Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06.03.2025 r. w G.

sprawy z powództwa (...) SA w W.

przeciwko A. H., P. H. wspólnikom spółki cywilnej (...) cywilna w P.

o zapłatę

I.  Zasadza od pozwanych A. H., P. H. wspólników spółki cywilnej (...) cywilna w P. solidarnie na rzecz powoda (...) SA w W. kwotę 68.344,04 (sześćdziesiąt osiem tysięcy trzysta czterdzieści cztery 04/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28.12.2023r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 8.835,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 395/24

UZASADNIENIE

Powód - (...) SA w W. - wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanych A. H. i P. H. (wspólników spółki cywilnej (...) cywilna w P.) solidarnie kwoty 68.344,04 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniósł, że strony łączyła umowa subwencji finansowej z 30.04.2020, w wyniku której powód wypłacił pozwanym subwencję w ramach realizacji rządowego programu „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”. Podstawą ustalenia wysokości tej subwencji było oświadczenie pozwanych m.in. o liczbie zatrudnionych przez niego osób w dniu 31.12.2019r. W toku czynności weryfikacyjnych podejmowanych przez powoda – podnosił dalej powód – ustalono, że pozwany P. H., poza tym, że pozostawał wspólnikiem spółki cywilnej, prowadził samodzielną działalność gospodarczą, zatrudniając kolejne osoby, a obie firmy (samodzielna działalność gospodarcza pozwanego oraz spółka cywilna, w której pozwany posiada udziały) są podmiotami gospodarczymi powiązanymi w rozumieniu regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”. To powiązanie obligowało pozwanych (wedle powoda) do wskazania podczas ubiegania się o przyznanie subwencji łącznego zatrudnienia, czego pozwani nie uczynili. Wskutek tego powód, uznając oświadczenie pozwanego za nieprawdziwe obliczył, że przyznana pozwanym subwencja została zawyżona o kwotę 67.862,96 zł, a na dochodzoną pozwem kwotę, poza w/w 67.862,96 składa się wysokość skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wymagalności do dnia poprzedzającego złożenie pozwu w (...).

Pozwani – A. H. i P. H. – nie uznali roszczenia powoda i wnieśli o jego oddalenie w całości na koszt powoda. W uzasadnieniu pozwani nie zaprzeczyli, że pobrali subwencję z programu „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” w oparciu o wskazaną przez nich liczbę pracowników zatrudnionych wyłącznie w spółce, ale jednocześnie podnieśli, że regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” sprzeczny jest z powszechnie obowiązującymi przepisami, w szczególności dotyczącymi sposobu ustalania wielkości przedsiębiorstw; charakter stosunku prawnego łączącego strony wykluczał swobodę stron; sama umowa zawiera klauzule abuzywne skutkujące nieważnością owej umowy, a powód nie wykazał roszczenia.

Sąd ustalił, co następuje:

W związku z epidemią (...) 19 Rada Ministrów RP, w oparciu o art. 21a ustawy z dnia 04.07.2019r. o systemie instytucji rozwoju podjęła w dniu 27.04.2020r. uchwałę nr 50/2020 w sprawie programu rządowego „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...)

dla małych i średnich firm”, zgodnie z którą przyjęła program rządowy „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla małych i średnich firm”, stanowiący załącznik do uchwały (§ 1), zaś realizację programu powierzyła (...) Spółce Akcyjnej (§ 2). W oparciu o w/w uchwałę RM powód stworzył Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”, który określał m.in. definicję pracownika, mikroprzedsiębiorcy, małego i średniego przedsiębiorstwa ( (...)) oraz przedsiębiorstw powiązanych (§ 1). Regulamin ten wskazywał też, że na potrzeby wyliczenia maksymalnej subwencji małe i średnie przedsiębiorstwo zobligowane było do wskazania liczby pracowników na koniec miesiąca poprzedzającego miesiąc składania wniosku o wypłatę subwencji, lecz nie wyższą niż liczba pracowników na dzień 31.12.2019, zaś do sumy bilansowej za roku 2019 winno było doliczyć w całości przychody uzyskane przez przedsiębiorców powiązanych. Zgodnie z § 10 ust. 3 regulaminu (...) zobowiązane było do weryfikacji, czy zachodzą po jego stronie powiązania z innymi przedsiębiorstwami i w przypadku pozytywnej odpowiedzi winno było do liczby swoich pracowników doliczyć w całości liczbę pracowników przedsiębiorstw powiązanych, a do sumy bilansowej za roku 2019 winno było doliczyć w całości przychody uzyskane przez przedsiębiorców powiązanych.

