Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 16 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny w Siemiatyczach w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Śnieżko

Protokolant: Marta Kobus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Siedlcach Sebastiana Bryłki

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 16 stycznia 2026 roku

zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonego F. T. na postanowienie o umorzeniu śledztwa wydane w dniu 1 sierpnia 2025 roku przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Siedlcach

w sprawie 3024-1.Ds.69.2025 Prokuratury Okręgowej w Siedlcach

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 329 § 1 i 2 k.p.k., art. 465 § 2 k.p.k.

postanawia:

uwzględnić zażalenie, uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Prokuraturze Okręgowej w Siedlcach do dalszego prowadzenia.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 roku prokurator Prokuratury Okręgowej w Siedlcach umorzył śledztwo w sprawie zaistniałego w okresie od 6 do 7 maja 2023 roku na terenie gminy (...)i w S., powiat (...), województwo (...), narażenia obywatela (...) F. T. posiadającego obrażenia ciała w postaci: urazu lewego stawu skokowego i mnogiego złamania kości podudzia lewego, na bezpośrednie niebezpieczeństwo co najmniej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i nieudzielenia mu pomocy sytuacji, gdy znajdował się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem, co najmniej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w sytuacji, gdy pomoc ta mogła zostać udzielona bez narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i niedopełnienia w ten sposób obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej z placówki w M., w trakcie realizowania procedury zawrócenia w/w cudzoziemca do granicy państwa, po nielegalnym przekroczeniu przez niego granicy państwowej (...), przy czym w okresie zatrzymania na funkcjonariuszach Straży Granicznej ciążył obowiązek opieki nad zatrzymanym, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 160 § 2 kk w zb. z art. 162 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła pełnomocnik pokrzywdzonego F. T. adw. M. P. wskazując, że nie zgadza się z merytorycznym rozstrzygnięciem i zarzuciła mu obrazę przepisów postępowania i prawa materialnego, w szczególności:

1)  art. 17 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 45 ustęp 1 i art. 175 ustęp 1 Konstytucji RP w zw. z art. 3 i art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania,

2)  art. 7 kpk i art. 92 kpk poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą do uznania, że brak jest znamion popełnienia przestępstwa,

3)  art. 317 § 1 i 2 kpk poprzez niedopuszczenie pełnomocniczki do czynności śledztwa pomimo wniosków złożonych w piśmie z dnia 31 lipca 2023 roku i ponowionych w piśmie z 4 września 2023 roku, co doprowadziło do przesłuchania świadków bez możliwości zadawania im pytań leżących w interesie pokrzywdzonego i zweryfikowania wersji wydarzeń przedstawionych przez świadków, co mogło mieć wpływ na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy prokuratorowi celem dalszego prowadzenia śledztwa.

Prokurator Okręgowy w Siedlcach wniósł o nieuwzględnienie zażalenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.

Sąd zważył, co następuje.

Zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonego zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący trafnie podnosi, że decyzja Prokuratora o umorzeniu śledztwa była wadliwa. Wbrew twierdzeniom prokuratora na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można uznać, że w sprawie nie doszło do wypełnienia znamiona przestępstwa. Jak trafnie podnosi pełnomocnik pokrzywdzonego analiza zgromadzonego w sprawie materiału prowadzi do zupełnie odmiennego wniosku.

