Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

I C 226/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Sieradzu z 2019-02-18

Sygn. akt I C 226/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2019 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSO Przemysław Majkowski

Protokolant : sekr. sąd. Justyna Raj

po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. w Sieradzu

na rozprawie

sprawy z powództwa W. S.

przeciwko Towarzystwu (...) SA z siedzibą

w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. tytułem zadośćuczynienia kwotę 35.000,00 ( trzydzieści pięć tysięcy ) zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. tytułem skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby za okres od 19 listopada 2012 r. do dnia 31 stycznia 2013 r. kwotę 6.941,00 ( sześć tysięcy dziewięćset czterdzieści jeden) zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty,

3.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. tytułem utraconych zarobków kwotę 4.283,27 ( cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt trzy 27/100) zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty,

4.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

5.  nie obciąża powoda W. S. kosztami procesu,

6.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. kwotę 3.040,00 ( trzy tysiące czterdzieści ) zł tytułem zwrotu części kosztów procesu,

7.  nakazuje pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 2.790,00 ( dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt ) zł tytułem zwrotu części wydatków w sprawie poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 226/15

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 18 sierpnia 2015 r. (data wpływu) pełnomocnik powoda W. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 60.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i psychiczne oraz uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda wskutek wypadku z dnia 11 września 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty, kwoty 10.000 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, kwoty 30.587,98 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby, kosztów leczenia oraz kosztów dojazdu najbliższych w okresie od 19 listopada 2012 r. do 30 stycznia 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty, kwoty 13.482,14 zł tytułem utraconych dochodów za okres od września 2012 r. do stycznia 2014 r. od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty. Nadto pełnomocnik powoda wniósł o ustalenie, iż pozwany będzie ponosił odpowiedzialność za nie dające się w chwili obecnej przewidzieć skutki wypadku z dnia 11 września 2012 r. oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, (pozew k. 3-9).

W odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, (odpowiedź na pozew k. 97-103).

Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. (data wpływu) pełnomocnik powoda oświadczył, że powód żąda kwoty 10.000 określonej w pkt. 1b pozwu także tytułem zadośćuczynienia i jedynie omyłkowo wskazano, iż powód żąda zasądzenia kwoty w tym zakresie tytułem odszkodowania, (pismo pełnomocnika powoda k. 132).

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 11 września 2012 r. powód W. S. jechał jako pasażer samochodu O. (...) o nr rej (...) należącego do M. B., który był również kierowcą tego pojazdu. W czasie podróży na drodze nr (...) z L. do K. doszło do wypadku samochodowego w przebiegu, którego kierowany przez M. B. pojazd uderzył w przydrożne drzewo. Wyrokiem z dnia 05 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Łasku II Wydział Karny w sprawie sygn. akt II K 80/13 uznał M. B. za winnego spowodowania wypadku. Pojazd prowadzony przez M. B. posiadał aktualne ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu w pozwanym towarzystwie ubezpieczeniowym, (dowód: bezsporne, zeznania powoda k. 129-130, zeznania świadka A. S. (1)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:06:47-00:25:46 w zw. z k. 136v-137, zeznania świadka I. S.- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:25:46-00:40:29 w zw. z k. 137-137v, zeznania świadka A. S. (2)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:40:29-00:49:05 w zw. z k. 137v, zeznania powoda k. 129-130, protokół rozprawy z dnia 07 lutego 2019 r. 00:04:08-00:32:40 w zw. z k. 504-505).

