Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

I Ca 179/18 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Sieradzu z 2018-06-06

Sygn. akt I Ca 179/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 czerwca 2018 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska

Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch

SSO Katarzyna Powalska

Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak

po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 roku w Sieradzu

na rozprawie

sprawy z powództwa J. D.

przeciwko G. K. (1) i K. K. (1)

o naruszenie posiadania

na skutek apelacji pozwanych

od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu

z dnia 26 lutego 2018 roku, sygnatura akt VIII C 285/17

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od pozwanych G. K. (1) i K. K. (1) na rzecz powódki J. D. 160 (sto sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 179/18

UZASADNIENIE

W pozwie powódka J. D. wniosła o nakazanie pozwanym G.
i K. małż. K. zaniechania naruszania posiadania części gruntu na działce
nr (...) położonej w P. (pkt 1); nakazanie usunięcia stałej stabilizacji na gruncie posadowionej podczas pomiarów geodezyjnych 15 lipca 2016 r. (pkt 2), unieważnienia przeprowadzonych pomiarów na gruncie 15 lipca 2016 r. (pkt 3), przywrócenie działki
do poprzedniego stanu posiadania przed naruszeniem (pkt 4) i zasądzenie kosztów procesu oraz nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzupełnieniu pozwu wskazała, że żądanie pozwu dotyczy powierzchni przygranicznego pasa działki nr (...)
o długości 85 m oraz szerokości 5 m, sąsiadującej z działką nr (...) będącą własnością pozwanych.

Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Wieluniu w sprawie z powództwa J. D. przeciwko G. K. (1) i K. K. (1) o naruszenie posiadania, nakazał pozwanym przywrócenie stanu poprzedniego na nieruchomości będącej w posiadaniu powódki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w P., gmina P., poprzez wydanie przygranicznego pasa gruntu na całej jego długości wynoszącej ok. 85 metrów oraz szerokości 5 metrów od strony działki będącej w posiadaniu pozwanych oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w P., gmina P. (pkt 1) oraz nakazał pozwanym zaniechanie dalszych naruszeń posiadania nieruchomości powódki oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w P., gmina P. poprzez rolnicze wykorzystanie przygranicznego pasa gruntu (pkt 2), odrzucił pozew w pozostałej części (pkt 3), zasądził od pozwanych na rzecz powódki kwotę 221 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 4), obciążył i nakazał pobrać od pozwanych kwotę 46,16 zł i od powódki kwotę 46,15 zł na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego
w W. tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci wydatków (pkt 5) nadając wyrokowi w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 6).

Rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia i wnioski:

Na podstawie umowy darowizny z 7 marca 2016 r. powódka stała się właścicielem działki nr (...) położonej we wsi P.. Działka ta stanowiła własność rodziców powódki Z. W. i M. W.. Działka ta graniczy z działką nr (...) od prawej strony patrząc od strony drogi powiatowej. Na podstawie umowy sprzedaży z 18 listopada 2014 r. zawartej z A. i I. małż. W. pozwani stali się właścicielami działki
nr (...) położonej we wsi P..

W latach 2014-2016 zostały przeprowadzone we wsi P. pomiary geodezyjne na potrzeby inwestycji drogowej polegającej na poszerzeniu drogi powiatowej. W oparciu
o decyzję Starosty (...) nr (...) z 6 sierpnia 2015 r. zostało wydane zezwolenie na realizację inwestycji, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości położonych w obrębie P.. Projekty podziału działek nr (...) zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego
i kartograficznego 9 grudnia 2014 r. Mapa z projektem podziału nieruchomości obejmującej działkę nr (...), stanowiąca załącznik do w/w decyzji została sporządzona 4 grudnia 2014 r. |W wyniku podziału geodezyjnego powódce przypadła działka nr (...), pozwanym działka
nr (...), zaś działki nr (...) posłużyły do poszerzenia pasa drogowego.

