Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

I C 47/18 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Sieradzu z 2019-02-05

Sygn. akt I C 47/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2019 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSO Katarzyna Powalska

Protokolant : st. sekr. sąd. Iwona Bartel

po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2019 r. w Sieradzu

na rozprawie

sprawy z powództwa Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

przeciwko W. G. i I. G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanych I. G. i W. G. solidarnie na rzecz powoda Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 108.536,46 ( sto osiem tysięcy pięćset trzydzieści sześć 46/100 ) złotych z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP nie więcej niż wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 12 września 2017 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanych I. G. i W. G. solidarnie na rzecz powoda Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 5.444 ( pięć tysięcy czterysta czterdzieści cztery ) złote tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 47/18

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 12 września 2017 r. (data wpływu) pełnomocnik powoda Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniesionym przeciwko W. G. i I. G. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 108.536,46 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 12 września 2017 r. do dnia zapłaty.

W dniu 17 października 2017 r. Sąd Rejonowy dla Lublina-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1765578/17, mocą którego nakazał pozwanym W. G. i I. G. w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacić powodowi kwotę 108.536,46 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 12 września 2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1.357 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, (nakaz zapłaty k. 8).

W sprzeciwie z dnia 15 listopada 2017 r. I. G. zaskarżyła nakaz w całości, co do kwoty 108.536,46 zł wraz z odsetkami i wniosła o rozłożenie dochodzonej przez powoda w niniejszej sprawie kwoty 108.536,46 zł wraz z odsetkami na równe raty miesięczne płatne do 10-go dnia każdego miesiąca po 300 zł każda z rat, (sprzeciw k. 11-14).

W sprzeciwie z dnia 14 listopada 2017 r. W. G. zaskarżył nakaz sprzeciw w całości i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, (sprzeciw k. 17-19).

W piśmie procesowym z dnia 07 maja 2018 r. pełnomocnik pozwanej I. G. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniósł zarzut nieskutecznego wypowiedzenia umowy kredytowej jako czynności prawnej sprzecznej z zasadami współżycia społecznego. Wskazywał, że opóźnienie w uiszczeniu należności kredytowych stanowiło nieistotną w kontekście wysokości całego kredytu i czasu jego terminowej obsługi sumę, a powodowy bank nie podjął próby zweryfikowania przyczyn braku spłaty. Te zaś wynikały z nieporozumień pomiędzy dłużnikami związanych z ich rozstaniem. Podniósł naruszenie treści § 25 ust. 1 w kontekście dokonanego wypowiedzenia, a także zarzucił, iż oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone przez osoby nieuprawnione w imieniu banku. Zarzucił też brak wykazania wysokości dochodzonej pozwem zapłaty, negując jako miarodajną podstawę dowodową wyciąg z ksiąg bankowych (pismo procesowe pełnomocnika pozwanej k. 127-130).

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 04 kwietnia 2006 r. powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł z pozwanymi I. G. i W. G. umowę kredytu hipotecznego numer (...) zmienioną aneksami nr (...) z dnia 18 kwietnia 2006 r. , nr (...) z dnia 12 września 2006 r. i aneksem z dnia 13 listopada 2014 r. Zgodnie z zawartą umową następnie aneksowaną, powód udzielił pozwanym kredytu w kwocie 135.000 zł, zaś pozwani zobowiązali się do jego zwrotu wraz z należnymi odsetkami oraz zapłacenia opłat i prowizji powodowie zgodnie z zawartą umową. Powodowie rozpoczęli obsługę kredytu umową. Harmonogram spłat przewidywał zwrot zaciągniętego kredytu w ratach miesięcznych do 20 sierpnia 2035 r. Od początku trwania umowy kredytobiorcy dokonywali wpłat poszczególnych rat w różnych terminach i różnej wysokości, choć termin zapłaty upływał 20 – go dnia każdego kolejnego miesiąca. W treści § 25 umowy strony przewidziały prawo banku do wypowiedzenia umowy w całości lub w części z 30 – dniowym okresem wypowiedzenia w razie niedotrzymania warunków umowy, w szczególności w przypadku gdy w związku ze znacznym zmniejszeniem wartości ustanowionego zabezpieczenia wierzytelności banku z tytułu udzielonego kredytu kredytobiorca nie ustanowił dodatkowego zabezpieczenia , lub utracił zdolność kredytową. Bank (...) SA wysyłał do I. G. „zawiadomienia o najbliższej spłacie kredytu” w okresie od grudnia 2016 r. do maja 2017 r, przypominając o wymagalności każdej raty na dzień 20 każdego kolejnego miesiąca. W dniu 25 listopada 2016 r. pozwani uiścili na poczet kredytu kwotę 613 złotych, a w grudniu nie odnotowano żadnej wpłaty. Kolejna była 5 stycznia 2017 r. . W dniu 21 marca 2017 r. zarówno do pozwanej, jak i W. G. wysłano wezwanie, w treści którego powodowy bank wskazywał na „utrzymujące się” zadłużenie przeterminowane , które na dzień sporządzenia pisma wynosiło 1.783,67 złotych. Bank wezwał kredytobiorców do zapłaty tej kwoty w terminie 14 dni roboczych, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Jednocześnie bank zawarł w tym wezwaniu pouczenie w trybie art. 75c prawa bankowego, co do możliwości ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia w ciągu 14 dni roboczych od otrzymania wezwania (dowód: wyciąg z ksiąg banku k. 37, wtórnik dokumentu uznaniowego k. 38, 39, umowa nr (...) k. 94-105, aneks nr (...) do umowy k. 106-107, aneks nr (...) do umowy k. 108-109, aneks nr (...) k. 110,zawiadomienia k. 139-144, zestawienie wpłat i sald z tytułu kredytu hipotecznego k. 166-167, 181, potwierdzenie nadania przesyłek do pozwanych k. 179-180).