W dniu 30.04.2020 strony zawarły umowę subwencji finansowej nr (...), zgodnie z którą pozwani oświadczyli m.in., że na koniec 2019 byli mikroprzedsiębiorcą, w roku 2019 osiągnął przychód poniżej 2.000.000 Euro i w związku z tym wnioskował o przyznanie subwencji w kwocie 288.000 zł jako mikroprzedsiębiorcy. W oparciu o powyższą umowę powód przyznał pozwanym subwencję w wysokości 288.000 zł.

W dniu 20.11.2023r. powód, stwierdzając, że pozwani we wniosku o udzielenie subwencji podali nieprawdziwe dane co do liczby zatrudnionych pracowników jak i łącznej wysokości obrotów, bowiem nie uwzględnili liczby pracowników zatrudnionych wyłącznie przez pozwanego P. H. oraz obrotów przez niego osiągniętych, wezwał pozwanych do zwrotu części kwoty subwencji czyli 67.862,96 zł jako nadwyżki pomiędzy wysokością subwencji należnej pozwanemu, a subwencją wypłaconą.

W dniu 31.12.2019r. pozwani jako wspólnicy spółki cywilnej – (...) cywilna, prowadzili działalność gospodarczą, której przeważającym przedmiotem była działalność organizatorów turystyki, ale również działalność w zakresie prowadzenia hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania, restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych. Jednocześnie pozwany P. H. prowadził działalność gospodarczą pod firmą (...), której przeważającym przedmiotem było prowadzenie restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych.

dowód: wydruk k 14-90, 196-202, 216-217

odpis k 172-195

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny, co nie zmienia postaci rzeczy, że pomiędzy stronami pozostały kwestie sporne. Co do samego stanu faktycznego, to Sąd oparł się na przedstawionych przez strony odpisach dokumentów oraz wydrukach komputerowych i choć strona pozwana kwestionowała wydruki komputerowe jako dowody w sprawie, to jednocześnie nie kwestionowała tego, że pozwani zawarli w dniu 30.04. (...). umowę z powodem, zgłosili w niej 8 zatrudnionych na dzień 31.12.2019r. i otrzymali subwencję w wysokości 288.000 zł. Podobnie też pozwani nie kwestionowali w toku procesu, że powód domagał się zwrotu kwoty 67.862,96 zł. Skoro zatem pozwani z jednej strony kwestionowali wydruki przedstawione przez powoda, a z drugiej – przyznawali okoliczności wynikające z owych wydruków, to stwierdzić należało, że mogą one stanowić (na podstawie art. 245 kpc w zw. z art. 309 kpc) dowody będące opoką orzeczenia w niniejszej sprawie.

Przechodząc do zagadnień spornych wymienić należy chronologicznie przede wszystkim kwestię zgodności lub sprzeczności Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” z przepisami prawa unijnego (Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Rozporządzeniem Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu) i skutków ewentualnej sprzeczności; charakteru umowy łączącej strony i dopuszczalności stosowania do niej przepisów art. 385 ¹ § 1 kc w zw. z art. 22 ¹ kc oraz wysokości dochodzonego roszczenia (i sposobu jego wyliczenia).