Poza sporem pozostawało, iż w nocy z 5 na 6 maja 2023 roku obywatel (...) F. T. wraz z trzema innymi cudzoziemcami nielegalnie przekroczył granicę (...) w okolicach znaku granicznego (...). Sforsowali oni zaporę graniczną za pomocą drabiny podstawionej przez bliżej nieznane osoby. Po dostaniu się na szczyt zapory pokrzywdzony zeskoczył na ziemię doznając urazu lewej nogi. Z uwagi na powyższe nie był w stanie samodzielnie się poruszać i pozostał przy zaporze granicznej. Następnie na miejscu zjawili się funkcjonariusze Straży Granicznej, którzy przez radiotelefon poinformowali Dyżurnego Placówki SG w M. I. T. o ujawnieniu osoby, która nielegalnie przekroczyła granicę oraz, że osoba ta wymaga pomocy medycznej z uwagi na uraz nogi. W związku z tym I. T. wezwał wojskową karetkę z Zespołu (...). Na miejsce przebywania cudzoziemca przyjechali wojskowi ratownicy medyczni R. B. i T. N., którzy podali mu środki przeciwbólowe i przywieźli cudzoziemca do najbliższej placówki medycznej Szpitala (...) w S.. W szpitalu lekarka I. L. zleciała wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, na podstawie którego rozpoznała mnogie złamania podudzia i pacjenta z szyną usztywniającą skierowała na oddział chirurgii urazowo – ortopedycznej. Następnie żołnierze około godziny 8.00 zawieźli pokrzywdzonego do Placówki SG w M. i przekazali funkcjonariuszom Straży Granicznej. Bezsporne było również, że Dyżurny Placówki w M. I. T. skontaktował się telefonicznie z Komendantem Placówki P. B., który polecił mu aby odprowadzić cudzoziemca do linii granicy państwa poza przejściem granicznym i nakazać mu opuszczenie terytorium (...). Funkcjonariusze SG polecenie powyższe wykonali. Mnogie złamania podudzia uniemożliwiały pokrzywdzonemu przemieszczenie się spod zapory granicznej. Skarżący nie przekroczył granicy państwowej, lecz przez cały czas pozostawał bezpośrednio przy ogrodzeniu granicznym na terytorium (...). Zgłosił się telefonicznie po pomoc do organizacji humanitarnych, której przedstawicielki – za pośrednictwem funkcjonariuszy SG - dostarczyły mu kanapki, gorącą herbatę, śpiwór i suche ubrania. Następnego dnia 7 maja 2023 roku po interwencjach przedstawicieli organizacji humanitarnych Dyżurny Operacyjny Placówki ponownie skierował we wskazany rejon patrol, strażnicy graniczni „ujawnili” leżącego ze złamaną nogą tuż za zaporą ale na terytorium (...) F. T.. Pełniący wówczas funkcję dyżurnego Placówki P. A. poinformował o tym fakcie Dyżurnego Operacyjnego Komendy Oddziału (...) w B. i Komendanta Placówki SG w M.. Po konsultacji z nimi podjął decyzję o wezwaniu karetki i udzieleniu pomocy w/w cudzoziemcowi. Przybyły na miejsce patrol SG otworzył bramkę techniczną w zaporze i F. T. wpuszczono na (...)stronę zapory, po czym został przewieziony karetką do SP ZOZ w S., a następnie transportem medycznym do najbliższego oddziału chirurgii urazowo – ortopedycznej SP ZOZ w H., gdzie poddano go leczeniu operacyjnemu.

Z wiarygodnej opinii (...) w B. (k. 956-962) wynika, że w związku z przebytym urazem u F. T. w dniu 6 maja 2023 roku doszło do wielomiejscowego złamania nasady dalszej goleni lewej, co było bezwzględnym wskazaniem do jak najszybszego leczenia operacyjnego. Biegli stwierdzili, że pokrzywdzony z tak skomplikowanym złamaniem nie był w stanie przemieszczać się w sposób normalny na jakiekolwiek odległości. Nadto stwierdzili, że dodatkowym czynnikiem uniemożliwiającym przemieszczanie się były w przypadku pokrzywdzonego dolegliwości bólowe, które praktycznie wyłączyły możliwość jakiejkolwiek lokomocji dwunożnej w świetle ujawnionego w obrazie RTG złamania. Mając na uwadze doraźne unieruchomienie złamania lewej kończyny dolnej za pomocą szyny Kramera możliwe było przemieszczenie się mężczyzny jedynie w pozycji leżącej przy znacznych dolegliwościach bólowych. Zdaniem biegłych pozostawienie pokrzywdzonego na co najmniej kilkanaście godzin w niesprzyjających warunkach środowiska zewnętrznego mogło doprowadzić do powstania ciężkiej hipotermii, a przez to prowadzić do powstania choroby realnie zagrażającej życiu. Z medycznego punktu widzenia narażało to cudzoziemca na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Odnośnie dalszego przebiegu zdarzeń przesłuchano szereg świadków i złożone przez nich zeznania są rozbieżne.

Lekarz z SP ZOZ w S. I. L. (k. 936-936v, k. 972-972v) zeznała, że wystawiła skierowanie na oddział chirurgii urazowo – ortopedycznej i ustaliła z żołnierzami, którzy przywieźli F. T., że odwiozą go do najbliższego takiego oddziału do Szpitala w H.. Nie pamiętała komu wręczyła skierowanie. Podkreśliła, że nie wystawiała zlecenia na transport sanitarny, ponieważ żołnierze nie zgłosili takiego żądania, a zobowiązali się odwieść go karetką wojskową do szpitala w H.. Jak wynika z dokumentacji medycznej w szpitalu w S. pacjent był badany w dniu 6 maja 2023 roku w godzinach 7.15-7.38.

Z zeznań żołnierzy (...) R. B. (k. 924v-925v) i T. N. (k. 928v-929) wynikało, że lekarz po obejrzeniu zdjęcia powiedziała, że pacjent ma złamanie kości nogi, ale „czynności zakończyła i mamy go zabierać”. W tej sytuacji wojskowi około godziny 8.00 zawieźli go do Placówki SG w M. i przekazali funkcjonariuszom Straży Granicznej. Żołnierze zaprzeczyli, aby otrzymali ze szpitala jakąkolwiek dokumentację medyczną pacjenta i aby mieli zawieść go do SP ZOZ w H. na oddział chirurgii urazowo – ortopedycznej celem udzielania specjalistycznych świadczeń medycznych.

Z zeznań pełniącego funkcję dyżurnego operacyjnego Placówki SG w M. I. T. (k. 916v-917, 1051v-1052) wynika, że po przywiezieniu pokrzywdzonego do Placówki z SP ZOZ w S. przez wojskową sanitarkę żołnierze przekazali, że w szpitalu założono cudzoziemcowi szynę i nie wymaga on dalszej hospitalizacji. Cudzoziemiec zaś nie posiadał żadnej dokumentacji medycznej. W tej sytuacji po telefonicznym kontakcie w dniu 6 maja 2023 roku około 8.15 podjęto decyzję o odprowadzeniu cudzoziemca do linii granicy. Świadek podkreślił, że nie wiedział, że noga cudzoziemca jest poważnie uszkodzona, gdyż żołnierze nie przekazali mu takiej informacji. Uważał, że pokrzywdzony został już zaopiekowany medycznie i nie podejrzewał, że odwiezienie do linii granicy może go narazić na utratę życia lub zdrowia.

Z powyższą relacją korespondują zeznania Komendanta Placówki SG w M. P. B. (k. 875-876, k. 969-970, k. 1045v-1046v). Świadek przyznał, że dyżurny I. T. poinformował go, że cudzoziemca przywieziono do Placówki SG w M. z SP ZOZ w S. wojskową sanitarką, zaś żołnierze przekazali, że w szpitalu założono cudzoziemcowi szynę i nie wymaga on dalszej hospitalizacji w Szpitalu w H.. Cudzoziemiec zaś nie posiadał żadnej dokumentacji medycznej. Świadek podkreślił, że nie wiedział, że noga cudzoziemca jest poważnie uszkodzona. Podkreślił, że wcześniej w przypadku złamań kończyn stwierdzonych podczas badań w SP ZOZ w S. osoby takie były zawsze przewożone karetkami do szpitala w H. na Oddział Ortopedyczny. W tej sytuacji sam podjął decyzję o doprowadzeniu cudzoziemca do linii granicy, które to polecenie przekazał dyżurnemu i co następnie zostało wykonane około godziny 9.00. Stanowczo zaprzeczył aby w dniu 6 maja 2023 roku w momencie podejmowania decyzji o zastosowaniu wobec F. T. odstawienia do linii granicy miał wiedzę, że pokrzywdzony ma załamaną nogę i może wymagać pilnej opieki medycznej. Gdyby posiadał taką informację nie podjąłby decyzji o odstawieniu cudzoziemca do granicy.