Na poczet rat przedmiotowego kredytu wpłynęła od pozwanych na rzecz powodowego banku w roku 2017 wpłata w wysokości 612,89 złotych w dniu 5 stycznia 2017 r., następna w dniu 18 kwietnia 2017 r. w wysokości 200 złotych i w dniu 20 kwietnia w wysokości 619,21 złotych, co łącznie dało kwotę 1432,10 złotych. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. powodowy bank złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy i skierował je do I. G. i W. G. wysłał do pozwanych oświadczenie i wypowiedzeniu umowy. Stan zadłużenia przeterminowanego na dzień wypowiedzenia umowy wynosił 1.583,79 zł. Po upływie okresu wypowiedzenia umowy, zobowiązaniu w dniu 01 czerwca 2017 r. stało się wymagalne w całości. Na dzień dokonania wypowiedzenia saldo rozliczenia kredytu wynosiło 107.530,86 złotych. W związku z brakiem spłaty zadłużenia przeterminowanego, powód w dniu 21 czerwca 2017 r. wezwał pozwanych do dobrowolnego spełnienia świadczenia lub ustalenia ugodowych warunków spłaty. Pozwany W. G. w dniu 04 lipca 2017 r. złożył wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Porozumienie pomiędzy powodem a pozwanymi nie zostało podpisane. Pomimo kilkukrotnych wezwań do dobrowolnej zapłaty zobowiązani, pozwani I. G. i W. G. nie spłacili zadłużenia, (dowód: kserokopia wypowiedzenia umowy k. 111-114, ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 115, pismo powoda k. 136-137, 138, zawiadomienie o najbliższej spłacie kredytu k. 139-144, zestawienie wpłat i sald z tytułu kredytu hipotecznego k. 166-167, 181, kserokopia wezwania k. 168, 169, potwierdzenie nadania przesyłek do pozwanych k. 179-180, kserokopia pełnomocnictwa k. 183, 184).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Podstawę prawną żądania powoda stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (Dz.U. 2015.128). Przepis art. 69 ust. 1 ustawy prawo bankowe w brzemieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowił, że przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Strona powodowa uczyniła zadość ciążącemu na niej obowiązkowi i w sposób należyty wykazała, że między stronami doszło do skutecznego zawarcia umowy kredytu, że przekazała pozwanym środki pieniężne określone w umowie oraz że pozwani uchybili warunkom umowy nie wywiązując się z obowiązku spłaty zaciągniętej wierzytelności. W ocenie Sądu stronie pozwanej z kolei nie udało się wykazać zasadności podniesionych przez nią zarzutów, a ciężar dowodu w odniesieniu do zarzutów i twierdzeń podniesionych w treści zarzutów spoczywał bezspornie na pozwanych. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie zaś do treści art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis art. 232 k.p.c. stanowi natomiast, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyżej powołane przepisy statuują jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego, jaką jest zasada kontradyktoryjności. Zgodnie z jej założeniem ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie, zaś Sąd orzekający nie jest obciążony odpowiedzialnością za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony (por. wyrok SN z dnia 07 października 1998 r., II UN 244/98, OSNP 1999/20/662). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy nie ulegało wątpliwości, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, skoro pozwani w sprzeciwach od nakazu zapłaty oraz piśmie procesowym ich pełnomocnika zakwestionowali powództwo i podnieśli szereg okoliczności, to zgodnie z przytoczonym powyżej stanowiskiem powinni byli je udowodnić. Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona pozwana podniosła, że opóźnienie w regulowaniu rat, które miało stanowić podstawę wypowiedzenia obejmowało zupełnie niewielką sumę w stosunku do wartości całego kredytu oraz że powódka nie podjęła żadnych czynności mających na celu zweryfikowanie przyczyn braku spłaty, ale natychmiast przystąpiła do postawienia należności w stan natychmiastowej wykonalności i naliczania maksymalnych odsetek. W ocenie pozwanych wypowiedzenie umowy zawartego kredytu było środkiem nieproporcjonalnym do deklarowanego opóźnienia w spłacie, a to z rażącym naruszeniem interesów pozwanej i w sposób dla niej zaskakujący. W przekonaniu pozwanej te okoliczności przekonują że działanie powódki było nadużyciem, o jakim mowa w art. 5 k.c., które w żadnej mierze nie powinno zasługiwać na ochronę prawną. Wszystkie wskazane zarzuty, w ocenie Sądu, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Po pierwsze biorąc pod uwagę fakt utrzymywania się zadłużenia przeterminowanego od miesiąca stycznia 2017 r. należy przyjąć, iż istniały przesłanki do wypowiedzenia umowy kredytu. Postanowienia zawartej między stronami umowy, w szczególności § 25 określa okoliczności, w których powód ma prawo wypowiedzieć umowę w tym między innymi gdy kredytobiorca nie dotrzymał warunków udzielenia kredytu. Brak terminowych spłat i utrzymywanie się przez okres czterech miesięcy zadłużenia przeterminowanego, co