Zajmując się pierwszą z zaprezentowanych kwestii spornych tj. zgodnością lub sprzecznością Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” z przepisami prawa unijnego (Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Rozporządzeniem Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu), stwierdzić należy, że co do definicji liczby pracowników, przyjętej w Regulaminie ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” , to rzeczywiście odbiega ona od odnośnej definicji liczby personelu, określonej w Rozporządzeniu Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Pojawia się w związku z tym zagadnienie skutków prawnych owej niezgodności, w szczególności w odniesieniu do przedmiotowej umowy łączącej strony. O ile bowiem nie budzi wątpliwości fakt, że w przypadku takiej niezgodności możliwym jest stwierdzenie, że pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów i wobec tego jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, a skutkiem tego Komisji Europejskiej przysługują uprawnienia określone w art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, o tyle samo stwierdzenie, że pomoc Państwa narusza zasady określone w art. 107 Traktatu nie oznacza jeszcze bezwzględniej nieważności samej umowy stron. W tym wszystkim pamiętać jeszcze należy o treści art. 107 ust. 2 pkt b Traktatu, który wskazuje, że pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, jeśli ma na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, a taki przypadek występuje w niniejszej sprawie. Drugą kwestią jest to, że Rozporządzenie Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu zostało wydane na podstawie art. 107 i 108 Traktatu i nie może być sprzeczne z tym przepisami. Skoro zatem nawet istnieje rozbieżność w definicjach liczby zatrudnionych pomiędzy polskim Regulaminem ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” , a przepisami Rozporządzenia Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, to i tak w sytuacji, w której Regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” jest elementem pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, czyli zgodnym z art. 107 Traktatu, trudno jest mówić o nieważności polskiego regulaminu. Powyższe rozważania i tak mają dla rozstrzygnięcia sprawy mniejsze znaczenie, aniżeli fakt, że nawet gdyby przyjąć, że umowa stron stanowiłaby naruszenie przepisów o pomocy publicznej (art. 107 Traktatu), to i tak nie prowadziłoby to do automatycznego uznania umowy stron za nieważną. Jak już bowiem wspomniano sankcją naruszenia przepisów art. 107 Traktatu byłyby uprawnienia Komisji Europejskiej i skutki jej działań, określone w art. 108 Traktatu. Tymczasem w ramach niniejszego procesu żadna ze stron nie podniosła kwestii działań Komisji Europejskiej i ich wyniku, określonych w w/w art. 108 Traktatu.

Drugą kwestią istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest definicja przedsiębiorstw powiązanych. W tym zakresie trzeba zauważyć, że zapisy § 1 Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” odwołują się wprost do metodologii zawartej w Załączniku I do Rozporządzenia Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Prowadzi to do wniosku, że jednym z elementów, decydujących o zakwalifikowaniu przedsiębiorstw (przedsiębiorców) do grupy przedsiębiorstw powiązanych jest prowadzenie działalności lub części działalności na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych (art. 3 ust. 3 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu - Przedsiębiorstwa pozostające w jednym z takich związków za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających wspólnie również uznaje się za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą one swoją działalność lub część działalności na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że pozwani prowadzą w formie spółki cywilnej działalność w zakresie m.in. prowadzenia restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych w miejscowości P. gmina G. i taką też działalność na tym samym obszarze prowadzi pozwany P. H., który jednakowoż jest wspólnikiem owej spółki. Wynika to wprost z zapisów (...) i wskazanych tamże rodzajów działalności według (...). Niezależnie zatem od innych czynników, wskazana wyżej okoliczność sprawia, że zasadnym jest twierdzenie o przedsiębiorstwach powiązanych tak w rozumieniu art. 3 ust. 3 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji (UE) NR (...) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, jak i § 1 Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”.

