Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2025r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Małgorzata Kłek
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Edyta Wołowiec

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2025 r. w K.

sprawy z powództwa B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G.

przeciwko A. H.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej A. H. na rzecz powoda B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 11 798,35 zł (jedenaście tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt osiem złotych i trzydzieści pięć groszy) z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 05.04.2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałej części powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanej A. H. na rzecz powoda B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 2 503,70 zł (dwa tysiące pięćset trzy złote i siedemdziesiąt groszy) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  orzeka zwrot powodowi kwoty 421 (czterysta dwadzieścia jeden) złotych tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu.

Sygn. akt I C 216/25

UZASADNIENIE

Powód B. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w G. pozwem wniesionym w dniu 22.01.2025 r. wniósł o zasądzenie od pozwanej A. H. kwoty :

- 16 027,81 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty,

- 6 268,91 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty.

Powód wniósł ponadto o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł a także zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż pozwana w dniu 22.11.2021 r. zawarła z (...) Bank (...) S.A. umowę kredytu gotówkowego o numerze (...). Zgodnie z postanowieniami umowy udzielono pozwanej kredytu na kwotę 13 177,79 zł. Kwota kredytu została przekazana przez bank na wskazany przez pozwaną rachunek. Pozwana zobowiązała się do spłaty zobowiązania wynikającego z umowy w równych miesięcznych ratach, w tym ostatnia rata wyrównująca. Pomimo precyzyjnie ustalonych warunków umowy pozwana nie zaspokoiła wszystkich należności wynikających ze wskazanego stosunku prawnego i pozostawała w opóźnieniu co do obowiązku spłaty zadłużenia. Pozwana pozostawała w opóźnieniu co do obowiązku spłaty zadłużenia od dnia 10.06.2022 r. Wierzyciel pierwotny dokonał zatem wypowiedzenia umowy ze skutkiem na dzień 12.10.2022 r. Przedmiotowa wierzytelność została zbyta na rzecz powoda na mocy umowy sprzedaży wierzytelności zawartej w dniu 17.11.2023 r. Na wysokość roszczenia dochodzonego pozwem w łącznej kwocie 22 296,72 zł składają się :

- 16 027,81 zł tytułem kapitału,

- 6 268,91 zł tytułem skapitalizowanych odsetek stanowiących sumę odsetek umownych banku w kwocie 1 349,08 zł oraz odsetek za opóźnienie naliczonych przez bank do dnia cesji wierzytelności w kwocie 3 546,48 zł oraz odsetek za opóźnienie naliczonych przez powoda od dnia następnego po dniu 17.11.2023 r. do dnia wystawienia wyciągu z jego ksiąg rachunkowych w kwocie 1 373,35 zł. Odsetki za opóźnienie naliczone zostały od kwoty niespłaconego i wymagalnego kapitału w wysokości nieprzekraczającej odsetek maksymalnych za opóźnienie.

Pozwana A. H. w odpowiedzi na pozew (k. 80) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz obciążenie powoda kosztami postępowania. Pozwana podniosła, iż nie jest w stanie spłacić pieniędzy , które domaga się od niej powód z uwagi na trudną sytuację finansową. Podniosła, iż wychowuje sama syna , mieszka w domu (...) w K. , utrzymuje się z zasiłków, które dostaje na dziecko w wysokości 2 088 zł. Na rozprawie pozwana potwierdziła, iż zawarła umowę pożyczki z Bankiem (...), nie kwestionowała wypowiedzenia umowy przez bank, wniosła o rozłożenie spłaty na raty.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 22.11.2021 r. została zawarta pomiędzy (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. a A. H. umowa o kredyt gotówkowy o numerze (...)_1020 przeznaczonego częściowo na spłatę innego kredytu. Na podstawie zawartej umowy bank udzielił pozwanej kredytu w wysokości 16 739,34 zł , z czego kwota 12 509,88 zł została przeznaczona na spłatę innego kredytu gotówkowego w banku oraz kwota 1000 zł przelana na wskazany rachunek bankowy, zaś kwota 667,90 zł na opłacenie prowizji od udzielonego kredytu. Pozwana w związku z zawartą umową kredytu zobowiązana być ponieść koszt usług dodatkowych w kwocie 3 561, 56 zł tj. składka z tytułu ubezpieczenia na życie pobierana z kwoty udzielonego kredytu w formie przelewu na rachunek banku działającego jako agent S. A. Towarzystwa (...) S.A. Odsetki należne bankowi za cały okres kredytowania zostały określone na kwotę 6 747,28 zł , zaś całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną jako kredytobiorcę wynosiła 23 486,62 zł. Umowa została zawarta na okres do dnia 15.11.2029 r. Pozwana zobowiązana była do spłaty kwoty kredytu wraz z należnościami ubocznymi w 96 miesięcznych ratach zgodnie z harmonogramem. Umowa została podpisana przez strony elektronicznie.