Trafnie podniósł jednak pełnomocnik skarżącego, że powyższe zeznania P. B. i I. T. pozostają w rażącej sprzeczności z protokołem oględzin nagrania rozmowy telefonicznej z dnia 6 maja 2023 roku z godziny 8.20 (k. 984v-985). Z powyższej rozmowy wynika jednoznacznie, że Komendant Placówki SG w M. P. B. był wprost informowany przez dyżurnego w rozmowie telefonicznej, iż przywieziony na Placówkę (...)przez karetkę wojskową powinien być przewieziony do szpitala w H. celem przeprowadzenia operacji. Dyżurny informował Komendanta, że cudzoziemiec: „ma połamaną nogę w kostce z przemieszczeniem, ma szynę”, „ma złamanie z przemieszczeniem”, „karetką ma trafić do H. na zabieg, operację”, iż „cudzoziemiec ma już skierowanie” , a w szpitalu w S. tylko „zabezpieczyli, zrobili zdjęcie, dali skierowanie do H. na ortopedię”. Dyżurny przekazał mu, że sanitariusze wojskowi „mają płytkę ze zdjęciem”. Z treści powyższego nagrania wynika, że były podejmowane próby wezwania transportu medycznego dla pokrzywdzonego.

Powyższa treść nagranej rozmowy telefonicznej znajduje zresztą potwierdzenie w protokole konfrontacji zeznań żołnierzy, podczas której R. B. zeznał, iż po wstąpieniu do Placówki SG w M. nawiązano kontakt telefoniczny z dyspozytorem medycznym z (...) celem wezwania karetki cywilnej aby przewieźć cudzoziemca do szpitala (k. 1009).

Z powyższego materiału dowodowego wynika zatem jednoznacznie, że Komendant Placówki SG w M. w momencie podejmowania decyzji o odstawieniu cudzoziemca do granicy miał pełną wiedzę, że przywieziony karetką wojskową do Placówki pokrzywdzony powinien być przewieziony do szpitala w H. celem przeprowadzenia operacji, gdyż ma połamaną nogę w kostce z przemieszczeniem, wydane zostało skierowanie na oddział ortopedyczny do SP ZOZ w H., a w szpitalu w S. tylko został prowizorycznie zabezpieczony. Z treści nagrania wynika, że żołnierze musieli przekazać strażnikom granicznym dokumentację medyczną, w tym kartę informacyjną, skierowanie do SP ZOZ w H. na oddział chirurgii urazowo – ortopedycznej i zdjęcie rtg, celem przeprowadzenia tam operacji. W tym kontekście nie można podzielić stanowiska prokuratora, który uznał za wiarygodne sprzeczne z tym nagraniem zeznania niektórych świadków, np. I. T. i P. B..