Przechodząc do kolejnej kwestii spornej tj. charakteru umowy łączącej strony i dopuszczalności stosowania do niej przepisów art. 385 ¹ § 1 kc w zw. z art. 22 ¹ kc stwierdzić należy (za pozwanymi), że rzeczywiście przedmiotowa umowa stron została zawarta w wykonaniu uchwały Rady Ministrów z dnia 27.04.2020r., zaakceptowanej przez Komisję Europejską, powód nie był umocowany do konstruowania treści umowy czy też samego Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”, a strony nie miały możliwości negocjowania treści umowy. W tym zakresie zatem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko sądów administracyjnych oraz powszechnych, uznające takie umowy jak przedmiotowa za umowy obejmujące jedynie wypłatę należnych świadczeń jako skutek czynności administracyjnych (bądź quasi administracyjnych). Quasi, bowiem dostrzec należy, że powód nie jest organem administracyjnym i nie przysługują mu uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych, co potwierdził choćby Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22.06.2022r. w sprawie I (...) , stwierdzając, że „W związku z realizacją zadań publicznych (...) nie został wyposażony ani przez ustawę, ani też przez porozumienie wydane na podstawie przepisów ustawy do podejmowania czynności o charakterze władczym, w tym również wydawania decyzji administracyjnych. (...) nie posiada zatem kompetencji w tym zakresie, a konsekwencji nie jest również organem administracyjnym w rozumieniu KPA”. Podobnie NSA wypowiedział się w postanowieniu z dnia 22.01.2022r. I (...): „W związku z realizacją zadań publicznych (...) S.A. nie został upoważniony do podejmowania czynności o charakterze władczym, w tym również wydawania decyzji administracyjnych. (...) S.A. nie posiada zatem kompetencji w tym zakresie, a konsekwencji nie jest również organem administracyjnym w rozumieniu KPA”. W kontekście powyższych orzeczeń należy stwierdzić, że wprawdzie powód nie jest organem administracyjnym, to jednak czynności i przede wszystkim zakres tych czynności mają charakter administracyjny, a sama umowa z pozwanymi ma wprawdzie charakter cywilnoprawny, ale oparta jest o działania władcze państwa i wykonane na ich zlecenie czynności powoda o charakterze administracyjno-prawnym. Ma to dość istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Skoro bowiem sama umowa stron ma charakter porozumienia wykonawczego, to trudno mówić o negocjowaniu indywidualnym jej warunków i występowaniu bądź niewystępowaniu klauzul abuzywnych w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 kc, a taki właśnie zarzut został sformułowany przez stronę pozwaną. Punktem wyjścia zresztą do rozważań w tej materii jest określenie pozwanych w kontekście definicji konsumenta. W sprawie nie ulega wątpliwości, że pozwani prowadzą działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia hoteli, restauracji itd., a uzyskanie przedmiotowej subwencji nie było objęte przedmiotem owej działalności. Z drugiej jednak strony sporna subwencja stanowiła pomoc państwa dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami szalejącej epidemii (...) 19 i w tym znaczeniu stanowiła swoisty przychód tych przedsiębiorców. Było to swego rodzaju odszkodowanie za utratę przychodów z uwagi na pandemię i związane z nią ograniczenia. Innymi słowy ujmując sporna subwencja była ściśle związana z prowadzoną działalnością gospodarczą przez pozwanych. Trudno zatem przyjmować za zasadne twierdzenia co do tego, że niektóre przychody z prowadzonej działalności gospodarczej (np. ze sprzedaży usług hotelowych czy dań konsumpcyjnych) stanowią kwintesencję owej działalności, a niektóre przychody (np. dotacje do zatrudniania bezrobotnych lub właśnie subwencje czy inne odszkodowania za utratę przychodów) takiego sedna działalności już nie stanowią. W takiej zaś sytuacji należy stwierdzić, że pozwani, zawierając feralną umowę działali jako przedsiębiorca a nie jako konsument, co wyklucza zastosowanie art. 385 ¹ kc co do zasady. Inną rzeczą zresztą jest, że – odnosząc się do konkretnych zarzutów strony pozwanej – trudno jest mówić o nieważności §3 ust. 6 regulaminu jako kary umownej. W ocenie Sądu zapis regulaminu, przewidujący możliwość dochodzenia przez powoda zwrotu całości lub części subwencji w sytuacji złożenia przez beneficjenta oświadczenia nie polegającego na prawdzie nie stanowi bowiem kary umownej (jak twierdzili pozwani), a zastrzeżenie możliwości dochodzenia świadczenia nienależnego. Istotą bowiem całego regulaminu, skierowanego zresztą wyłącznie do przedsiębiorców, jest określenie zasad i wysokości przyznania subwencji czyli odszkodowania za utratę przychodów, określenie zasad rozliczenia owej subwencji oraz określenie skutków nieuzasadnionego pobrania subwencji przez beneficjentów. Skutkiem tak określonego nieuzasadnionego pobrania subwencji przez beneficjenta jest obowiązek zwrotu takiej subwencji jako świadczenia nienależnego i nawet gdyby taki obowiązek nie wynikał z samego regulaminu, to i tak mógłby być dochodzony na zasadach ogólnych wedle przepisów kodeksu cywilnego. Z kolei odnosząc się do pozycji dominującej powoda (też podnoszonej przez pozwanych) to zauważyć trzeba, że o takiej pozycji i jej wykorzystywaniu przez którąś ze stron można by mówić w sytuacji zawierania klasycznej umowy cywilnej, a nie umowy wykonawczej do czynności o charakterze administracyjnym. Jak już wyżej wskazano – sama umowa stron wywodzi się z uchwały Rady Ministrów, sporządzonego na tej podstawie Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm” oraz wniosku pozwanych o przyznanie subwencji. Przed złożeniem takiego wniosek pozwani powinni byli zapoznać się z regulaminem, a składając feralny wniosek potwierdzili w sposób dorozumiany, że ów regulamin akceptują. Trudno zatem mówić o narzucaniu przez powoda uciążliwych warunków umowy i jeszcze przynoszących mu nieuzasadnione korzyści.