(dowód: umowa kredytu k. 23-25)

Wobec nie uregulowania należności przez pozwaną (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 12.10.2022 r. wypowiedział pozwanej przedmiotową umowę kredytu o numerze (...).

(dowód: pismo z dnia 12.10.2022 r. - wypowiedzenie umowy k.26, bezsporne)

Na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 17.11.2023 r. pomiędzy (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. a B. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w G. powód nabył wierzytelność przysługującą wierzycielowi pierwotnemu względem pozwanej wynikającą z umowy pożyczki zawartej w dniu 22.11.2021 r o numerze (...).

( dowód : umowa przelewu wierzytelności k. 10-13, Aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności k. 14, wydruk z załącznika nr 2 do umowy przelewu wierzytelności – wykaz wierzytelności k. 35, wydruk z załącznika nr 1 do Aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności k. 36, wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych k. 8-9, wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 33)

W dniu 04.04.2024 r. powód wniósł pozew przeciwko pozwanej o tożsame roszczenie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Postępowanie zostało umorzone postanowieniem z dnia 04.11.2024 r. wobec uchylenia nakazu zapłaty.

(dowód : wydruk z (...) sygn. akt (...) k. 38-59)

Sąd zważył, co następuje :

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez powoda dowodów , w tym w szczególności umowy kredytu gotówkowego, wypowiedzenia umowy, umowy przelewu wierzytelności i związanych z nią dokumentów. Fakt zawarcia przez pozwaną z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowy o kredyt gotówkowy nr (...) i jej warunki oraz wypowiedzenie umowy kredytu, zostały w sposób jednoznaczny potwierdzone przedłożonymi przez powoda dowodami , których prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez pozwaną i nie budziła również wątpliwości Sądu. Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej co do zawarcia umowy wskazanej pozwie jako zgodnym z dowodami przedłożonymi przez powoda , co do jej sytuacji rodzinnej i majątkowej jako spójnym, logicznym i konsekwentnym.

Bezspornym w niniejszej sprawie było zawarcie umowy kredytu wskazanej w pozwie, wykonanie tej umowy przez kredytodawcę jak też jej wypowiedzenie przez wierzyciela pierwotnego.

Pozwana nie kwestionowała prawidłowości przejścia uprawnień z zawartej przez nią z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowy na powoda .

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: strony umowy, kwotę i walutę kredytu, cel, na który kredyt został udzielony, zasady i termin spłaty kredytu, wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, sposób zabezpieczenia spłaty kredytu, zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu, terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje, warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.

W niniejszej sprawie umowa kredytu zawarta pomiędzy wierzycielem pierwotnym a pozwaną odpowiadała warunkom określonym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Pozwana nie kwestionowała prawidłowości wypowiedzenia przedmiotowej umowy.

Wobec powyższego pozwana zobowiązana była –zasadniczo - do spłaty kredytu na warunkach wskazanych w umowie.

Istotne jest w niniejszej sprawie , iż Sąd z urzędu jest zobligowany do zbadania klauzul zawartych w spornej umowie pod kątem ich abuzywności. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie Sąd zobowiązany jest do uwzględnienia z urzędu, że postanowienie niedozwolone nie wiąże konsumenta. Takie stanowisko prezentuje orzecznictwo (...), w którym podkreślił, że cel, jaki przyświecał prawodawcy wspólnotowemu, nie zostałby osiągnięty, gdyby konsument, który jest stroną słabszą i nie dysponuje wiedzą prawniczą oraz zwykle nie korzysta z profesjonalnej pomocy prawnej, zobowiązany był do podniesienia zarzutu niezwiązania niedozwolonym postanowieniem.

Wskazać należy , iż sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu , czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy (...) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter , a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą , o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego ( podobnie wyroki : z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58)

Ma to istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. w sprawie C 176- 17 (…) S.A. w B. przeciwko M.W.

W niniejszej sprawie umowa kredytu gotówkowego łącząca strony, została zawarta w dniu 21.11.2021 r. na okres 96 miesięcy. Całkowita kwota kredytu udostępniona pozwanej do wypłaty wynosiła 13 509,88 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną jako kredytobiorcę wynosiła 23 486,62 zł. Na podstawie umowy pozwana był zobowiązania do poniesienia kosztów prowizji – 667,90 zł , składki na ubezpieczenie w kwocie 3 561,56 zł . W sumie opłaty dodatkowe wyniosły łącznie 4 229,46 zł . Wskazuje to, iż suma pozaodsetkowych kosztów kredytu mieściła się w limicie określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim.