W wyniku wypadku W. S. został ciężko ranny i przewieziony do Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł.. Po przeprowadzeniu badań u powoda rozpoznano obrażenia wielonarządowe, podejrzenie stłuczenia mózgu, pourazowe krwawienia podpajęczynkówkowe, stłuczenia płuc, niewielki krwiak zaotrzewny, złamanie wybuchowe kręgu L5, liczne złamania żeber obustronne, złamanie trzonu prawej kości ramiennej, złamanie trzonów kości lewego przedramienia, złamanie kości lewej kości strzałkowej. Poszkodowany przebywał na oddział specjalistycznych tego szpitala w okresie od 11 września 2012 r. do 19 listopada 2012 r. Z uwagi na utrzymujące się dolegliwości bólowe kręgosłupa, nasilające się podczas chodzenia niezbędne było leczenie operacyjne i rehabilitacja powoda. Z uwagi na schorzenia ortopedyczne będące skutkiem wypadku powód podjął w 2012 r. rehabilitację, która trwa do dnia dzisiejszego. Powód leczył się również w poradniach neurochirurgicznej oraz neurologicznej. Urazy których doznał W. S. wskutek wypadku z dnia 11 września 2012 r. były bardzo bolesne. Odniesione obrażenia uniemożliwiały powodowi normalne funkcjonowanie, co sprawiało że musiał korzystać z pomocy osób trzecich. Poszkodowany od dnia 11 września 2012 r. do dnia 22 stycznia 2013 r. pozostawał w pozycji leżącej z uwagi na niemożność poruszenia się i nieustanny ból. W tym okresie W. S. wykonywał wszystkie czynności życia codziennego przy pomocy osób trzecich. Od 22 stycznia 2013 r. powód zaczął samodzielnie wykonywać czynności życia codziennego, przy czym wszystkie te wymagające dłuższego pozostawania w pozycji stojącej oraz wymagające wysiłku fizycznego musiały być wykonywane przy pomocy osób trzecich. Samodzielność powód odzyskał w styczniu 2014 r., (dowód: zeznania powoda k. 129-130, protokół rozprawy z dnia 07 lutego 2019 r. 00:04:08-00:32:40 w zw. z k. 504-505, dokumentacja medyczna powoda k. 44-69, k. 142-143, 149, 158-201, 203-207, 221-226, faktury i rachunki k. 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 42, zeznania świadka A. S. (1)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:06:47-00:25:46 w zw. z k. 136v-137, zeznania świadka I. S.- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:25:46-00:40:29 w zw. z k. 137-137v, zeznania świadka A. S. (2)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:40:29-00:49:05 w zw. z k. 137v).

Powód nadal leczy się w poradniach specjalistycznych neurologicznej, ortopedycznej i rehabilitacyjnej. Z uwagi na swój stan zdrowia nie jest w stanie pomagać żonie w obowiązkach domowych, nawet w przynoszeniu zakupów. Powód nadal jeździ samochodem, ale jedynie wówczas kiedy musi, albowiem odczuwa lęk i strach. Cały czas przyjmuje regularnie leki przeciwbólowe. Stan zdrowia nie pozwala mu na uprawianie sportu. W. S. nie może biegać, jeździć rowerem. Gdy powód wrócił z pobytu w szpitalu do domu nadal był pacjentem leżącym. Pomoc w zwykłych codziennych obowiązkach osobistych świadczyli mu: żona, matka, ojciec i teściowa. Potrzebował pomocy przy przygotowaniu posiłku, karmieniu, czynnościach fizjologicznych i myciu. To sprawiało że czasami dochodziło do sytuacji krępujących. W następstwie wypadku pożycie intymne powoda z żoną jest utrudnione z uwagi na słabość fizyczną i chorobę kręgosłupa, co odbija się na jego życiu małżeńskim. Powód podjął pracę zarobkową, (dowód: zeznania powoda k. 129-130, protokół rozprawy z dnia 07 lutego 2019 r. 00:04:08-00:32:40 w zw. z k. 504-505, zeznania świadka A. S. (1)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:06:47-00:25:46 w zw. z k. 136v-137, zeznania świadka I. S.- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:25:46-00:40:29 w zw. z k. 137-137v, zeznania świadka A. S. (2)- protokół rozprawy z dnia 08 lutego 2016 r. 00:40:29-00:49:05 w zw. z k. 137v, zaświadczenie k. 70, ).

W toku postępowania Sąd przeprowadził dowody z opinii biegłych różnych specjalności. Z punktu widzenia neurologii powód W. S. wskutek wypadku z dnia 11 września 2012 r. nie poniósł długotrwałego lub trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powód wymagał pewnie z punktu widzenia ortopedy i neurochirurga czasowej pomocy w zaspokajaniu podstawowych funkcji życiowych i samoobsługowych. Z punktu widzenia neurologii pomoc osób trzecich nie była konieczna, (dowód: opinia biegłego neurologa k. 234-235v, opinia uzupełniająca k. 263-263v, opinia uzupełniająca k. 364-364v).

Oceniając stan zdrowia powoda przez pryzmat psychologii stwierdzić należy, że w wypadku z dnia 11 września 2012 r. powód doznał poważnych obrażeń. Wypadek miał wpływ na jego stan psychiczny i wywołał zaburzenia reaktywne w postaci lęku, zaburzeń poczucia bezpieczeństwa, obniżonego nastroju oraz wpłynął dezorganizująco na życie powoda we wszystkich obszarach funkcjonowania. Doznane w wypadku urazy głowy ze wstrząśnieniem, stłuczeniem mózgu i pourazowym krwawieniem podpajęczynówkowym spowodowały trwałe uszkodzenia tkanek mózgu występujące w postaci zmian organicznych w obrębie Ośrodkowego Układu Nerwowego. W wyniku tych zaburzeń w obrazie klinicznym występuje wtórne obniżenie wyższych czynności psychicznych objawiające się zaburzeniami myślenia, krytycyzmu, umiejętności wykorzystywania doświadczeń w nowych sytuacjach, problemami w obszarze kontroli emocji, impulsów, aktywności celowej, (dowód: opinia sądowo-psychiatryczna k. 241-249, opinia uzupełniająca k. 281-282).

