Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Izabela Maruchacz
Protokolant:	Sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz

po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa (...) Finanse spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

przeciwko A. N.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej A. N. na rzecz powoda (...) Finanse spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 2 082,70 zł. (słownie: dwa tysiące osiemdziesiąt dwa złote i siedemdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej A. N. na rzecz powoda (...) Finanse spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 1 117,00 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta czterdzieści osiem złotych i siedemnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 11 lipca 2024 roku powód (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniósł o zasądzenie od pozwanej A. N. kwoty 2 082,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 10 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, kosztami poniesionymi przez powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż w dniu 27 listopada 2023 r. pozwana, będąc konsumentem złożyła wniosek o udzielenie pożyczki przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość oraz zawarła z powodem umowę pożyczki, w której kwota udzielonej pożyczki wyniosła 3 909,22 zł ,całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną 3 991,70 zł, całkowita kwota pożyczki 3 500 zł, oprocentowanie całkowitej kwoty pożyczki w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych uregulowanych w art. 359§1 kc . Pozwana zobowiązana była spłacić pożyczkę w 2 miesięcznych ratach.

Z uwagi na brak terminowych wpłat, powód wezwał pozwaną do zapłaty dochodzonej należności. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 28 stycznia 2024 roku r. Na należność dochodzoną pozwem składają się : kwota 1 9568,88 zł. tytułem kapitału pożyczki, kwota 27,64 zł tytułem oprocentowania całkowitej kwoty pożyczki, kwota 86,18 tytułem odsetek od zadłużenia przeterminowanego. Roszczenie dochodzone pozwem było przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, który wydał postanowienie o umorzeniu postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

(pozew wraz z załącznikami – k. 3 - 28)

Pozwana A. N. reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwana zakwestionowała powództwo co do zasady oraz wysokości. Zakwestionowała fakt zawarcia umowy pożyczki pomiędzy stronami, zarzuciła niedochowanie prawem przewidzianej formy dla umowy pożyczki, dalej prawdziwość treści dokumentów, jak również otrzymanie kwoty pożyczki. Następnie zakwestionowała wysokość kwoty jakiej domaga się powód, koszt prowizji w jej ocenie był nadmierny, sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, co uczyniło całą umowę nieważną. Postanowienia dotyczące wysokości kosztów nie zostały z pozwaną indywidualnie uzgodnione, a ponieważ kształtują jej prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami uznać je należy za nieważne (art. 385 ¹kc), gdyż bez tych postanowień umowa nie zostałaby zawarta (art. 58 §3 k.c.).

(odpowiedź na pozew – k. 37-41).

Pismem procesowym z dnia 22 sierpnia 2024 r. pełnomocnik powoda odniósł się do zarzutów pozwanej, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo załączył potwierdzenie wpłaty przez pozwaną I raty pożyczki w kwocie 1 995,18 z dnia 28-12-2023 roku.

(replika na odpowiedź na pozew – k. 43-49).

Sąd ustalił co następuje :

W dniu 27 listopada 2023 r. pozwana A. N. zawarła z powodem (...) Finanse Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., za pomocą środków porozumiewania się na odległość - Internetu umowę pożyczki numer (...), na podstawie której została pozwanej udzielona pożyczka w kwocie 3 909,22 zł, z czego całkowita kwota pożyczki wynosiła 3 500 zł i stanowiła kapitał pożyczki wypłacony pożyczkobiorczyni, kwota 409,22 zł stanowiła prowizję, zaś kwota 82,48 zł. stanowiła odsetki należne za czas obowiązywania umowy. Całkowita kwota do spłaty przez pożyczkobiorczynię wynosiła 3 991,70 zł. Zgodnie z umową i załączonym do niej harmonogramem spłat pozwana zobowiązana była do spłaty pożyczki w 2 miesięcznych ratach (I rata w kwocie 1 995,18 zł. zaś II rata 1 996,52 zł.) Termin spłaty ostatniej raty został określony na dzień 28 stycznia 2024 r. Kwota pożyczki 3 500 zł została przelana na rachunek bankowy pozwanej w dniu 27 listopada 2023 r.

(dowód: umowa pożyczki o numerze (...) k. 18-19, podsumowanie pozyczki – k. 20, formularz informacyjny k.21, wniosek o pożyczkę k. 22-24, potwierdzenie przelewu pożyczki - k. 25, potwierdzenie opłaty rejestracyjnej k. 26 ).

Pozwana na poczet spłaty pożyczki dokonała wpłaty w dniu 28 grudnia 2023 roku I raty pożyczki w kwocie 1 995,18 zł.

( dowód : potwierdzenie realizacji transakcji k. 50)

Pismem z dnia 05.03.2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w kwocie 1 996, 52 wraz z odsetkami od zadłużenia przeterminowanego. Pozwana odebrała wezwanie do zapłaty w dniu 11 marca 2024 roku. Roszczenie powoda z tytułu niespłaconej pożyczki stało się wymagalne w dniu 28 stycznia 2024 r. tj wraz z upływem terminu płatności II i ostatniej raty pożyczki.

(dowód: wezwanie do zapłaty k. 27 wraz z potwierdzeniem odbioru k. 28)

Powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 10 kwietnia 2024 r. wniósł pozew o tożsame roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Sąd Rejonowy Lublin Zachód w Lublinie w sprawie IV Nc-e (...) w dniu 24 kwietnia 2024 roku wydał nakaz zapłaty nakazując pozwanej zapłatę na rzecz powoda kwoty 2 082,70 oraz kwoty 650 zł. tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami. Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty, postanowieniem z dnia 16 maja 2024 roku umorzył postępowanie w całości.

(dowód: wydruk akt z (...) k. 10-17).

Sąd zważył, co następuje :

Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez powoda dowodów, w tym w szczególności wydruku wniosku o pożyczkę, wydruku umowy pożyczki, wydruku formularza informacyjnego, wydruku potwierdzenia przelewu kwoty pożyczki, wydruku potwierdzenia przelewu rejestracyjnego, kopii wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru, które Sąd uznał za wiarygodne . Wskazać należy, iż wydruki komputerowe i kserokopie dokumentów mogą być uznane za dowód innego rodzaju niż dowód z dokumentu na mocy art. 308 kpc .

Zarzut pozwanej braku udowodnienia roszczenia wraz z kwestionowaniem roszczenia co do zasady nie zasługiwał na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zastosowanie do zawartej przez pozwaną umowy pożyczki (kredytu konsumenckiego) mają przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 kc jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 kc. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 kc. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady (...) (Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający (por. Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2)

Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim ).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podzielając powyższą argumentację, w ocenie Sądu, powód wykazał iż w niniejszej sprawie spełnił wymóg zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda umową pożyczki gotówkowej z dnia 27 listopada 2023 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej.

Istotnym jest w niniejszej sprawie czy spisanie postanowień wskazanej przez powoda umowy poprzedzone zostało złożeniem przez strony oświadczeń woli zgodnych ze sporządzonym wydrukiem umowy pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość w tym w szczególności czy pozwana wyraziła wolę zawarcia przedmiotowej umowy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód udowodnił zawarcie przez pozwaną umowę pożyczki wskazanej w pozwie. Fakt ten wynika z przedłożonych przez powoda dowodów w postaci : wniosku o pożyczkę (k. 22-24), potwierdzenia opłaty rejestracyjnej (k. 25) , wydruku umowy pożyczki z załącznikiem - harmonogramem (k. 18-20), wydruku formularza informacyjnego (k. 21), potwierdzenia przelewu pożyczki ( k. 26), z dnia 27.11.2023 roku tj. daty zawarcia samej umowy oraz wskazanymi wszelkimi danymi dającymi możliwość powiązania kwoty wykonanego przelewu z przedmiotową pożyczką. Dodatkowo zawarcie umowy pożyczki wskazanej w pozwie bezsprzecznie potwierdziła w ocenie Sadu sama pozwana poprzez fakt podjęcia przez nią spłaty pożyczki, na poczet której w dniu 28 grudnia 2023 roku uiściła ona I ratę w kwotę 1 995,18 zł, co wykazał powód załączonym potwierdzeniem ( k. 50).

Wskazane dowody pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości ustalić fakt zawarcia przez pozwaną z powodem umowy pożyczki (kredytu konsumenckiego) z dnia 27 listopada 2023 r.

W ocenie Sądu nie można było mieć wątpliwości co do faktu związania się umową przez pozwaną. Pozwana przelała bowiem na rzecz powoda, kwotę 0,01 zł z własnego rachunku bankowego, czym potwierdziła własną tożsamość. Temu faktowi pozwana nie zaprzeczyła skutecznie, nie wykazała również, aby padła ofiarą cudzego działania, na które nie miała wpływu.

Następnie powód wykazał wykonanie własnego świadczenia przelewem na ten sam rachunek pozwanej umówionej kwoty 3 500 zł. Pozwana nie wykazała, aby kwotę niewątpliwie otrzymaną zwróciła jako nienależną, omyłkowo otrzymaną.

Pozwana nie przeprowadziła również żadnego przeciwdowodu mogącego podważyć wiarygodność przedłożonych przez stronę powodową dokumentów, np. poprzez przedstawienie wydruku historii jej rachunku bankowego z okresu zawarcia umowy, który potwierdzałby brak wpływu z tytułu przedmiotowej umowy pożyczki.

Podkreślenia wymaga spoczywający na stronach obowiązek przedstawiania dowodów (art.3kpc) dla wykazania faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc), spoczywający na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., w myśl którego strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Kwestionowanie przez pozwaną faktu otrzymania kwoty pożyczki wobec powyższych dowodów było zatem w ocenie Sądu gołosłowne i nieskuteczne.

W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty pozwanej kwestionujące roszczenie powoda co do zasady. Powód wykazał przedstawionymi wyżej dowodami, iż udzielił w związku z zawarciem umowy kredytu konsumenckiego z dnia 27 listopada 2023 r. pozwanej pożyczki w kwocie 3 500 zł.

Przechodząc w tym miejscu do podnoszonej abuzywności postanowień umownych, Sąd nie uwzględnił także zarzutu pozwanej w zakresie określenia prowizji należnej pożyczkodawcy w związku z udzieleniem pozwanemu pożyczki.

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Stosownie do treści art. 385 ¹ § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Postanowienie § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miał przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy , iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych, bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720 §1 kc będą to kapitał pożyczki z jednej strony oraz wynagrodzenie za jego korzystanie (odsetki kapitałowe) z drugiej. Prowizja od pożyczki jako koszt pozaodsetkowy nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki.

W ocenie Sądu zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej - prowizji w kwocie 409,22 zł faktycznie nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie. Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. Wskazać przy tym należy, iż stosownie do treści art. 385 ¹ § 4 kc ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Kolejnym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania , które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko , nie tylko jako interes ekonomiczny , ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości , naruszenie prywatności , doznanie zawodu , itd.

W ocenie Sądu nałożenie na pozwaną opłaty – prowizji w kwocie 409,22 zł, która wynosiła nieco ponad 10 % kwoty udzielonej pożyczki nie stanowiło rażącego naruszenia dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, stąd brak jest podstaw do uznania postanowień umowy z dnia 27.11.2023 r. w zakresie ustalenia wysokości prowizji za abuzywne.

Również odsetki kapitałowe, choć z całą pewnością nie były niskie, to jednak mieściły się w granicy maksymalnych, zarówno w dniu zawarcia umowy jak również przez cały okres jej trwania. Pozwana decydując się na pożyczkę oferowaną w sektorze pozabankowym godziła się na ich poniesienie.

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Zgodnie z treścią art. 481§ 2 ¹ kc maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).

Wobec powyższego należało uznać , iż pozwana jest zobowiązana do zapłaty na rzecz powoda kwoty 2 082,70 zł jako kwoty niespłaconej należności głównej (kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 3 500 zł ) wynikającej z umowy zawartej z powodem. W konsekwencji Sąd uwzględnił powództwo zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2 272,91 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 10 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty.

Mając powyższe na względzie, w punkcie I wyroku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda, dochodzoną pozwem kwotę wraz ze wskazanymi w wyroku odsetkami zgodnymi z żądaniem pozwu.

Jednocześnie w punkcie II wyroku, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 117 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu ( pkt II wyroku).

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 kpc. Zgodnie z treścią tego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Natomiast stosownie do treści art. 98 § 3kpc do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Stosownie do powyższego przepisu Sąd uznał, iż pozwana jako strona przegrywająca proces , jest zobowiązana zwrócić powodowi uzasadnione i celowe koszty procesu poniesione przez powoda w łącznej kwocie 1 117 zł , na którą składały się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł ustalone zgodnie z treścią § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, koszty uiszczonej opłaty od pozwu w kwocie 200 zł. oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

O odsetkach należnych od kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ kpc, który stanowi , iż od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sąd nie uwzględnił żądania powoda co do zwrotu powodowi przez pozwanego kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym z uwagi na podstawę umorzenia tego postępowania.

Zgodnie z treścią art. 505 ³⁷ § 1 kpc w przypadku umorzenia postępowania ( w elektronicznym postępowaniu upominawczym) każda ze stron ponosi koszty procesu związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do treści art. 505 ³⁷ § 2 kpc jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego postępowania upominawczego powód wniesie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, skutki prawne, które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na żądanie stron sąd, rozpoznając sprawę, uwzględni koszty poniesione przez strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W niniejszej sprawie powód wniósł przeciwko pozwanemu pozew o to same roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie o sygn. akt VI Nc-e (...) wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu umorzył postępowanie oraz stwierdził , że strona powodowa ponosi koszty procesu związane ze swoim udziałem w sprawie.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy niezasadny był wniosek zgłoszony przez pełnomocnika powoda, by koszty zastępstwa procesowego liczyć dwukrotnie; odrębnie w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz w ramach niniejszego procesu. Wskazać należy , iż z uwagi na konieczność zachowania tożsamości roszczeń, warunkującej możliwość skorzystania z instytucji uregulowanej w art. 505 ³⁷ § 2 kpc, w znacznym stopniu ograniczona jest modyfikacja żądań i twierdzeń zawartych w pozwie, prowadząc de facto do powtórzenia treści przedstawionych w ramach elektronicznego postępowania upominawczego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż żądanie przyznania dwukrotnego wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika pozostaje nie tylko w sprzeczności z zapisami kpc, ale nie mieści się w pojęciu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw w rozumieniu art. 98 § 1 kpc. Przedmiotowemu żądaniu sprzeciwiały się również w ocenie Sądu zasady słuszności, wskazane w art. 102 kpc. Mając powyższe okoliczności na względzie nie było, zdaniem Sądu, podstaw do zasądzenia na rzecz powoda jako koszty procesu kwoty 600 złotych tytułem "kosztów zastępstwa procesowego poniesionych w elektronicznym postępowaniu upominawczym".

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.