zgodnie z umową świadczy o utracie zdolności kredytowej kredytobiorców, z całą pewnością należy uznać za okoliczność uzasadniającą wypowiedzenie umowy. Po drugie w piśmie wypowiadającym umowę została wyraźnie określona przyczyna jego wystawienia tj. brak spłaty zadłużenia przeterminowanego jak i skutki braku jego spłaty. W przypadku nieuregulowania zadłużenia przeterminowanego lub spłaty w niepełnej wysokości w okresie wypowiedzenia wynoszącym 30 dni od daty otrzymania pisma bank podejmie działania prawne zmierzające do wyegzekwowania należnych roszczeń. Pozwani odebrali pisma w dniu 25 kwietnia 2017 r. i w związku z tym w dniu 26 maja 2017 r. wypowiedzenie stało się skuteczne, a całość zadłużenia wymagalna. W dniu 26 maja 2017 r. pozwani dokonali wprawdzie wpłaty w wysokości 1.000 zł, lecz nie uregulowali całości zadłużenia przeterminowanego, co było warunkiem wycofania oświadczenia o wypowiedzeniu. Na dzień upływu terminu wypowiedzenia tj. 26 maja 2017 r., po dokonanej wpłacie zadłużenie przeterminowane pozwanych wynosiło łącznie 1.207,05 zł. Nadto kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika pozwanych, że postępowanie powoda polegające na wypowiedzeniu umowy kredytu było dla niego korzystne i wymieniony chcąc wykorzystać nadarzającą się okazję przystąpił do postawienia należności w stan natychmiastowej wykonalności naliczenia odsetek maksymalnych. Wskazać w tym miejscu należy, że instytucji kredytowej jaką jest powodowy bank zależy na tym, aby zawarta umowa kredytu trwała jak najdłużej, albowiem wówczas osiąga on zysk w postaci oprocentowania od udzielonego kredytu. Nie można także nie zauważyć, że historia rozliczenia wpłat dokonywanych przez pozwanych na poczet przedmiotowego kredytu pokazuje, iż dokonywali oni wpłat w różnych terminach i różnej wysokości, choć następczo wyrównywali niedopłaty. W tym kontekście uprawniony jest jednak wniosek o naruszaniu warunków umowy nie tylko w tym jednym przypadku, który ostatecznie doprowadził do wypowiedzenia. Odnosząc się do twierdzeń strony pozwanej, że powódka nie podjęła żadnych czynności mających na celu zweryfikowanie przyczyn braku spłaty podnieść trzeba, że w niniejszej sprawie od dnia powstania zadłużenia do dnia wysłania wypowiedzenia umowy bank kontaktował się wielokrotnie z pozwanymi, w tym w dniach 02 lutego 2017 r. i 24 lutego 2017 r., zostały wysłane do pozwanych listami zwykłymi upomnienia i wezwania do zapłaty. Pozwani nie informowali banku o trudnościach finansowych i kłopotach ze spłatą kredytu, nie złożyli żadnych propozycji np. zmiany warunków kredytowania. Dodatkowo zgodnie z § 35 umowy mieli możliwość wnioskowania o zawieszenie rat kapitałowych- odsetkowych. Tymczasem I. G. i W. G. nie wykazali żadnej inicjatywy w przedmiocie ustalenia z bankiem warunków dalszej spłaty kredytu wobec zaistniałych trudności w spłacie. Nie sposób również zgodzić z podniesionym przez stronę pozwaną zarzutem, iż strona powodowa uchybiła art. 5 k.c. poprzez czynienie ze swego prawa użytku będącego sprzecznym ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa jak i zasadami współżycia społecznego, poprzez wypowiedzenie umowy kredytowej pozwanej w sytuacji gdy zasadnym była jego restrukturyzacja. Podnieść w tym miejscu należy, że zgodnie z zasadą swobody umów strony umowy kredytowej swobodnie ustaliły warunki stosunku zobowiązaniowego i dobrowolnie zawarły umowę zgodną z ustaleniami. Strony w umowie zawarły zapisy, w których dokładnie określiły, w jakich przypadkach każda ze stron umowy będzie uprawniona do jej wypowiedzenia, w jakim terminie oraz formie może złożyć stosowne oświadczenie oraz jakie będą jego skutki prawne. Ponieważ w niniejszej sprawie bezspornym jest, że pozwani zaniechali terminowego spłacania rat zaciągniętego kredytu we wskazanym terminie, przeto przyjąć należało, iż zgodnie zapisami łączącej strony umowy powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. miała prawo wypowiedzieć wskazaną umowę i z tego uprawnienia skorzystała. Wskazać w tym miejscu należy, że zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 5 k.c. uważa się za uzasadnione w razie sprzeczności określonego zachowania z regułami moralnymi o charakterze imperatywnym - mającymi formę nakazów postępowania moralnie aprobowanego lub zakazów postępowania moralnie dezaprobowanego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2017 r. I ACa 1680/16, LEX nr 2338537). Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż trudno uznać za moralnie nieaprobowane korzystanie przez jedną ze stron z uprawnienia wypowiedzenia umowy przyznanych na podstawie jej treści, w sytuacji gdy druga strona nie wywiązuje się ze spełnienia świadczenia do którego się zobowiązała. Aby zarzut naruszenia art. 5 k.c. odniósł skutek, strona musi wyraźnie wskazać jakie konkretnie zasady współżycia społecznego naruszyła osoba, której stawia się taki zarzut, czego strona pozwana w przedmiotowej sprawie nie uczyniła.