Z punktu widzenia psychiatrii w wyniku wypadku z dnia 11 września 2012 r. u W. S. nastąpiła Encefalopatia pourazowa, niewielki (...) w okolicy ciemieniowej na sklepistości, drobne ognisko hiperdensyjne w okolicy zbiornika okalającego po stronie prawej. Badanie psychologiczne wskazuje na wystąpienie u badanego trudności w zakresie uczenia się i funkcji wykonawczych z towarzyszącym deficytem osobowości w zakresie kontroli regulacji emocji. Uszkodzenia Ośrodkowego Układu Nerwowego mają charakter trwały, uszczerbek na zdrowiu powoda określić należy na 30 % rozporządzenia Ministra Zdrowia i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. W danym przypadku wystąpiło mikrouszkodzenie (...) skutkujące zaburzeniami w sferze funkcjonowania psychicznego. Nie wystąpiły zaburzenia neurologiczne. Po odzyskaniu względnej sprawności fizycznej przez powoda nadal występuje nadmierna drażliwość, wybuchowość, brak kontroli emocji. Powód wybucha niekontrolowanym gniewem, krzyczy zarówno w kontaktach z najbliższymi jak i w sytuacjach społecznych. Po zdarzeniu pomoc osób trzecich była konieczna w okresie zaburzeń świadomości w trakcie hospitalizacji. Zaburzenia adaptacyjne o obrazie zaburzeń lękowych, które wystąpiły po zdarzeniu utrzymywały się przez kilka miesięcy. Po tym okresie uruchomiły się właściwe mechanizmy obronne. Oceniając charakter i natężenie tych zaburzeń nie wystąpił uszczerbek na zdrowiu. Ze względu na deficyt osobowości, obniżenie krytycyzmu, w stosunku do nieprawidłowych zachowań, trudności w zakresie kontroli i regulacji emocji wynikających z organicznego uszkodzenia (...) konieczne jest podjęcie przez powoda terapii psychologicznej i ewentualnego leczenia psychiatrycznego, (dowód: opinia sądowo-psychiatryczna k. 299-304, opinia uzupełniająca k. 352-353).

Oceniając stan zdrowia W. S. przez pryzmat rehabilitacji medycznej stwierdzić należy, że w wyniku wypadku powód doznał urazu wielomiejscowego w tym urazu głowy i krwawienia podpajęczynówkowego, stłuczenia płuc z płynem w jamie opłucnowej, złamania wybuchowego L5, licznych złamań obustronnych żeber, otwartego złamania kości ramiennej lewej, złamania trzonu kości ramiennej prawej, złamania trzonów obu kości przedramienia lewego, złamania kości strzałkowej lewej, uszkodzenia prostownika palca III ręki lewej. Zakres cierpień fizycznych powoda związanych bezpośrednio z wypadkiem był ogromny w okresie 8 tygodni po wypadku. Wynikał z bólu wielomiejscowego i dolegliwości wynikających z wykonywania badań inwazyjnych, unieruchomienia w łóżku, uzależnienia od osób trzecich. Następnie przez 4 tygodnie zakres cierpień był umiarkowany z tendencją do ustępowania. Według dokumentów z porad lekarskich powód nie miał zlecanych leków przeciwbólowych. U powoda występuje trwały uszczerbek na zdrowiu w związku ze złamaniem kości lewego przedramienia w wysokości 5 %. Naruszenie ma charakter trwały, występuje powyżej 6 miesięcy i nie rokuje poprawy. W wyniku wypadku powód doznał ograniczeń w życiu codziennych polegających na czasowym braku, a następnie ograniczeniu samodzielności w podstawowych czynnościach życiowych. Obecnie ograniczenia wynikają z okresowego bólu kręgosłupa i lewej kończyny górnej, po przeciążeniu. U powoda występują ograniczenia dotyczące wykonywania prac związanych z przebywaniem w pozycji pochylenia do przodu, podnoszenia ciężkich przedmiotów (10-15 kg). Powód odzyskał sprawność narządu ruchu poza utrzymującym się ograniczeniem ruchomości lewego przedramienia. Rokowania są dobre. Powód aktualnie nie wymaga leczenia i rehabilitacji, w przyszłości w związku z przebytym urazem kręgosłupa powoda mogą występować wcześniejsze zmiany zwyrodnieniowe i zespoły bólowo-przeciążeniowe. Po wypadku powód wymagał pomocy osób trzecich. W czasie hospitalizacji pomoc była świadczona przez pracowników medycznych. Po wypisaniu ze szpitala do domu wymagał pomocy w czynnościach samoobsługi i prowadzenia gospodarstwa domowego przez około 6 tygodni w wymiarze 8 godzin dziennie, przez kolejne 2-3 tygodnie 4 godziny dziennie. Obecnie powód nie wymaga pomocy osób trzecich. W związku z rehabilitacją nie było i nie wskazań do farmakoterapii. Nie ma wskazań do rehabilitacji. W przypadku zaistnienia potrzeby rehabilitacji może obyć ona realizowana w trybie planowym nieodpłatnie w ramach NFZ, (dowód: opinia biegłego ds. rehabilitacji medycznej k. 325-331).