Pochylając się wreszcie na kwestią niewykazania przez powoda swojego roszczenia co do wysokości Sąd dostrzegł zapisy § 5 Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza finansowa (...) Funduszu (...) dla mikro, małych i średnich firm”, gdzie w sposób dość transparentny zostały określone zasady wyliczania wysokości subwencji w zależności od liczby zatrudnianych pracowników oraz stopnia utraty przychodów ze sprzedaży (mikroprzedsiębiorcy), a także zasady wyliczania wysokości subwencji w zależności od stopnia utraty i wysokości przychodów ze sprzedaży (małe i średnie przedsiębiorstwa). Skoro zatem łączne zatrudnienie pracowników przez pozwanego P. H. oraz spółkę cywilną, w której pozwany P. H. jest wspólnikiem przekraczało na dzień 31.12.2019r. liczbę 9, należało traktować pozwanych jako małe i średnie przedsiębiorstwa ( (...)), a nie jako mikroprzedsiębiorstwo, Stąd do wyliczenia subwencji należało stosować § 5 Regulaminu, a nie § 4. Stąd też istotną wartością przy obliczeniach była wysokość przychodu wskazanego przez pozwanych w umowie (2.751.713 zł), powiększona o wysokość przychodu pozwanego P. H. (1.097.080 zł). Przy zastosowaniu wskaźnika utraty przychodów z § 5 Regulaminu (83 %) można już obliczyć wysokość należnej subwencji (220.137,04 zł). Stąd już krok do wyliczenia wysokości kwoty dochodzonej pozwem. W takiej sytuacji nie mógł zyskać aprobaty zarzut pozwanych co do braku wykazania przez powoda wysokości dochodzonej pozwem kwoty ani braku wskazania sposobu jej obliczenia.

W reasumpcji powyższych rozważań należy stwierdzić, że roszczenia powoda okazały się być uzasadnione, co skłoniło Sąd do sformułowania pkt I. wyroku. O odsetkach Sąd orzekł po myśli art. 481 § 1 i 2 kc, mając na uwadze z jednej strony termin wezwania pozwanych do zapłaty, a z drugiej termin wniesienia pozwu w (...).

O kosztach procesu orzeczono w pkt II. wyroku zgodnie z zasadą opisaną w art. 98 § 1 kpc. Koszty procesu wyniosły w sprawie po stronie powoda 8.835,00 zł (5.400 zł - koszty zastępstwa procesowego, kwota 3.418 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).