Jako chybione uznać należało zarzuty strony pozwanej odnoszące się do dokumentu w postaci wyciągu z ksiąg bankowych. Ma wprawdzie rację skarżący wskazując, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 95 ust. 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (t.j. Dz. U. z 2015 poz 2018) dokument z ksiąg bankowych nie ma mocy dokumentu urzędowego, nie mniej jednak nie pozbawia to w/w dokumentu mocy dowodowej i wiarygodności. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem powstałym na kanwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 marca 2011 roku, sygn. akt P 7/09 (Dz. U. z 2011, nr 72, poz. 388), wyciągi z ksiąg bankowych stanowią dokumenty prywatne (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2014 r. I ACa 290/13), którym należy przypisać moc dowodową (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2016 r. I ACa 1758/15). Do wyciągu z ksiąg bankowych należy zatem zastosować art. 245 k.p.c., wedle którego dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Mając to na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować prawdziwość, czy autentyczność przedłożonego dowodu. Na marginesie należy wskazać, że wyciąg z ksiąg bankowych został wystawiony przez bank, którego czynnościom należy przypisać cechę wiarygodności, jako instytucji zaufania publicznego. Nadto raz jeszcze podkreślić należy, że dokument w postaci wyciągu z ksiąg bankowych, którego moc dowodową kwestionuje strona pozwana, w pełni koreluje z innymi przedłożonymi przez stronę powodową dowodami m.in. w postaci umowy łączącej strony, jak również ze złożonymi przez stronę powodową dokumentami dotyczącymi szczegółowego rozliczenia umowy kredytu.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu przez osoby do tego nie upoważnione. Wskazać w tym miejsce należy, że w aktach sprawy na kartach 183 oraz 184 znajdują się pełnomocnictwa rodzajowe, z których w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu złożyły osoby umocowane do składania tego rodzaju oświadczeń. Nadto zgodnie z art. 104 k.c., jednostronna czynność prawna polegająca na złożeniu oświadczenia woli bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna, jednak gdy ten, komu zostało złożone oświadczenie woli w cudzym imieniu, godzi się na działanie bez umocowania, stosuje się odpowiednio przepisy o zawarciu umowy bez umocowania. Zgoda taka może być dokonana także w sposób dorozumiany, a okoliczności sprawy – w szczególności fakt, że pozwana zakwestionowała umocowanie pełnomocników pracowników powoda do podpisania oświadczenia o wypowiedzeniu dopiero po wytoczeniu powództwa, a więc w kilkanaście miesięcy po doręczeniu jej przedmiotowych pism – pozwalają przyjąć, że uprzednio bez zastrzeżeń akceptowała kwestionowaną obecnie formę otrzymanych wezwań i oświadczeń i obojętne było jej to, że podpisane pod pismami osoby nie wykazały równocześnie swego upoważnienia do działania w imieniu banku. Skoro w takiej sytuacji należy stosować przepisy o zawarciu umowy bez umocowania, to aktualna pozostaje argumentacja przytoczona powyżej w odniesieniu do umów, z których powód wywodzi swoje roszczenia i przyjąć trzeba, że wytaczając powództwo w sprawie niniejszej, bank jako wierzyciel skarżących potwierdził w ten sposób ex post wezwania i oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, choćby nawet osoby pod nimi podpisane rzeczywiście nie były należycie umocowane do ich złożenia w imieniu wierzyciela.