Pozwana nie kwestionowała wypowiedzenia umowy przez wierzyciela pierwotnego ani wymagalności kwoty dochodzonej pozwem.

W ocenie Sądu w przedmiotowej umowie zostały zawarte przez bank będący wierzycielem pierwotnym klauzule abuzywne.

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Stosownie do treści art. 385 ¹ § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

W niniejszej sprawie bezspornym jest , iż pozwana miała przymiot konsumenta.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia na życie nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie .

Zgodnie z treścią art. 385 ¹ § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się , że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia , które ze względu na wysokość ustalonej prowizji ( kosztów dodatkowych) kredytodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem , jakie pozwana otrzymała w wyniku jej zawarcia .

Po szczegółowym przeanalizowaniu poszczególnych postanowień umownych Sąd doszedł do przekonania, że klauzule umowne dotyczące obowiązku zapłaty prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia w łącznej kwocie 4 229,46 zł stanowią klauzule abuzywne.

Przede wszystkim Sąd nie znalazł żadnych przesłanek wskazujących na to, że umowa została indywidulanie uzgodniona. Umowa została bowiem zawarta na standardowym formularzu, jakim powód posługuje się w ramach działalności bankowej. Nadto, stosownie do art. 385 (1) § 4 kc, powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność tego, że wierzyciel pierwotny indywidualnie uzgadniał z pozwaną warunki umowy kredytu , zwłaszcza w zakresie wysokości prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia. Ponadto, w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że klauzule przewidujące obowiązek zapłaty prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia kształtują obowiązki pozwanej jako konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jej interesy. Koszt prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia w łącznej kwocie 4 229,46 zł stanowił blisko 31,30 % kwoty faktycznie wypłaconego pozwanej kredytu w wysokości 13 509,88 zł. W odniesieniu do prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia należy wskazać, że w umowie nie określono zasad pobierania takich opłat. Powyższe uzasadnia tezę, iż pozwana nie miała wiedzy na etapie zawierania umowy o wysokości kosztów ponoszonych przez powoda związanych z obsługą pożyczki, ani też o sposobie ustalenia tych kosztów, tak aby należycie poinformowana o skutkach zawarcia umowy mogła podjąć racjonalną i przemyślaną decyzję przed zawarciem umowy, w tym przede wszystkim, aby móc zweryfikować, czy wskazana w umowie prowizja i składka z tytułu ubezpieczenia faktycznie odpowiada ponoszonym przez wierzyciela pierwotnego kosztom i ma odzwierciedlenie w konkretnych czynnościach podejmowanych przez bank. Brak należytego poinformowania pozwanej o ponoszonych kosztach, sprawia, że nałożenie na konsumenta obowiązku uiszczenia przedmiotowych opłat jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, narusza bowiem wymóg konstruowania w umowie jasnych postanowień oraz zasadę lojalności przedsiębiorcy wobec konsumenta.

Zaznaczyć trzeba, że postanowienia umowne określające inne niż odsetki koszty kredytu konsumenckiego, np. prowizje kredytodawcy, mogą zostać uznane za klauzule abuzywne, nawet jeśli ich wysokość nie przekracza maksymalnych kwot takich kosztów określonych w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim (por. uchwała SN z dnia 27 października 2021 r., III CZP 43/20). W obecnym stanie prawnym postanowienia umowne dotyczące wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu muszą spełniać zarówno wymóg z art. 36a ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, jak i nie mogą stanowić postanowień niedozwolonych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, co potwierdza treść wyżej przywołanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 roku.

W tym zakresie należy podkreślić , iż skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „ miarkowanie” abuzywności . Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej , nie jest więc dopuszczalne uznanie , że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 ¹ § 1 kc . W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 ¹ § 2 kc. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta , strony są związane umową w pozostałym zakresie . Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli , a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17 , wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ) .

W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa kredytu gotówkowego wskazana w pozwie jako stosunek prawny wiążący strony jest ważna, natomiast postanowienia umowy w zakresie wysokich kosztów dodatkowych - prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia w łącznej kwocie 4 229,46 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące , a strony związane są umową w pozostałym zakresie.

Pozwana nie był zatem zobowiązana do spłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego – a wobec przeniesienia uprawnień poprzez cesję wierzytelności aktualnie wobec powoda - kwoty 4 229,46 zł jako dodatkowych opłat (pozaodsetkowych kosztów kredytu). W konsekwencji należy uznać , iż pozwana była zobowiązana do zwrotu wierzycielowi pierwotnemu kwoty udzielonego kredytu w wysokości 13 509,88 zł oraz wskazanych w umowie odsetek.