Przestępstwa stypizowane w art. 160 § 1 - 3 kk mają charakter skutkowy (materialny) i należą do kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo. Do ich znamion należy skutek w postaci niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia. Ustawodawca wymaga, aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Bezpośredniość tę rozumieć należy bądź jako nieuchronne następstwo dalszego niebezpiecznego dla życia lub zdrowia rozwoju sytuacji, bądź jako wysokie prawdopodobieństwo jego wystąpienia, przy czym owo prawdopodobieństwo musi być realne, a nie potencjalne. Jest to kategoria ocenna, zależna od konkretnych okoliczności danej sprawy. Bezpośrednie niebezpieczeństwo nie może być przy tym utożsamiane z potencjalnym ryzykiem wystąpienia skutków w postaci utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Znamieniem tego typu czynu jest więc skutek w postaci narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a wymagany przy przestępstwach skutkowych związek określany jest tak w doktrynie jak i w orzecznictwie, jako obiektywne przypisanie skutku. Ten wymagany normatywnie warunek łączący sprawcze zaniechanie oskarżonego ze skutkiem można byłoby uznać za spełniony w sytuacji, gdy brak takiego działania spowodował (wywołał) stan bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, albo też - w przypadku gdy stan ten już wystąpił wcześniej - prowadziłby do zwiększenia (nasilenia) stopnia narażenia na takie niebezpieczeństwo (tak postanowienie SN z dnia 30.05.2017 r., sygn. IV KK 164/177, Legalis; postanowienie SN z dnia 19.05.2015 r., sygn. II KK 236/14, Legalis). Realność zagrożenia warunkująca cechę bezpośredniości niebezpieczeństwa wynika nie tylko z charakteru tego niebezpieczeństwa, ale także innych okoliczności (czas, miejsce, sytuacja) mogących decydować o stopniu prawdopodobieństwa znalezienia się dóbr prawnych w takim stanie. Na gruncie art. 160 § 1 - 3 kk chodzi wyłącznie o takie działania, które stwarzają konkretne, realne i natychmiastowe zagrożenie dla życia ofiary, zaś pojęcie „bezpośrednie" wyklucza możliwość objęcia nim takich przypadków, w których niebezpieczeństwo wprawdzie istnieje, ale jego realizacja zależy od ewentualnych dalszych działań sprawcy bądź innych osób.

W niniejszej sprawie mogło również dojść do wypełnienia znamion czynu z art. 162 § 1 kk polegającego na nieudzieleniu pomocy człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jedną z podstawowych zasad moralnych, znajdujących powszechną akceptację jest nakaz udzielenia pomocy człowiekowi, którego życie lub w poważnym stopniu zdrowie narażone jest na niebezpieczeństwo. Warunkiem odpowiedzialności sprawcy na podstawie art. 162 § 1 kk nie jest zaistnienie jakiegokolwiek skutku, a w szczególności wymienionych w tym przepisie utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka. Warunkiem takim jest świadomość sprawcy, że inna osoba znajduje się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i uchylenie się tegoż sprawcy od udzielenia pomocy, mimo, że może on jej udzielić bez narażenia siebie samego lub innej osoby na takie samo niebezpieczeństwo (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lutego 2003 roku wydane w sprawie V KK 112//2002, Orzecznictwo SK w Sprawach Karnych 2003, poz. 302).

Z kolei czyn zabroniony stypizowany w art. 231 § 1 kk polega na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków przez funkcjonariusza publicznego. Niedopełnienie obowiązków obejmuje zarówno zaniechanie podjęcia nałożonego na funkcjonariusza publicznego obowiązku, jak i niewłaściwe jego wykonanie. Przekroczenie uprawnień z kolei wymaga wykazania, że podjęte przez sprawcę zachowanie nie wchodziło w zakres jego kompetencji, ale równocześnie także wskazania na powiązanie formalne lub merytoryczne z tymi kompetencjami. Przestępstwo to ma charakter skutkowy, a jego skutkiem jest działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Przypisanie czynu z art. 231 § 1 kk wymaga wykazania wystąpienia realnego, odrębnego od samego zachowania się sprawcy, zagrożenia dla interesu publicznego lub prywatnego w wyniku niewłaściwego działania funkcjonariusza publicznego. Przestępstwo określone w art. 231 § 1 kk może być popełnione tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i w zamiarze ewentualnym. Sprawca takiego czynu musi mieć świadomość, że jego zachowanie narusza uprawnienia lub stanowi niewypełnienie obowiązków i że przez to działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Świadomość sprawcy może się łączyć z chęcią działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, a nawet spowodowania takiej szkody, albo z godzeniem się na działanie na szkodę lub spowodowanie szkody (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 9.11.2010 r., sygn. WA 32/10, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 2214).

Z powyższego wynika, że uprawnienia i obowiązki nałożone na funkcjonariusza publicznego muszą wynikać z ustawy lub innego aktu prawnego, np. statutu, regulaminu, instrukcji. Za przekroczenie uprawnień uważa się wszelkie działania wykraczające poza granice wyznaczone przepisami prawa lub ich istotę (zob. m.in. wyrok SN z dnia 8.05.2007 r., sygn. IV KK 93/07, Legalis nr 89471; por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 5.09.2002 roku, Legalis nr 59051 oraz wyrok SN z dnia 28.11.2006 roku, Legalis nr 80601). Natomiast niedopełnienie obowiązków zachodzi wtedy, gdy funkcjonariusz publiczny nie podejmuje określonej czynności, mimo że był obowiązany to uczynić albo czyni to w sposób wadliwy. Tak więc obejmuje zarówno niewykonanie czynności co do której funkcjonariusz publiczny był obowiązany, jak i nienależyte jej wykonanie (vide: wyrok SN z dnia 27.05.1955 r., sygn. III K 121/55, Legalis nr 637437).

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności oględziny nagrania rozmów telefonicznych, jednoznacznie dowodzi - wbrew zapatrywaniom prokuratora- iż P. B. podejmując decyzję o odstawieniu cudzoziemca do linii granicy miał pełną świadomość sytuacji zdrowotnej w jakiej znajduje się pokrzywdzony. Z treści protokołu oględzin nagrań jego rozmów telefonicznych z dyżurnym Placówki SG w M. bezspornie wynika, że przed podjęciem decyzji został poinformowany, że przywieziony karetką wojskową do Placówki pokrzywdzony powinien być przewieziony do szpitala w H. celem przeprowadzenia operacji, gdyż ma połamaną nogę w kostce z przemieszczeniem, wydane zostało skierowanie na oddział ortopedyczny do SP ZOZ w H., a w szpitalu w S. tylko został prowizorycznie zabezpieczony. Mając na uwadze powyższe trudno podzielić wniosek prokuratora, że funkcjonariusz SG podejmujący decyzję o odprowadzeniu cudzoziemca do linii granicy nie miał świadomości, że F. T. potrzebuje dalszej pomocy medycznej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zachowanie Komendanta Placówki SG w M. stanowiło działanie niezgodne z prawem i mogło wypełnić znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 160 § 2 kk w zb. z art. 162 § 1 kk. Sąd szczegółowo przeanalizował zgromadzony w toku śledztwa materiał dowodowy i nie mógł zgodzić się ze stanowiskiem prokuratora, który nie doszukał się w zachowaniu funkcjonariuszy SG wypełnienia znamion czynu zarzucanego przez pełnomocnika skarżącego. W ocenie Sądu organ postępowania przygotowawczego nie dość wnikliwie przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W tej sytuacji postanowienie o umorzeniu śledztwa z powodu braku znamion czynu zabronionego jako wadliwe należało uchylić i sprawę przekazać Prokuratorowi w celu dalszego prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Z uwagi na stwierdzenie zasadności tych zarzutów zażalenia, które w efekcie doprowadziły do uchylenia postanowienia o umorzeniu śledztwa bezcelowe było odnoszenie się do pozostałych zarzutów podnoszonych w środku odwoławczym.

Wskazane okoliczności winny stać się przedmiotem starannych ustaleń i ocen w toku dalszego postępowania przygotowawczego. Mając na uwadze całość materiału dowodowego prokurator kierując się powyższymi zaleceniami winien dokonać oceny prawno-karnej, czy czynności podjęte przez funkcjonariuszy Straży Granicznej nie wypełniają znamion przestępstwa opisanego w zarzucie. W toku dalszego śledztwa prokurator winien również wziąć pod uwagę i poddać ocenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 5 marca 2024 roku wydanym w sprawie II SA/Bk 71/24 stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Komendanta Placówki SG w M. z dnia 6 maja 2023 roku o zawróceniu F. T. do linii granicy państwowej.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonego zasługuje na uwzględnienie i dlatego orzekł jak w sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1)  (...)

2)  (...)