Odnośnie zaś zastrzeżeń strony pozwanej co do skutecznego doręczenia W. G. postanowienia Sądu Rejonowego dla Lublina-Zachód w Lublinie o przekazaniu sprawy do Sądu Okręgowego w Sieradzu, wskazać należy, iż orzeczenie to zostało wysłane na adres wskazany przez w/w pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty tj. (...) (...)-(...) W. i korespondencja ta została odebrana przez dorosłego domownika pozwanego A. G., która potwierdziła odbiór własnoręcznym odpisem. W zakresie pozostałej korespondencji której pozwany W. G. nie odebrał wskazać trzeba, że zgodnie z § 31 pkt. 1 doręczenie przesyłek listami poleconymi, jako równoznaczne z doręczeniem traktowane jest pismo dwukrotnie awizowane a nieodebrane, wysłane kredytobiorcy na znany bankowi adres jego miejsce zamieszkania lub podany bankowi adres do korespondencji, w przypadkach niepowiadomienia banku o zmianie imienia, nazwiska lub adresu pismo zwrócone przez pocztę do Banku pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia. Zgodnie zaś z pkt. 2 § 31 łączącej strony umowy doręczenie przesyłek listami zwykłymi przesyłkę uznaje się za doręczoną po upływie pięciu dni roboczych od daty jej nadania w urzędzie pocztowym.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd zasądził od pozwanych I. G. i W. G. solidarnie na rzecz powoda Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą kwotę 108.536,46 złotych z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP nie więcej niż odsetek maksymalnych od dnia 12 września 2017 r. do dnia zapłaty. Jeżeli zaś chodzi o odsetki, zgodnie z dyspozycją art. 481 § 1 k.c. wierzyciel może domagać się odsetek za okres opóźnienia w spełnieniu przez dłużnika świadczenia pieniężnego, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

O kosztach procesu Sąd orzekł, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zasądził od pozwanych I. G. i W. G. solidarnie, jako strony która przegrała proces, na rzecz powoda Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 5.444 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na koszty te składają się wyłącznie opłaty ( 1357 +4070 = 5427) oraz 17 złotych opłaty pełnomocnictwa.

Z tych względów orzeczono jak w wyroku.

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Halina Nowakowska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Sieradzu
Osoba, która wytworzyła informację:  Katarzyna Powalska
Data wytworzenia informacji: