P., którym Sąd dał wiarę jako spójnym, logicznym, zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego. Zeznania te znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dokumentach co do zaistnienia szkody.

Sporem pomiędzy stronami objęta była przede wszystkim wartość pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie, tj. jego wraku. Pozostałe okoliczności sprawy były pomiędzy stronami bezsporne, w szczególności okoliczności zaistnienia szkody, zakres uszkodzeń pojazdu oraz odpowiedzialność pozwanego za szkodę.

Celem ustalenia wartości szkody, tj. pojazdu sprzed szkody i po szkodzie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych S. T.. Wydana przez biegłego opinia z dnia 12.09.2024 r. w ocenie Sądu była pełna, wyczerpująca, nie zawierała sprzeczności, błędów faktycznych ani logicznych. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony, nie budziła również wątpliwości Sądu. Dlatego też Sąd podzielił jej wnioski w całości.

Z opinii biegłego (k. 131-152) wynika, iż niezbędny koszt naprawy uszkodzeń samochodu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w zdarzeniu z dnia 29.04.2023 r. przeprowadzonych zgodnie z technologią producenta pojazdu, pozwalającego na przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody z zastosowaniem fabrycznych części zamiennych i stawki za robociznę netto w wysokości 130,00 zł/rbg wyniesie 35.050,76 zł. Wartość rynkowa pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień 29.04.2023 r. przed powstaniem uszkodzeń wynosi 23.600 zł brutto, wysokość szkody wynosi 12.800 zł. Natomiast wartość szacunkowa samochodu w stanie uszkodzonym ustalona metodą zredukowanego kosztu naprawy wynosi 7.600,00 zł.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkody, również w doktrynie brak jest jednolitej definicji tego pojęcia, jednak przeważa stanowisko, że szkoda majątkowa to różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po wystąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek a stanem, jaki by zaistniał gdyby zdarzenie to nie nastąpiło. Naprawienie szkody, a więc i odszkodowanie powinno obejmować wszystkie straty, które poszkodowany poniósł wskutek zaistnienia szkody (art. 362 § 2 k.c.). W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, według którego dla pojęcia szkody ubezpieczeniowej należy sięgnąć do odpowiednich regulacji zawartych w kodeksie cywilnym. W myśl art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda.

Wskazać należy, iż z art. 363 § 2 k.c. wynika, że poszkodowany może wybrać, czy naprawienie szkody ma nastąpić przez przywrócenie do stanu poprzedniego, czy przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Poszkodowany może te roszczenia kierować bezpośrednio do ubezpieczyciela, który odpowiada w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. Z przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych wynika, że naprawienie szkody przez ubezpieczyciela może polegać tylko na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej, nawet więc gdy poszkodowany wybiera naprawienie szkody przez przywrócenie do stanu poprzedniego, to świadczenie zakładu ubezpieczeń sprowadza się do wypłaty sumy pieniężnej. Skoro ma ona jednak pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie do stanu poprzedniego, to wysokość tego odszkodowania powinna pokryć wszystkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki niezbędne do przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu ( por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r. III CZP 80/11).

Szkoda w pojeździe może mieć charakter częściowy lub całkowity. Szkoda częściowa ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania. Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 lutego 1992 r., sygn. akt I ACr 30/92, OSA 1993/5/32). W takim przypadku świadczenie pieniężne ubezpieczyciela obejmuje kwotę odpowiadającą różnicy wartości pojazdu sprzed i po kolizji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, Legalis nr(...); wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., II CNP 43/17, Legalis nr (...)).

Należy podkreślić, że bezspornym było między stronami, iż szkoda miała charakter całkowity. W związku z tym pozwany zobowiązany był do wypłacenia odszkodowania w wysokości różnicy wartości pojazdu sprzed szkody i wartości jego wraku. Istotne dla ustalenia wielkości szkody, było prawidłowe określenie wartości uszkodzonego pojazdu przed wystąpieniem zdarzenia szkodowego oraz jego wartości po szkodzie. Należy przy tym zauważyć, że ostatecznie brak było rozbieżności w oszacowaniu wartości pojazdu sprzed szkody pomiędzy powodem a pozwanym. Rozbieżności dotyczyły wartości wraku pojazdu. Wątpliwości Sądu budziła wycena wraku poprzez wystawienie pojazdu na ogólnodostępnej aukcji. W szczególności w sytuacji, w której nie doszło ostatecznie do sprzedaży pozostałości pojazdu w drodze aukcji. Tym bardziej, że organizatorem aukcji był podmiot powiązany z ubezpieczycielem, a brak jest informacji kto złożył najwyższą ofertę.

Ostatecznie więc Sąd ustalił wartość pojazdu przed szkodą i jego warku w oparciu o opinię biegłego sądowego. Biegły oszacował pozostałości samochodu na kwotę 7.300 zł, co było bliskie stanowisku powoda. Wobec czego należało przyjąć, że wysokość szkody całkowitej, rozumiana jako różnica pomiędzy wartością samochodu w stanie sprzed szkody a wartością jego pozostałości wyniosła 16.300 zł brutto (23.600 zł - 7.300 zł). Pozwany wypłacił dotychczas tytułem odszkodowania kwotę łączną 13.540 zł. Pozwany zaniżył więc kwotę należnego odszkodowania o 2.760 zł i tę różnicę winien pokryć.

Poszkodowanemu przysługuje uprawnienie do pełnego odszkodowania niezależnie od zakresu i kosztów przeprowadzonej naprawy, w konsekwencji poszkodowany nie jest związany jakąkolwiek ofertą naprawy przedstawioną przez zobowiązanego – towarzystwo ubezpieczeń. Poszkodowany w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, w przypadku szkody częściowej, może żądać odszkodowania w wysokości odpowiadającej niezbędnym i uzasadnionym ekonomicznie kosztom przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, także wtedy, gdy naprawy nie dokonał (lub dokonał jej częściowo) i sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym.

Wskazać również należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości legitymacja czynna powoda do wytoczenia powództwa przeciwko pozwanemu.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Stosownie do §2 przywołanego przepisu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Poza wynikającym z art. 449 kc ograniczeniem zbywania roszczeń o odszkodowanie z tytułu majątkowych i niemajątkowych szkód na osobie, nie ma innych ustawowych ograniczeń możliwości przelewu roszczeń odszkodowawczych, w szczególności przelewu przez poszkodowanego roszczeń wobec ubezpieczyciela z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za wyrządzone w wypadkach komunikacyjnych osobom trzecim szkody w mieniu, w tym także za zniszczenie lub uszkodzenie pojazdu. Zbywalności tych roszczeń nie sprzeciwia się też właściwość zobowiązania.

Ciągiem Umów przelewu wierzytelności z dnia 04.07.2024 r. i 05.07.2024 r. powód nabył od poszkodowanego wierzytelność z tytułu odszkodowania należnego od ubezpieczyciela.

Mając powyższe okoliczności na względzie należało uznać, iż wypłacone dotychczas przez pozwanego odszkodowanie w łącznej kwocie 13.540 było zaniżone o kwotę 2.760 zł i nie pokrywało całości szkody. W konsekwencji Sąd uwzględnił w części żądanie pozwu i zasądził na rzecz powoda kwotę 2.760,00 zł jako kwotę należną tytułem odszkodowania za szkody powstałe w pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 29.04.2023 r. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić.

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (j.t.: Dz.U. z 2023 r., poz. 2500), ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o szkodzie. Mając na uwadze datę decyzji i wypłaty odszkodowania – 25.08.2023 r. – oraz fakt, iż brak było przeszkód by już w tej dacie odszkodowanie zostało wypłacone we właściwej wysokości, Sąd uznał za zasadne żądanie przez powoda odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 25.08.2023 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc, rozdzielając je pomiędzy stronami stosunkowo, przyjmując, że powód wygrał proces w 92%, a pozwany w 8%. Z tytułu kosztów procesu powód poniósł kwotę 2.036,20 zł. Pozwany poniósł koszty w kwocie 917,00 zł. Bilansując te kwoty należało orzec, że pozwany winien uiścić na rzecz powoda kwotę 1.962,84 zł.

O zwrocie powodowi niewykorzystanej zaliczki (w kwocie 80,80 zł. ) orzeczono na podstawie art. 80 ust. 1 i 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (pkt IV wyroku) .