Dokonując oceny stanu zdrowia W. S. z punktu widzenia ortopedii przyjąć trzeba, że powód w wypadku z dnia 11 września 2012 r. doznał złamania trzonu kości ramiennej lewej otwarte i prawej, złamania obu kości przedramienia lewego, złamania strzałki lewej, złamania trzonu kręgu L5, złamania żeber po obu stronach klatki piersiowej, licznych otarć naskórka uszkodzenia prostownika palca III ręki prawej. Zakres cierpień wynikał z uszkodzonych odcinków narządu ruchu czyli kończyn górnych, lewej kończyny dolnej oraz klatki piersiowej. Obecnie dolegliwości ze strony kończyn nie są znaczne i nie wymagają leczenia, podobnie jak w 2015 r. i 2016 r. Świadczy o tym fakt, iż pomocy ortopedycznej w w/w okresie korzystał powód sporadycznie 2-3 razy w ciągu roku. Uszczerbek trwały związany z przedmiotowym wypadkiem wynosi 22 %. Ze względu na doznanie złamań obu kości ramiennych oraz obu kości przedramienia lewego przez około dwa miesiąca powód nie mógł praktycznie wykonywać jakichkolwiek czynności rękami. Złamanie strzałki w tym czasie uległo wygojeniu. Po dwóch miesiącach pomimo stawu rzekomego lewej kości promieniowej powód odzyskał samodzielność. Wszystkie czynności życia codziennego mógł wykonywać samodzielnie, chociaż mogły zajmować mu więcej czasu. Samodzielności w wykonywaniu czynności związanych z zaspokajaniem swoich podstawowych potrzeb nie utracił także w 2016 r. po zabiegu plastyki stawu rzekomego lewej kości promieniowej. W ocenie ortopedycznej szanse na przywrócenie powodowi sprawności sprzed wypadku są iluzoryczne. Całkowite usunięcie ograniczeń ruchomości obu barków oraz lewego przedramienia praktycznie jest nierealne. Dysfunkcja obu barków jak i lewego przedramienia nie powoduje istotnego pogorszenia na ogólny stan zdrowia powoda. Ze względu na doznanie złamań obu kości ramiennych oraz obu kości przedramienia lewego przez około dwa miesiąca powód nie mógł praktycznie wykonywać jakichkolwiek czynności rękami. Przez ten czas wymagał pomocy innych osób w wykonywaniu czynności związanych z zaspakajaniem potrzeb życiowych przez około 4 godziny dziennie. Po dwóch miesiąca powód odzyskał samodzielność. Wszystkie czynności życia codziennego mógł wykonywać choć wymagały więcej czasu. Zabieg operacyjny plastyki stawu rzekomego kości promieniowej lewej nie skutkował całkowitym uzależnieniem jego funkcjonowania od pomocy innych osób. Ze względu na ograniczenie ruchomości barków powód winien systematycznie wykonywać w domu ćwiczenia wg wyuczonego schematu. Ewentualne konsultacje oceniające postępy terapii oraz jej weryfikacja co 2-4 miesiące. Ten rodzaj leczenia może być prowadzony zarówno w warunkach ambulatoryjnych jak i stacjonarnych. Nadal wskazana jest systematyczna rehabilitacja z powodu ograniczenia ruchomości lewego przedramienia oraz systematyczna kontrola postępu zrostu kości promieniowej. (dowód: opinia biegłego ortopedy k. 381-382, opinia uzupełniająca k. 409-410v).