Od wielu lat między właścicielami opisanych nieruchomości nie było sporów granicznych. Znajdujące się przy drodze powiatowej drzewo było na wysokości działki, którą wykorzystywali rodzice powódki. Drzewo to nie wyznaczało linii granicznej. Na działce uprawianej przez rodziców powódki stał też słup telekomunikacyjny, obecnie nieistniejący. Rodzice powódki przynajmniej od 1992 roku korzystali ze spornego obecnie pasa gruntu
o szerokości 5 m na całej jego długości, który wchodził w skład ich działki, wykorzystując
go rolniczo. Nawieźli tam tez ok. 20 przyczep ziemi, by podwyższyć grunt. W 2015 roku ojciec powódki obsiał pszenicą swoją działkę nr (...), w tym sporny pas gruntu. Po żniwach pozwany zaorał swoją działkę nr (...) wraz ze spornym pasem gruntu i zasiał na niej trawę. 24 marca 2016 r. ojciec powódki zaorał działkę nr (...) (stanowiącą już wówczas własność córki) wraz ze spornym pasem i zasiał jęczmień. Po zbiorze jęczmienia pozwany wprost
na ściernisku znajdującym się na spornym pasie gruntu zasiał trawę.

W dacie zakupu przez pozwanych działki nr (...) znajdowały się na niej od strony drogi powiatowej znaki graniczne zastabilizowane w trakcie pomiarów geodezyjnych
na potrzeby w/w inwestycji drogowej.

Działka nabyta przez pozwanych graniczy z drugiej strony z działką nr (...) (poprzednio nr(...) stanowiącą własność brata pozwanego G. K. (2). W dacie zakupu przez pozwanych działki nr (...), granica między nią a działką nr (...) była zatarta.

Z wniosku pozwanych toczy się postępowanie rozgraniczeniowe między działką
nr (...) a działkami nr (...). 18 lipca 2016 r. właściciele działek podpisali protokół graniczny sporządzony przez geodetę M. D.. Granica między działką pozwanych
nr (...) a działką powódki nr (...) została ustalona w oparciu o odnalezione graniczniki betonowe zestabilizowane podczas pomiarów geodezyjnych na potrzeby inwestycji drogowej.

Od tego czasu spornym pasem gruntu władają pozwani i wykorzystują go rolniczo. Pas ten został przez pozwanych odgrodzony poprzez wkopanie opon samochodowych w obu końcach działki.

Powódka podpisała protokół graniczny sugerując się decyzją o realizacji inwestycji drogowej i wykonanymi wówczas pomiarami. Pismem z 6 lipca 2017 r. zwróciła się
do Starostwa Powiatowego w P. o wydanie kopii decyzji Starosty Powiatowego
nr (...) wraz z mapą podziałową oraz udzielenie informacji, czy na podstawie
w/w pomiarów nastąpiło ustalenie nowego przebiegu granic. Pismem z 5 lipca 2017 r. zwróciła się do Urzędu Gminy i Miasta w P. o wydanie dokumentów wraz
z protokołem sporządzonym przez geodetę M. D.. W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w P. wyjaśniło, że decyzja nr (...) nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic oraz spraw własnościowych działek położonych poza liniami rozgraniczającymi drogę. Urząd Gminy i Miasta w P. odpowiedział zaś, że nie otrzymał protokołu granicznego z pomiarów a postępowanie w sprawie o rozgraniczenie nie zostało zakończone.

Postępowanie rozgraniczeniowe toczy się obecnie przed tut. Sądem w sprawie
o sygn. akt VIII Ns 460/17.

Do chwili zamknięcia rozprawy pozwani nie wydali powódce spornego pasa gruntu.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka I. W. co do okoliczności, na jakie składała zeznania. Świadek nie pamiętał, na wysokości czyjej działki stało drzewo znajdujące się
przy drodze powiatowej, obecnie będące na wysokości spornego pasa gruntu. Nie odnotował też istnienia słupa telekomunikacyjnego, który był uwidoczniony na zdjęciach oraz wskazywany przez pozostałych świadków. Nie pamiętał też, czy i gdzie był wjazd na działki.

Sąd w przeważającym zakresie nie wykorzystał też zeznań świadka W. K., które były zbyt ogólne i wymijające.

Niewiarygodne okazały się też – zdaniem Sądu – zeznania pozwanych co do tego,
że w dacie zakupu działki nr (...) objęli ją w posiadanie w takich granicach, jak obecnie,
gdyż przeczy temu pozostały materiał dowodowy, dokumentacja fotograficzna, zeznania świadków, zeznania powódki. W ocenie Sądu, charakterystyczne są w tej mierze zeznania świadka W. K., którym dano wiarę w określonym zakresie,
gdyż zeznając na oględzinach podał „…Geodeci wykazali własność pana K.
w zbożu pana W.”; „…Przed pomiarami geodezyjnymi uprawa powódki była w łące państwa K.”. Sąd wskazał przy tym, że choć świadek wydaje się być nieprzychylny sąsiadom małż. W. i powódce (między stronami toczyły się spory sądowe), to jednak w ocenie Sądu prawidłowo zrelacjonował stan na gruncie na datę nabycia działki nr (...) przez pozwanych.

Podniesiono również, że pozwani zakupili działkę nr (...) późną jesienią, gdzie uprawy na obu sąsiadujących działkach mogły już nie być dość widoczne i nie wyznaczać optycznie przebiegu granicy. Ponadto sugerowali się lokalizacją granicznika posadowionego podczas prac geodezyjnych. Wreszcie granica między nabywaną działką a leżącą z drugi strony działką brata G. K. (2) nr (...) była zatarta. Te wszystkie okoliczności mogły lec u podstaw przeświadczenia, że nabywają działkę w określonych granicach odpowiadających powierzchni ujawnionej w dokumentach.

Sąd, powołując się na art. 344 § 1 k.c. i art. 478 k.p.c., wskazał, iż powództwo podlega uwzględnieniu w części, podając jednocześnie, że kognicja sądu w sprawach o naruszenie posiadania ogranicza się do badania ostatniego stanu posiadania i faktu jego naruszenia, omawiając następnie pojęcie „samowolnego naruszenie posiadania” oraz, w oparciu
o orzecznictwo Sądu Najwyższego, stwierdzono, iż Sąd bada ostatni stan posiadania.

Zdaniem Sądu, powódka zachowała roczny termin dla dochodzenia roszczenia
(art. 344 § 2 k.c.), gdyż do ewidentnego naruszenia posiadania doszło po 18 lipca 2016 r.,
a z powództwem wystąpiła 14 lipca 2017 r.

Odnosząc się do ostatniego stanu posiadania, Sąd zwrócił uwagę, iż przed nabyciem przez pozwanych działki nr (...) spornym pasem gruntu w sposób niezakłócony władali poprzednicy prawni powódki. Gdy powódka stała się właścicielem działki nr (...), władała nią aż do 18 lipca 2016 r. Wprawdzie dochodziło między stronami do wzajemnych naruszeń,
ale niewątpliwie przed ostatnim naruszeniem posiadania sporny pas gruntu był we władaniu powódki.

Według Sądu, naruszenie posiadania było samowolne, bo podpisanie przez powódkę protokołu granicznego, który nie zakończył postępowania rozgraniczeniowego nie stanowi
o zgodzie posiadacza i dlatego w okolicznościach sprawy wyłączenia samowolności naruszenia nie mógł stanowić także przepis prawa, decyzja administracyjna, czy orzeczenie sądowe, bo takich aktów stanowienia bądź stosowania prawa nie wykazano.

W tych warunkach – według Sądu – w kontekście ochrony posesoryjnej wyłączone było badanie dobrej wiary strony naruszającej posiadanie.

Mając to na uwadze Sąd uwzględnił powództwo w zakresie pkt 1 i 4 pozwu, stwierdzając jednocześnie, iż szerokość spornego pasa gruntu i jego lokalizacja nie były kwestionowane przez strony, zaś nakazanie zaniechania naruszeń było uzasadnione nabrzmiałym sporem granicznym między stronami, który jest realizowany także
w niezakończonym postępowaniu rozgraniczeniowym. Wielokrotne wzajemne naruszenia posiadania usprawiedliwiają obawę, że ponownie może dojść do naruszenia posiadania powódki.

Na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd odrzucił pozew co do żądań zawartych
w pkt 2 i 3 pozwu, gdyż w tym zakresie droga sądowa nie jest dopuszczalna.

Sąd skorzystał z możliwości, jaką daje art. 333 § 2 in fine k.p.c. i nadał wyrokowi
w pkt 1 rygor natychmiastowej wykonalności, z racji tego, iż sporny pas gruntu jest przeznaczony pod uprawę, zatem należy wydać go stronie powodowej celem jego dalszego rolniczego wykorzystania zgodnie z kalendarzem prac agrotechnicznych, bez oczekiwania
na uprawomocnienie się wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 100 k.p.c., zaś o nieuiszczonych kosztach sądowych oparciu o art. 113 ust. 1 u.k.s.c. nakazując ich rozdzielenie.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożyli pozwani, zaskarżając wyrok
w punktach 1,2,4,5 i 6, zarzucając:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj art 344 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do ustalonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego, z którego
to stanu nie wynika, aby powódka pozostawała posiadaczką spornego pasa gruntu, po nabyciu przez nią działki 7 marca 2016r natomiast wynika, że posiadaczem tego pasa gruntu
i to co najmniej od 2015r pozostawali pozwani, którzy po żniwach 2015 r. zaorali swoją działkę nr (...) wraz ze spornym pasem gruntu i zasiali na niej trawę i dalej z ustaleń faktycznych Sądu wynika także, że po tym okresie pas tego gruntu został zaorany chwilowo
i jedynie przez ojca powódki w marcu 2016r, kiedy to ten posadził na nim jęczmień a zaraz
po tym zbiorze jęczmienia przywrócone zostało ponownie posiadanie na rzecz pozwanych
- co powoduje, że roszczenie posesoryjne Powódki nie mogło znaleźć zastosowania, bowiem Sąd orzekający nie ustalił faktycznego władztwa powódki nad spornym pasem, a jedynie faktyczne władztwo w tym zakresie pozwanych i chwilowe tylko ojca powódki.

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść wyroku
art 233 k.p.c. poprzez dokonanie szeregu dowolnych i nie wynikających z materiału
dowodowego ustaleń z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów takich jak:

- że powódka władała spornym pasem gruntu, aż do 18 lipca 2016r wcześniej stając się właścicielką działki (...) w sytuacji, gdy okoliczność ta (posiadania przez powódkę spornego pasa gruntu) nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego i nie jest poparta dowodami, a co więcej okoliczność taka pozostaje w sprzeczności z innymi ustaleniami Sądu dotyczącymi posiadania spornego pasa gruntu, które to Sąd powołuje
w uzasadnieniu, „że po żniwach 2016r sporny pas gruntu był już w posiadaniu pozwanych (nie wyjaśniając przy tym daty samych żniw 2016r.";

- że pozwani po dacie 18 lipca 20i6r samowolnie naruszyli posiadanie powódki,
w sytuacji gdy okoliczność ta nie jest poparta dowodem a nadto materiał dowodowy (w tym same ustalenia Sądu) wskazują że w w/w terminie tym to pozwani byli już wyłącznymi posiadaczami spornego pasa gruntu, który to stan posiadania wynikał także już wtedy
z faktycznych czynności dokonywanych na gruncie w związku z toczącym się postępowaniem rozgraniczeniowym oraz postępowaniem o realizację inwestycji drogowej.

3/ naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść wyroku art 233 k.p.c. poprzez niewszechstronne rozważenie całokształtu materiału dowodowego,
w szczególności materiału oraz okoliczności wynikającego z toczących się już od 2014r. postępowań - rozgraniczonego oraz o realizację inwestycji, które to postępowania i czynności jakie miały w nich miejsce wyznaczyły już w tym czasie stan spokojnego posiadania gruntu, przy którym sporny pas tego gruntu pozostawał wyłącznie w posiadaniu pozwanych.

4/ naruszenie przepisów prawa procesowego art 333 § 2 k.p.c. poprzez uznanie,
że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności z tego względu, że sporny pas gruntu przeznaczony jest
pod uprawę i należy wydać go stronie powodowej celem dalszego rolniczego wykorzystywania - przy jednoczesnym ustaleniu przez ten Sąd, że pas ten od 2016r. nie jest wykorzystywany rolniczo oraz, że znajduje się w posiadaniu pozwanych i jest posiany przez nich tylko trawą.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości z zasądzeniem od powódki na rzecz pozwanych kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem dotychczasowych kosztów procesu oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności wyroku Sądu Rejonowego z tego względu, że wykonanie wyroku naraża pozwanych na niepowetowaną szkodę.

W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji jako bezzasadnej
i zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu, według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Kontrola instancyjna nie wykazała uchybień przepisom prawa materialnego oraz zarzucanych przez stronę apelującą błędów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy znajdują odzwierciedlenie w przytoczonych
na ich poparcie dowodach, a ich prawna ocena w kontekście weryfikacji żądania strony powodowej i zarzutów pozwanych oparta na logicznym rozumowaniu i zasadach doświadczenia życiowego zasługuje na jednoznaczną aprobatę. Stąd ustalenia te oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski prawne Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje
za własne.

Dodać przy tym należy, że przytoczenie ustaleń Sądu Rejonowego oraz wniosków
i argumentów zaprezentowanych na ich poparcie, we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, czyni niecelowym ponowne ich przedstawianie przez Sąd Odwoławczy
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 217/98, LEX nr 1213477).

Z mocy art. 387 § 2 1 k.p.c. Sąd Okręgowy ograniczył więc uzasadnienie
do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, ponieważ
nie przeprowadził postępowania dowodowego ani nie zmienił ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji.

Wobec powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd naruszył
art. 233 k.p.c. poprzez stwierdzenie, że powódka władała spornym pasem gruntu,
aż do 18 lipca 2016r. oraz przez to, że pozwani po tej dacie samowolnie naruszyli posiadanie powódki.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika – wbrew stanowisku apelujących - że po pierwsze od 7 marca 2016 r. powódka dysponowała tytułem własności nieruchomości, co sprawia że od tego czasu była również jej posiadaczem, przy czym posiadanie nie musi być wykonywane osobiście, gdyż może odbywać się także
za pośrednictwem osób trzecich, władających gruntem w imieniu właściciela.

W tym kontekście zasadnie Sąd uznał, że posiadanie powódki nie budziło wątpliwości. Po stronie powodowej, w odniesieniu do spornego pasa gruntu nastąpił bowiem dostrzegalny fakt fizycznego władania rzeczą, gdyż powódka wykazała, że zarówno przed tą datą, zarówno ona jak i jej poprzednicy prawni korzystali z nieruchomości wiele lat, o czym świadczy chociaż by to, że w 2015 roku ojciec powódki obsiał pszenicą swoją działkę nr (...), w tym sporny pas gruntu i to, że 24 marca 2016 r. ojciec powódki zaorał tę sama działkę ze spornym pasem - już wtedy stanowiącą własność powódki.

Po drugie, skoro do 18 lipca 2016r. powódka była posiadaczem spornej nieruchomości, zaś po tej dacie spornym pasem gruntu zaczęli władać pozwani
i wykorzystywać go rolniczo, to w takiej sytuacji, należy wnioskować, że pozwani samowolnie naruszyli posiadanie powódki, gdyż nie przedstawili żadnego dowodu
na okoliczność wyrażenia przez powódkę – chociażby dorozumianej - zgody na takie
ich działanie.

Nie można również podzielić stanowiska, że Sąd naruszył art 233 k.p.c. w kontekście toczących się postępowań rozgraniczeniowych, gdyż wbrew poglądowi skarżących okoliczność ta nie ma znaczenia w realiach przedmiotowej sprawy. Zgodnie bowiem
z art. 478 k.p.c. w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania
i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego tytułu prawnego do nieruchomości.

Wskazać również należy, iż obowiązek udzielenia ochrony posiadania został wprowadzony do porządku prawnego po to, by zapobiegać podejmowaniu działań zmierzających do samowolnego ustalania granic spornych nieruchomości, co w sprawie dotyczącej ochrony posesoryjnej jest niedopuszczalne. Badanie praw wynikających z tytułów własności i ustalenia do jakich granic na gruncie rozciąga się prawo własności dokonywane jest wyłącznie w postępowaniach o rozgraniczenie. W postępowaniu rozgraniczeniowym badane jest prawo a w sprawie o naruszenie posiadania tylko fakty związane z koniecznością ustalenia czy doszło do naruszenia i kto przed dokonanym naruszeniem posiadał nieruchomość. Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie może zatem czynić ustaleń,
a co za tym idzie - przedsądu co do prawnego przebiegu spornej granicy. Przewidziana bowiem przepisem art. 344 § 1 k.c. ochrona naruszonego posiadania jest ochroną prowizoryczną, a odrębność samego postępowania posesoryjnego polega na ograniczeniu zakresu badania przez sąd tylko ostatniego stanu posiadania i faktu jego naruszenia, bez rozpoznawania samego prawa ani tego czy naruszone posiadanie było oparte na prawie.

Wreszcie nie sposób podzielić stanowiska apelujących, że w sprawie doszło
do naruszenia art 344 § 1 k.c.

Skoro bowiem – wbrew skarżącym – Sąd w sprawie ustalił okoliczności faktycznego władztwa powódki nad spornym pasem i następnie samowolne pozbawienie przez pozwanych tego władztwa, to bez wątpienia, z uwagi na taki stan rzeczy, powódce przysługuje ochrona posesoryjna, przewidziana w art. 344 k.c., która to przysługuje posiadaczowi w wypadku naruszenia każdej z tych dwóch postaci posiadania (samoistnego, jak i zależnego),
gdyż przewidziany w art. 342 k.c. zakaz samowolnego naruszania posiadania nie zawiera
w swej treści żadnych ograniczeń (patrz: wyrok SN z 11 sierpnia 1978 r., sygn. akt
III CRN 136/78).

Wypada również wspomnieć, że dla udzielenia powódce ochrony prawnej nie jest istotnym fakt jak często w ostatnim czasie korzystała ze spornej nieruchomości – w tym pasa gruntu, gdyż dla stwierdzenia istnienia posiadania nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie
z rzeczy, lecz sama możliwość takiego korzystania (patrz: wyrok SN z 3 czerwca 1966 r., sygn. akt III CR 108/66). Dlatego też sądową ochronę wynikającą z art. 344 § 1 k.c. objęte jest każde posiadanie, jeżeli jego naruszenie nastąpiło w sposób samowolny, jak ma to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd art 333 § 2 k.p.c.

W uzasadnieniu wyroku wyraźnie bowiem wskazano, że podstawą prawną na której oparto to orzeczenie był w/wym. przepis zgodnie z którym Sąd może nadać wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza należność z wekslu, czeku, warrantu, rewersu, dokumentu urzędowego lub dokumentu prywatnego, którego prawdziwość nie została zaprzeczona, oraz jeżeli uwzględnia powództwo o naruszenie posiadania.

Zatem Sąd był uprawniony do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności
z urzędu, jeśli istniały ku temu odpowiednie okoliczności, a jego rozstrzygnięcie nie było zależne od tego czy strona powodowa złożyła oraz należycie uzasadniła wniosek w tym przedmiocie. Regulacja ta wynika z charakteru postępowania posesoryjnego, które powinno być postępowaniem szybkim i uproszczonym, o ograniczonym zakresie kognicji sądu
co wynika z treści art. 478 k.p.c. i 479 k.p.c. oraz zmierzającym do szybkiego zlikwidowania stanu będącego następstwem aktu samowoli naruszyciela. W tej sprawie, Sąd Rejonowy
w sposób należyty uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wskazując przy tym, że sporny pas gruntu jest przeznaczony pod uprawę, a więc powódka powinna posiadać ochronę celem jego rolniczego wykorzystania od razu, bez oczekiwania na uprawomocnienie się orzeczenia,
co uzasadniało decyzję Sądu w tym zakresie.

Z wszystkich przedstawionych powyżej względów, uznać należy że Sąd Rejonowy
nie naruszył żadnego ze wspomnianych przepisów prawa procesowego, czy materialnego
i dlatego apelacja, jako całkowicie bezzasadna, na podstawie art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

O kosztach postępowania apelacyjnego, należnych od pozwanych na rzecz powódki Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwani przegrali w instancji odwoławczej w całości.

Wysokość kosztów profesjonalnego zastępstwa prawnego po stronie powódki
Sąd Odwoławczy ustalił w oparciu o § 5 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Halina Nowakowska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Sieradzu
Osoba, która wytworzyła informację:  Barbara Bojakowska,  Elżbieta Zalewska-Statuch ,  Katarzyna Powalska
Data wytworzenia informacji: