Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lutego 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Sławomir Szubstarski
Protokolant:	sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz

po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. w Kętrzynie

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G.

przeciwko K. N.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego K. N. na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 4 000 (cztery tysiące) złotych z odsetkami ustawowymi od 6 września 2024 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego K. N. na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 1 417 (jeden tysiąc czterysta siedemnaście) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 28/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. N. kwoty 7 824,45 zł, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając powód argumentował, że wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego z (...) Finanse sp. z o.o. we W., w dniu 9 sierpnia 2022 r., umowy pożyczki nr (...). Pozwany nie spłacił pożyczki zgodnie z ustaleniami umownymi, wobec czego pożyczkodawca wypowiedział umowę z dniem 17 maja 2023 r., w konsekwencji czego powstała wymagalność kwoty. Wierzyciel pierwotny przelał na rzecz powoda wierzytelność przysługującą mu od pozwanego w dniu 16 sierpnia 2022 r. o czym ten zawiadomił pozwanego.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 30 września 2024 r., w sprawie (...), Sąd Rejonowy w K. uwzględnił powództwo w całości i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę żądaną w pozwie wraz z należnymi kosztami sądowymi.

Pozwany K. N. skutecznie złożył sprzeciw od wydanego nakazu wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu. Uzasadniając zaprzeczył wszystkim wyraźnie nieprzyznanym twierdzeniom i okolicznościom podanym w pozwie, przede wszystkim faktowi zawarcia umowy pożyczki, przelewowi wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki na rzecz powoda, wypowiedzeniu umowy pożyczki. Zarzucił powodowi nieudźwignięcie ciężaru dowiedzenia tych faktów albowiem nie załączył on dowodu wypłaty kwoty pożyczki, a przedstawiona umowa nie zawiera podpisów, brak potwierdzenia nadania pisma informującego o przelewie wierzytelności. Natomiast przyjmując zawarcie spornej umowy to zgłosił zarzut abuzywności postanowień przewidujących obowiązek zapłaty opłaty prowizyjnej 3 988,49 zł od udzielenia pożyczki w kwocie 4 000 zł i wniósł o wyłączenie ich z umowy.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 4 sierpnia 2022 r. pozwany K. N. złożył za pośrednictwem serwisu internetowego(...) (przez pośrednika D. S. poprzez SMS) wniosek o pożyczkę kwoty 5 000 złotych na okres 40 miesięcy. (...) Finanse sp. z o.o. w W. zaakceptowała częściowo wniosek, tj. do kwoty 4 000 zł na okres 30 miesięcy, i przygotowała projekt umowy pożyczki nr (...).

Dowód: wydruk wniosku (...) z 4 sierpnia 2022 r. k. 43-48.

W dniu 9 sierpnia 2022 r. pozwany zaakceptował warunki umowy i telefonicznie poprzez SMS złożył oświadczenie o zawarciu umowy pożyczki nr (...). W tym samym dniu pożyczkodawca przelał na konto pozwanego kwotę pożyczki 4 000 zł.

Dowód: 1. Wydruk umowy pożyczki nr (...) k.38-42; 2. Potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 55.

Umowa określała całkowitą kwotę pożyczki w wysokości 4 000 złotych, całkowity koszt kredytu na 6 119,75 zł oraz całkowitą kwotę do zapłaty 10 119,75 zł. Rzeczywista stopa oprocentowania to 143,61 %. Pożyczka została zawarta do 3 lutego 2025 r., miała być spłacana w 30 miesięcznych ratach po 340,55 zł każda (prócz ostatniej wyrównującej w kwocie 243,80 zł).

Dowód: 1. Wydruk umowy pożyczki, k. 38-42; 2.wydruk formularza informacyjnego – k. 51-54; 3. Harmonogram spłat k.50

Wierzytelność względem pożyczkobiorcy K. N., wynikającą z umowy pożyczki nr (...) zawartej 9 sierpnia 2022 r., nabył powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności z siedzibą w G., na podstawie umowy sekurytyzacji z 16 sierpnia 2022 r.

Dowód: 1. Umowa ramowa o współpracy k. 13-21; 2.umowa sekurytyzacji wraz z wyciągiem z załącznika nr 1 – k. 22-24, 33; 4. Pełnomocnictwa - k.25-27, 34-37; 5. Informacja z (...) sp z o.o. oraz powoda k. 30-32, 66-72.

Pozwany nie zwrócił pożyczkobiorcy udzielonej mu pożyczki ani należnych świadczeń ubocznych. Wobec istniejących zaległości powód przesłał w dniu 16 lutego 2023 r. wezwanie do uregulowania zaległości, a wobec jego bezskuteczności przesłał w dniu 3 kwietnia 2023 r. wypowiedzenie umowy pożyczki.

Dowód: 1. wezwania do uregulowania zaległości k. 61; 2. Wypowiedzenie umowy pożyczki k. 63, potwierdzenie nadania k.114-115.

Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedłożone przez powoda, które Sąd uznał za wiarygodne. Wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym jako „inny środek dowodowy”, przewidziany w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c.

Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania, czego domagał się pozwany, nie wykazując jednak żadnych okoliczności mających przekonywać o ich nieprawdziwości. Przedłożone dokumenty chronologicznie prezentowały logiczny ciąg następujących po sobie zdarzeń, począwszy od zawnioskowania przez pozwanego o pożyczkę, aż do wykonania świadczenia przez pożyczkobiorcę. Wobec tego nie budziły zastrzeżeń Sądu co do autentyczności i prawdziwości treści w nich zawartych. Na marginesie Sąd odnotowuje również z urzędu posiadaną informację o innych sprawach toczących się przeciwko pozwanemu o zwrot pożyczki, z których wynika fakt zaciągania przez pozwanego pożyczek dostępnych za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie.

Odnosząc się do poszczególnych rozpocząć należy od legitymacji procesowej po stronie powoda. Ustalenie tej kwestii poprzedza bowiem badanie merytoryczne zgłoszonego żądania.

Zgodnie z treścią art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Stosownie do §2 art. 509 kc wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przelew wierzytelności jest umową, na mocy której dotychczasowy wierzyciel - cedent przenosi wierzytelność do majątku osoby trzeciej - cesjonariusza. Wierzytelność, aby mogła stać się przedmiotem rozporządzenia, musi być w dostateczny sposób oznaczona, powinien być określony stosunek prawny, którego elementem jest zbywana wierzytelność poprzez wskazanie w szczególności stron tego stosunku oraz przedmiotu świadczenia.

Na potwierdzenie nabycia wierzytelności dochodzonej w niniejszej sprawie powód przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem umowę sekurytyzacji, zawartą z pierwotnym wierzycielem (...) Finanse sp. z o.o. we W. sporządzoną w dniu 16 sierpnia 2022 r. (k. 22-24,33), wykazując jednocześnie umocowanie osób reprezentujących strony (k. 25-32). Jak wynika z przedłożonego przez powoda wyciągu z załącznika nr (...)do umowy przelewu wierzytelności (k. 33) wierzytelność wobec pozwanego została zindywidualizowana w zakresie numeru umowy pożyczki jak również w zakresie wysokości przelewanych wierzytelności z tytułu poszczególnych, konkretnie wskazanych, tytułów.

W konsekwencji stwierdzić należy, że powód jako nabywca tej wierzytelności jest uprawniony do dochodzenia od pozwanego konkretnej należności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) zawartej przez pozwanego z (...) Finanse sp. z o.o. we W..

Kolejno w ocenie Sądu powód wykazał również fakt zawarcia przez pozwanego z (...) Finanse sp. z o.o. we W. umowy pożyczki.

Zgodnie z dyspozycją art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zważywszy na konsumencki charakter zobowiązania pozwanego zastosowanie do zawartej przez niego umowy pożyczki mają przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (dalej: ukk) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ukk). Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 ukk). Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepis przewidują inną szczególną formę (art. 29 ust. 1 ukk). W przypadku umowy kredytu konsumenckiego zawartej na odległość, ustawodawca na kanwie art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przewidział, że może być ona zawarta z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość.

Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 kc jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 kc. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 kc. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady (...) (Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający (por.: Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2)

Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość ( por.: Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim).

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim ( z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

Przenosząc na grunt niniejszej sprawy powyższe rozważania, w ocenie Sądu powód wykazał załączonymi do pozwu dokumentami wniosku nr (...), umowy pożyczki oraz potwierdzenia przelewu kwoty 4 000 zł na konto pozwanego, iż strony łączyła umowa pożyczki nr (...) z 9 sierpnia 2022 r. Z przedłożonych przez powoda dokumentów wynikają fakty zarówno wnioskowania przez pozwanego o pożyczkę, w następstwie którego zawarta została umowa pożyczki, w wykonaniu której pożyczkodawca przelał kwotę 4 000 złotych na należący do pozwanego rachunek bankowy. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda umową pożyczki z 9 sierpnia 2022 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej.

Zawarcie umowy pożyczki wiarygodne w zestawieniu z dowodem przelania pozwanemu kwoty 4 000 zł. Pozwany nie kwestionował otrzymania tej kwoty w dniu 9 sierpnia 2022 r., nie przedstawił też jakichkolwiek dowodów na okoliczność, aby kwotę tę zwrócił jako nienależną, czy też aby podejmował próby wyjaśnienia przyczyn jej otrzymania. W niniejszej sprawie wydruk wniosku zawiera szereg prawidłowych danych wrażliwych dotyczących osoby pozwanego, podlegających szczególnej ochronie prawnej, w tym dane jego adresu zamieszkania, dokumentu tożsamości, stanu cywilnego, które znajdują odzwierciedlenie w rejestrze PESEL-SAD. Nadto informacje kontaktowe pozwanego, miejsca jego pracy, numer konta, wysokość dochodu miesięcznego oraz okres jego uzyskiwania, prawidłowości których pozwany nie zaprzeczał.

Pozwany był zatem zobowiązany do spłaty udzielonego kredytu na warunkach wskazanych w łączącej strony umowie, z czego się nie wywiązał. Co prawda powód twierdził o częściowej spłacie rat kredytu przez pozwanego, jednakże pozwany wyraźnie zaprzeczył tym twierdzeniom (patrz: 1 akapit sprzeciwu od nakazu zapłaty), dlatego nie mogły one stanowić podstawy ustaleń Sądu. W każdym razie nie może budzić wątpliwości, że na dzień 3 kwietnia 2023 r. istniała zaległość pozwanego w spłacie rat kredytu upoważniająca do wypowiedzenia umowy stosownie do treści postanowienia §7 pkt 6 umowy. W istocie brak jest dokumentów dostatecznie dokumentujących doręczenie pozwanemu wypowiedzenia umowy oraz uprzedzającego to wezwania do zapłaty, niemniej na gruncie niniejszej sprawy ów brak nie mógł mieć zasadniczego znaczenia. Przedmiotowa umowa pożyczki została bowiem zawarta do dnia 3 lutego 2023 roku, stąd na dzień wydania wyroku umowa pożyczki już nie obowiązywała, a należności z niej wynikające i obciążające pozwanego były w całości wymagalne.

Uzasadnionym natomiast okazał się zarzut abuzywności postanowienia przewidującego obowiązek zapłaty opłaty prowizyjnej oraz opłaty za udzielenie pożyczki (§5 pkt 2 lit. b. umowy). W niniejszej sprawie bezspornym jest przysługujący pozwanemu przymiot konsumenta.

Zgodnie z treścią przepisu art. 385 ¹ k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Pojęcie „główne świadczenia stron” należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych, bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720 §1 k.c. stwierdzić należy, iż prowizja od pożyczki nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki.

Stosownie do treści art. 385 ¹ § 2 k.c. jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje art. 385 ¹ § 4 k.c.

Kolejnym warunkiem uznania danego postanowienia umownego za abuzywne w rozumieniu art. 385 ¹ §1 k.c. jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania , które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości, naruszenie prywatności, doznanie zawodu, itd.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienie umowne nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty opłat w łącznej kwocie 3 988,49 zł, stanowi niedozwoloną klauzulę umowną, o jakiej mowa w art. 385 ¹ §1 k.c.

W ustawie o kredycie konsumenckim ustawodawca wprost przewidział, że oprócz odsetek stanowiących wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przez pożyczkodawcę w umowie o kredycie konsumenckim mogą pojawić się dodatkowe koszty, przy czym w treści art. 36a ukk określono maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, którą oblicza się według wskazanego w tym przepisie wzoru. P. koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, a w części przekraczającej maksymalny poziom nie należą się.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty prowizji nie został z pozwanym uzgodniony indywidulanie oraz, że kształtuje prawa i obowiązki pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając jej interesy. Żądana wysokość prowizji nie przekraczała co prawda maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 36a ukk, jednakże Sąd Rejonowy podziela pogląd Sądu Najwyższego, że okoliczność ta nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (tak: postanowienie S.N. z 23 listopada 2022 r. I CSK 1306/22, publ. Lex).

Zważywszy ustaloną przez pożyczkobiorcę formę elektroniczną kontaktu, dokumentacji umownej, jej przygotowania i wzajemnego przekazywania, wątpliwym jest poniesienie tak dużych kosztów z tego tytułu, powód też poniesienia takich kosztów nie wykazał. Dlatego tak wysokie opłaty w okolicznościach przedmiotowej umowy stanowi w ocenie Sądu rażące naruszenie dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, godząc przy tym w interes finansowy pozwanego jako konsumenta.

Skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „miarkowanie” abuzywności. Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej, nie jest więc dopuszczalne uznanie, że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 ¹ §1 k.c. W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 ¹ §2 k.c. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta , strony są związane umową w pozostałym zakresie. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli, a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 lipca 2018 r. VACa 542/17 , wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ) .

Pozwany nie był zatem zobowiązany do spłaty na rzecz wierzyciela pierwotnego kwoty 3 988,49 zł, stanowiącej prowizję oraz opłatę. W konsekwencji pozwana była zobowiązana do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 4 000 zł. Jednocześnie z uwagi na brak odpowiednich danych nie jest możliwe ustalenie przez Sąd prawidłowości naliczenia przez poprzednika prawnego powoda oraz przez powoda odsetek naliczonych za cały okres kredytowania wysokości 2 131,26 zł (§5 pkt 2 lit. b tiret 1, a także odsetek karnych, których powód domagał się zasądzenia.

W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 000 złotych.

Na podstawie art. 481 §1 k.c. Sąd uwzględnił również żądanie powoda w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie, albowiem przy zaprzeczeniu pozwanego twierdzeniom powoda, nie mając dowodu uiszczenia przez niego jakiejkolwiek z uzgodnionych rat pożyczki, oczywistym jest, że w dniu wniesienia pozwu, tj. 6 września 2024 r., pozwany jest w zwłoce ze spełnieniem uzgodnionego świadczenia.

Dalej idące powództwo Sąd oddalił w punkcie II wyroku jako niezasadne.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powoda poniesione przez niego koszty procesu (opłata sądowa oraz wynagrodzenie pełnomocnika wraz z opłatą skarbową) stosownie do wyniku procesu.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

K., 17 marca 2025 r.