Wskazać należy, iż nie jest możliwe ustalanie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi , albowiem odsetki liczone przez powoda były od kwoty udzielonego kredytu tj. 16 739,34 zł (łącznie z kredytowanymi przez bank kosztami kredytu w tym prowizją i składką z tytułu ubezpieczenia, która się bankowi nie należała jako wynikająca z niedozwolonych postanowień umownych) . Ani powód ani pozwana nie wskazali , jaką kwotę dotychczas spłaciła pozwana na poczet należności wynikających z umowy wskazanej w pozwie . W tej sytuacji od kwoty dochodzonej pozwem jako dochodzonej tytułem kapitału tj. 16 027,81 zł należało odjąć kwotę nienależnych wierzycielowi pierwotnemu pozaodsetkowych kosztów kredytu (prowizji i składki z tytułu ubezpieczenia) w łącznej kwocie 4 229,35 zł. W konsekwencji pozwana zobowiązana jest do zapłaty na rzecz powoda jako nabywcy wierzytelności kwotę 11 798,35 zł. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 11 798,35 zł , oddalając powództwo w pozostałej części jako nieuzasadnione.

Rozstrzygając o żądaniu pozwu co do zasądzenia od dochodzonej przez powoda kwoty odsetek umownych za opóźnienie Sąd miał na względzie, iż zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481 §2 kc). Wysokość odsetek umownych, o których zasądzenie wnosił powód, wynika z umowy pożyczki łączącej wierzyciela pierwotnego i pozwaną i nie przekracza odsetek maksymalnych.

W ocenie Sądu wniosek pozwanej o rozłożenia na raty zasądzonego świadczenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 320 kpc w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Przyjmuje się, że okoliczności, które uzasadniają wyjątkowość danej sytuacji mogą wynikać z szeroko rozumianego stanu majątkowego i rodzinnego pozwanego, kiedy natychmiastowe wykonanie wyroku byłoby rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dotyczy to w szczególności sytuacji , jeżeli ze względu na stan majątkowy, zdrowotny, rodzinny i in. niezwłoczne spełnienie świadczenia lub jednorazowe spełnienie zasądzonego świadczenia przez pozwanego byłoby niemożliwe, bardzo utrudnione lub narażałoby pozwanego albo jego bliskich na niepowetowaną szkodę. Stosując przepis art. 320 kpc, sąd powinien rozważyć wszystkie okoliczności danej sprawy, zarówno dotyczące pozwanego, jak i powoda.

W niniejszej sprawie pozwana wnosząc o rozłożenie na raty wskazała na swoją trudną sytuację majątkową. Pozwana ma na utrzymaniu 11- miesięcznego syna, nie pracuje , otrzymuje 1000 zł zasiłku macierzyńskiego (do lipca 2025 r. ) i świadczenie 800 zł. Pozwana zamieszkuje w (...) w K. , nie posiada własnego mieszkania, samochodu , ani oszczędności. Pozwana deklarowała możliwość spłaty zadłużenia wobec powoda w wysokości 100-200 zł miesięcznie.

Sytuacja majątkowa i rodzinna pozwanej nie uzasadnia rozłożenia zasądzonego na rzecz powoda świadczenia na raty. Deklarowana przez pozwaną spłata zasądzonego świadczenia zajęła by od 5 do 10 lat , co godziłoby w uzasadniony interes wierzyciela uzyskania zaspokojenia w rozsądnym termin. Ponadto pozwana otrzymuje zasiłek macierzyński jedynie do końca lipca 2025 r., co czyni wątpliwym możliwość spłaty rat w deklarowanej przez pozwaną wysokości . Powyższe czyni rozłożenie na raty zasądzonego świadczenia niecelowym i nierokującym zaspokojenia roszczenia powoda w rozsądnym terminie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc , stosunkowo jej rozdzielając . Na koszty powoda składały się : opłata od pozwu w kwocie 1115 zł, koszty zastępstwa procesowego 3 600 zł , opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł , łącznie koszty powoda wyniosły 4 732 zł . Powód wygrał proces w 52,91 % , wobec czego pozwana jest zobowiązaną do zwrotu powodowi kwoty 2 503,70 zł tytułem zwrotu części poniesionych przez niego kosztów procesu. Stosownie do treści art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Jednocześnie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku powoda o zasądzenie dodatkowo kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie III CZP 48/23 w sprawie wszczętej powództwem wytoczonym zgodnie z art. 505 ³⁷ § 2 zdanie pierwsze KPC sąd orzeka o kosztach zastępstwa procesowego z uwzględnieniem jednej opłaty, którą określa według stawek za czynności radcy prawnego lub adwokata, właściwych ze względu na wartość i przedmiot sprawy oraz rodzaj postępowania.

O zwrocie powodowi kwoty 421 zł tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu Sąd orzekł na podstawie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...) ,

3.  (...).

K., 7 lipca 2025 r.