Oceniając stan zdrowia W. S. z punktu widzenia neurochirurgii stwierdzić trzeba, iż w wypadku z dnia 11 września 2012 r. powód doznał złamania kompresyjnego kręgu L5, drobnego krwawienia podpajęczynówkowego bez następstw klinicznych. Z zakresu patologii układu nerwowego powód doznał tylko i wyłączenie uszkodzeń z zakresu odcinka L kręgosłupa pod postacią złamania trzony kręgu L5 bez następstw uszkodzenia układu nerwowego. Powód nie doznał żadnych uszkodzeń organicznych z zakresu (...), opisywanych w badaniach psychologicznych i psychiatrycznych. Drobne krwawienie podpajęczynówkowe nie pozostawia żadnych następstw neurologicznych. Długotrwały uszczerbek na zdrowiu powoda określić należy na 10 %. Powód doznał wskutek wypadku ograniczenia wzmożonej aktywności fizycznej na czas do 6 miesięcy od urazu. W chwili obecnej stan zdrowia powoda należy ocenić jako dobry, bez trwałych następstw przebytego urazu kręgosłupa. Brak przeciwwskazań do powrotu do pełnej sprawności fizycznej sprzed urazu. Rokowania powoda z zakresu następstw neurologicznych i neurochirurgicznych ocenić należy jako dobre. Leczenie powoda ocenić należy w chwili obecnej za zakończone. Z zakresu uszkodzeń układu nerwowego powód wymagał pomocy osób trzecich w okresie trzech miesięcy w czasie 2 godzin dziennie. Powód może doraźnie wymagać przyjmowania leków przeciwbólowych. Leki przeciwbólowe są refundowane i ich cena waha się do 15-20 zł na miesiąc. Powód może wymagać okresowej rehabilitacji jeden turnus na rok, refundowanej w ramach NFZ, (dowód: opinia biegłego neurochirurga k. 421-425, opinia uzupełniająca k. 460-461).

Patrząc przez pryzmat chirurgii uraz klatki piersiowej powoda ze złamaniem dziesięciu żeber świadczy o tym, że siły działające na klatkę piersiową były znaczne. Procentowy trwały uszczerbek na zdrowiu powoda należy ocenić na 5 % ze względu na nikłe zniekształcenie klatki piersiowej, (dowód: opinia biegłego chirurga k. 477-478, opinia uzupełniająca k. 495).

Pismem z dnia 18 grudnia 2012 r. powód zgłosił swoje roszczenie pozwanemu. Do zgłoszenia została załączona wszelka dokumentacja medyczna pozwalająca na przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego. Pozwany przyznał na rzecz powoda świadczenie pieniężne w związku z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu oraz kwotę zadośćuczynienia w łącznej kwocie 35.000 zł. (dowód: akta szkody k. 110-114, pismo pozwanego k. 116).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności załączonych do akt, nie budzących wątpliwości dokumentów oraz zeznań świadków i powoda, które to zeznania sąd uznał za wiarygodne.

Sąd dokonując ustaleń faktycznych oparł się również na opiniach biegłych lekarzy różnych specjalności, które to opinie Sąd uznał za pełne i należycie uzasadnione. Niektóre spośród sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania opinii medycznych, w zakresie obrażeń i wpływu skutków wypadku na zdrowie powoda W. S. były kwestionowane przez strony. Podkreślenia wymaga, że opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi oceny zebranego materiału, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Powinna zawierać opis metod i sposobu przeprowadzania badań, określenie porządku, w jakim je przeprowadzono oraz przytaczać wszystkie argumenty oparte na stwierdzonych okolicznościach, które mają związek z badanymi faktami, a które podbudowane są fachowymi wyjaśnieniami biegłego. W tej właśnie części biegły uzasadnia swoje poglądy wyrażone w końcowych wnioskach i dlatego też ta część powinna zawierać najwięcej materiału opartego na specjalistycznej wiedzy. Nie ulega również wątpliwości, że dowód z opinii biegłego, jak każdy inny dowód, podlega ocenie Sądu przy zastosowaniu reguł z art. 233 § 1 k.p.c. - na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Dowód z opinii biegłego jest prawidłowo przeprowadzony wówczas, gdy opinia zawiera uzasadnienie ostatecznych wniosków, sformułowane w sposób przystępny i zrozumiały dla osób nieposiadających wiadomości specjalnych. Ocena dowodu z opinii biegłego sądowego wymaga ustosunkowania się do mocy przekonywającej rozumowania biegłego i logicznej poprawności wyciągniętych przez niego wniosków. Nie można oprzeć ustaleń wyłącznie na podstawie konkluzji opinii biegłego, lecz koniecznym jest sprawdzenie poprawności poszczególnych elementów składających się na trafność wniosków końcowych. Nie należy przy tym zapominać, że wnioski biegłego powinny być w zasadzie stanowcze i jednoznaczne (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., w sprawie I ACa 372/12 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 października 2007 r., w sprawie V ACa 670/07, opubl. w nr 1 Biul. SA/Ka z 2008 r. pod poz. 28). Opinie biegłego neurologa, psychiatry, psychologa oraz neurochirurga co do których strony zgłosiły zastrzeżenia, zostały uzupełnione na piśmie zgodnie z wnioskami stron. We wszystkich swoich opiniach uzupełniających biegli jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości odpowiedzieli na pytania i zastrzeżenia stron, podtrzymali ustalenie i wnioski, logicznie oraz wyczerpująco wyjaśnili skąd wynikają pewne różnice w ich konkluzjach. Powyższe sprawia, że Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności które obniżałyby wiarygodność opinii wskazanych biegłych oraz powodów które uzasadniałyby konieczność dopuszczenia dowodów z opinii innych biegłych tych samych specjalności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się częściowo zasadne.

Podstawą odpowiedzialności pozwanego Zakładu jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawarta z posiadaczem pojazdu, który spowodował wypadek oraz przepis art. 822 k.c., zgodnie, z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem, których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz umowa została zawarta. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152) ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów jest ubezpieczeniem obowiązkowym, natomiast z art. 13 ustawy wynika, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku ustaleń, zawartej z nim ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu. Ponadto przepis art. 19 ustawy stanowi, że poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z art. 34 ust. 1 w/w ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie do treści art. 436 § 1 k.c. samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego pojazdu chyba, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. W niniejszej sprawie zasada odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń nie budziła wątpliwości. Pozwany, po zgłoszeniu szkody przez powoda W. S. przeprowadził postępowanie likwidacyjne, wypłacając powodowi niesporną część zadośćuczynienia.

Biorąc pod uwagę żądania powoda zgłoszone w toku postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez pozwanego oraz w pozwie i toku niniejszego postępowania, Sąd zważył, iż zgodnie z art. 444 § 1 i 2 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Zgodnie z art. 445 § 1 k.c., w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przez krzywdę rozumie się przy tym doznane cierpienia fizyczne i psychiczne. Zadośćuczynienie ma ją zaś zrekompensować, ma przy tym charakter kompensacyjny. Jego przyznanie jest zależne od uznania Sądu, a wysokość winna uwzględniać wszelkie okoliczności wpływające na rozmiar krzywdy. Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, jednakże judykatura wskazuje kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu tej wysokości. O rozmiarze zadośćuczynienia pieniężnego powinien decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy tj. stopień cierpień psychicznych i fizycznych, ich intensywność czas trwania, nieodwracalność następstwa zdarzenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lipca 1977 roku (w sprawie o sygn. akt IV CK 244/97, niepublikowanym) stwierdził, że zadośćuczynienie z art. 445 § 1 k.c. ma charakter kompensacyjny, w związku z tym winno być stosowne do doznanej krzywdy oraz uwzględniać wszystkie zachodzące okoliczności jak: nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa czy trwałe następstwa zdarzenia. Zadośćuczynienie nie może stanowić zapłaty symbolicznej ale również niewspółmiernej .

W niniejszej sprawie, ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze, że ogólny stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda został przez biegłego ortopedę ustalony na 28%, zaś przez biegłego psychiatrę aż na 30 %. Jest to znaczny uszczerbek na zdrowiu, który skutkuje istotnym ograniczeniem funkcjonowania powoda zarówno w życiu zawodowym jak i rodzinnym. Sąd przy określaniu zadośćuczynienia uwzględnił, iż zakres cierpień fizycznych i psychicznych w związku z obrażeniami jakie powód odniósł podczas wypadku został przez biegłego rehabilitacji medycznej określony jako ogromny. Było to związane z doznawanym bólem, koniecznością pobytu w szpitalu, niemożliwością samodzielnego funkcjonowania przez okres co najmniej dwóch miesięcy, a następnie koniecznością korzystania z pomocy innych osób. Powyższe rodziło wiele przykrych i krępujących sytuacji dla W. S., który nie mogąc wykonać najprostszych czynności takich jak mycie, jedzenie, ubieranie się, załatwianie potrzeb fizjologicznych musiał korzystać z pomocy osób najbliższych. Przez pierwsze dwa miesiące od wypadku, powód doznawał cierpień fizycznych w postaci bólu o bardzo dużym natężeniu. Znamiennym pozostaje, że dolegliwości bólowe nadal występują u powoda. Należy też mieć na uwadze, że uszczerbek na zdrowiu powoda odnosi się również do cierpienia psychicznego i określonych konsekwencji zdarzenia, w zakresie zaburzeń nerwicowych wymagających terapii psychologicznej oraz leczenia psychiatrycznego. Sąd uwzględnił również to, iż wypadek jakiemu uległ powód spowodował utrudnienia w życiu codziennym powoda, uniemożliwiając mu w chwili obecnej uprawianie niektórych sportów takich jak bieganie i jazda rowerem. Wskutek wypadku zdecydowanemu pogorszeniu uległa również jakość pożycia małżeńskiego powoda oraz jego żony. Należy podkreślić, że skutki wypadku w odniesieniu do codziennego życia powoda są i będą istotnie odczuwalne do dnia dzisiejszego. Z drugiej jednak strony zaznaczyć należy, że biegły neurolog w swej opinii stwierdził, że powód w wyniku wypadku nie odniósł trwałego uszczerbku na zdrowiu. Z tych wszystkich przytoczonych powyżej względów, Sąd uznał, iż najbardziej adekwatną i kompensującą powodowi rozmiar doznanych przez niego krzywd jest kwota 70.0000 zł, która po uwzględnieniu wypłaconej już powodowi przez pozwanego z tego tytułu kwoty 35.000 zł daje kwotę 35.000 zł. Sąd zasądził więc na rzecz powoda kwotę 35.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Zdaniem Sądu przyznana kwota jest najbardziej adekwatna do doznanych przez niego w związku z wypadkiem cierpień psychicznych oraz fizycznych. W zakresie odsetek od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia Sąd orzekł, iż są one należne zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wniesienia powództwa to jest 17 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty.

W niniejszej sprawie powód W. S. dochodził kwoty 30.587,98 zł tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby. Na kwotę tę składają się koszty leczenia, opieki osób trzecich oraz koszty dojazdów najbliższych w okresie od 19 listopada 2012 r. do 30 stycznia 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty. Jeżeli chodzi o koszty opieki sprawowanej nad powodem w okresie, gdy stan zdrowia uniemożliwiał mu samodzielne funkcjonowanie, Sąd zważył, że na podstawie opinii biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej możliwe jest ustalenie zakresu koniecznej opieki, czasu w jakim była potrzebna i rozmiaru godzin dziennie w poszczególnych okresach. Wskazać w tym miejscu należy, że zakres niezbędnej opieki nad powodem wskazanej przez biegłego rehabilitacji medycznej skonsumował zakres koniecznej opieki wskazanej przez biegłego ortopedę. Zgodnie z opinią wskazanego biegłego powód w czasie pobytu w szpitalu przez okres pobytu w zakładzie leczniczym miał zapewnioną fachową opiekę i pomoc w najprostszych czynnościach. Przez kolejne sześć tygodni po opuszczeniu szpitala powód wymagał opieki przez 8 godzin dziennie. Ponieważ strona powodowa wskazała, czego pozwany nie kwestionował, że koszt jednej godziny opieki wynosi 11 zł Sąd określił wartość opieki w tym okresie na kwotę 3.696 zł (42 dni x 8h x 11 zł = 3.696 zł). Ponieważ przez okres kolejnych trzech tygodni powód wymagał opieki przez cztery godziny dziennie, Sąd określił jej wartość na kwotę 924 zł (21 dni x 4h x 11 zł = 924 zł). Nadto Sąd potraktował jako uzasadnione koszty leczenia faktury zawarte w aktach sprawy na kartach 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31 oraz 42, których łączna wartość wynosi 2.048,00 zł. Sąd nie uwzględnił jako uzasadnionych i należnych stronie powodowej kosztów zakupu paliwa, albowiem na załączonych fakturach wystawionych na żonę powoda widnieje Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP) co jednoznacznie dowodzi, że faktury te związane były z prowadzoną przez żonę W. S. działalnością gospodarczą, a nie z kosztami dojazdów do powoda. Sąd nie uwzględnił również faktur dokumentujących koszty zakupu leków (k. 25), albowiem strona powodowa nie wykazała w żaden sposób, aby konieczność zakupu w/w medykamentów miała związek z wypadkiem w którym ucierpiał W. S.. Na powodzie w tym zakresie – na podstawie art. 6 k.c., ciążył obowiązek przeprowadzenia dowodu. Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. tytułem skapitalizowanej renty na zwiększone potrzeby za okres od dnia 19 listopada 2012 r. do dnia 31 stycznia 2013 r. kwotę 6.941,00 zł. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo w części dotyczącej renty ponad określoną w wyroku kwotę, jako nie znajdujące podstaw faktycznych i prawnych do jego uwzględnienia. W zakresie odsetek Sąd orzekł, iż są one należne zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wniesienia powództwa to jest 17 sierpnia 2015 r. do dnia zapłaty.

Jeżeli chodzi o żądanie zwrotu utraconego zarobku, Sąd zważył, iż znajduje ono swoje uzasadnienie w art. 444 § 2 k.c., gdyż skutkiem wypadku, w jakim powód uczestniczył było takie pogorszenie się jego stanu zdrowia, że przez pewien okres był on całkowicie, a następnie częściowo niezdolny do pracy. Renta z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy zarobkowej ma wyrównać różnice między dochodami, jakie poszkodowany mógłby uzyskać, gdyby zdarzenie szkodzące nie miało miejsca, a dochodami, jakie może on uzyskać po zdarzeniu szkodzącym. Wysokość renty zależna jest od średniej dochodów, jakie poszkodowany osiągał z wykonywanej pracy zarobkowej. W uzasadnienia pozwu wynika, że powód domagał się łącznej kwoty 13.482,14 zł, na którą składa się utracona średnia miesięczna kwota premii w wysokości 541,11 zł (przez 17 miesięcy) oraz utrata zarobków w kwocie 4.283,17 zł. Tymczasem z załączonych do akt zaświadczenia (k. 70) wynika jedynie jakie wynagrodzenie powód otrzymywał przed wypadkiem oraz w późniejszym okresie. Nie wiadomo natomiast jak wyglądałoby jego wynagrodzenie gdyby do wypadku nie doszło. Wskazać w tym miejscu należy, że strona powodowa nie wykazała w toku postępowania, że powód otrzymałby premię dochodzoną w przedmiotowej sprawie. Strona powodowa nie przedłożyła regulaminu premiowania lub innego dokumentu z którego wynikałyby zasady przyznawania pracownikom premii, stąd twierdzenie, że premia powodowi nie została powodowi wypłacona jedynie ze względu na absencję w pracy należy uznać za nieudowodnione. Z tych też względów Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 4.283,17 zł stanowiącą odpowiednik utraconych zarobków.

Zgodnie z treścią art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Szkody na osobie nie zawsze powstają jednocześnie ze zdarzeniem, które wywołało uszkodzenie ciała, są ze swej istoty rozwojowe. Przy uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia często nie da się przewidzieć wszystkich następstw rozstroju zdrowia, toteż nie można wykluczyć wystąpienia w przyszłości dalszych następstw uszkodzenia ciała obok tych, które już się ujawniły. Wobec tego wytoczenie powództwa o świadczenie nie stoi na przeszkodzie jednoczesnemu wytoczeniu powództwa o ustalenie w sytuacji, gdy ze zdarzenia wyrządzającego szkodę w postaci uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia przysługują już poszkodowanemu określone świadczenia ale z tego samego zdarzenia mogą powstać w przyszłości jeszcze inne szkody (tak Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z 1704.1970 III PZP 34/69 OSN 1970 m 12 poz. 217). Mając powyższe na uwadze oraz okoliczności niniejszej sprawy Sąd - na podstawie art. 189 k.p.c. oraz opinii powołanych w sprawie biegłych, którzy stwierdzili, że proces leczenia powoda został zakończony oddalił żądanie pozwu w zakresie ustalenia odpowiedzialności pozwanego za skutki jakie mogą ujawnić się u powoda w przyszłości i które pozostawać będą w związku z wypadkiem komunikacyjnym, jakiemu uległ w dniu 11 września 2012 roku.

W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił jako nieudowodnione i bezzasadne.

Sąd nie obciążył przy tym powoda pozostałymi kosztami postępowania bowiem nadal nie ustały okoliczności stanowiące podstawę częściowego zwolnienia go od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Powód wygrał proces w 40% i w takiej proporcji należy mu się zwrot kosztów procesu. Sąd zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda W. S. kwotę 3.040 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu, na którą składa się 40 % uiszczonej opłaty sądowej tj. kwota 1.600,00 zł oraz 40 % kosztów zastępstwa prawnego wg stawek taryfy obowiązującej w dacie złożenia powództwa tj. kwota 1.440,00 zł. Pozwany przegrał proces w 40% i w takiej proporcji Sąd nakazał pobrać od niego 40 % wydatków poniesionych w sprawie tymczasowo przez Skarb Państwa. Łącznie wydatki wyniosły 6.975,06 zł co po wyliczeniu 40 % daje kwotę 2.790,00 zł.

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Halina Nowakowska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Sieradzu
Osoba, która wytworzyła informację:  Przemysław Majkowski
Data wytworzenia informacji: