Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

I C 1305/18 - zarządzenie, wyrok, uzasadnienie Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku z 2019-10-16

Sygn. akt I 1 C 1305/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2019 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku Wydział I Cywilny

Sekcja ds. rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy P. S.

Protokolant: (...)

po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 roku w Gdańsku

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko D. J.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego D. J. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1.400 zł (tysiąc czterysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;

2.  umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.050 zł (tysiąc pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;

4.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanemu D. J. przed sądem I i II instancji;

5.  przyznaje ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ
w G. na rzecz r. pr. M. Ł. kwotę 664,20 zł (sześćset sześćdziesiąt cztery złote dwadzieścia groszy) brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanemu D. J. przed sądem I i II instancji;

6.  nakazuje pobrać od powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku kwotę 195,47 zł (sto dziewięćdziesiąt pięć złotych czterdzieści siedem groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I 1 C 1305/18

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wystąpił z pozwem przeciwko D. J. o zapłatę kwoty 2.325,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że na mocy umowy pożyczki
nr (...) pozwany zobowiązał się do spłaty łącznego zobowiązania w wysokości 2.896,58 zł, na które składały się: kwota pożyczki netto 1.500 zł, odsetki umowne 141,98 zł , opłata przygotowawcza 243,60 zł, koszt ubezpieczenia spłaty pożyczki
240 zł oraz opłata za obsługę pożyczki w domu w kwocie 771 zł. Pozwany dokonał wpłat w łącznej kwocie 100 zł, z czego 68,83 zł stanowi spłacony kapitał, 4,55 zł spłacone odsetki umowne oraz 26,62 zł opłatę za obsługę pożyczki w domu.
W związku z wypowiedzeniem umowy przed upływem okresu, na który została zawarta saldo zadłużenia zostało pomniejszone o nienależne w części kwoty z tytułu odsetek: 53,86 zł oraz obsługi pożyczki w domu: 417,11 zł. Wobec tego łączne zobowiązanie do spłaty z tytułu zawartej przez pozwanego umowy wyniosło na dzień wniesienia pozwu kwotę 2.325,61 zł.

(pozew, k. 2-3v.)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, że jest chory na schizofrenię i nie pamięta by zawierał umowę z powodem. W czasie zawierania umowy nie mieszkał pod wskazanym w niej adresem i nadużywał używek psychoaktywnych.

(sprzeciw, k. 27-28v.)

W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2017 r. powód podtrzymał żądanie pozwu w całości wskazując, że pozwany nie udowodnił, by chwili zawarcia umowy znajdował się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Powód przyznał, że choroba psychiczna lub inne zaburzenia czynności psychicznych mogą wprawdzie mieć wpływ na ważność aktu prawnego, jednakże same w sobie nie przesądzają ani o braku zdolności do czynności prawnych ani tez o istnieniu wady oświadczenia woli.

(pismo procesowe, k. 46-47)

Wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r. Sąd I instancji orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. pozwany został zwolniony od kosztów sądowych w całości, jak też został ustanowiony dla niego pełnomocnik z urzędu. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku uchylił wyroku Sądu I instancji ze względu na stwierdzenie nieważności postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.

(wyroki, k. 65, k. 122, postanowienie, k. 80)

W piśmie procesowym z dnia 5 lipca 2019 r. pełnomocnik powoda oświadczył, że względu na treść przeprowadzonej w sprawie opinii sądowo – psychiatrycznej dokonuje zmiany powództwa w ten sposób, że zamiast zwrotu kwoty 2.325,61 zł z tytułu umowy pożyczki, wnosi o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 1.400 zł z tytułu nienależnego świadczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska powód przyznał, że zawarta umowa jest nieważna, podkreślając, że z nieważnością umowy wiąże się obowiązek zwrotu wzajemnych świadczeń w oparciu o
art. 410 k.c.

(pismo procesowe, k. 203-204)

Na rozprawie w dniu 7 października 2019 r. pełnomocnik pozwanego podniósł, że brak jest podstaw do rozpoznania zmienionego powództwa, zaś Sąd powinien wydać rozstrzygnięcie w oparciu o pierwotnego żądanie. W ocenie strony pozwanej z pisma procesowego powoda w istocie wynika fakt cofnięcia powództwa i wniesienia nowego, jednak powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wprost tego nie wyraził, co uzasadnia rozpoznanie pierwotnego żądania.

(protokół rozprawy, k. 212)

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 10 października 2014 r. pozwany D. J. zawarł z powodem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. umowę pożyczki. Podpisem pod umową pożyczki D. J. potwierdził, że otrzymał w gotówce kwotę 1.500 zł brutto.

(dowód: umowa, k. 4-5v.)

Pozwany uiścił kwotę 100 zł tytułem spłaty raty pożyczki.

(okoliczność bezsporna)

Na skutek braku płatności kolejnych rat powód wypowiedział umowę pismem z dnia 12 maja 2015 r.

(dowód: wypowiedzenie, k. 6-6v.)

Pismem z dnia 13 listopada 2015 r. powód wystosował do pozwanego przesądowe wezwanie do zapłaty kwoty 2.325,61 zł z tytułem zawartej umowy pożyczki w terminie do dnia 27 listopada 2015 r.

(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 7-7v.)

D. J. nie jest osobą o prawidłowym funkcjonowaniu poznawczym, emocjonalnym i społecznym. Pozwany cechuje się zaburzoną równowagą poznawczo – uczuciową, przejawia symptomy zaburzeń psychicznych i dezorientację struktury osobowości, która w praktyce przekłada się na zaburzenie sfer napędu psychoruchowego, intelektu, uczuć i woli. W dniu 10 października 2014 r. zawierając umowę pożyczki pozwany z powodu choroby schizofrenii oraz uzależnienia od środków psychoaktywnych znajdował się w stanie uniemożliwiającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli.

( dowód: opinia sądowo – psychologiczna, k. 179-181; opinia sądowo – psychiatryczna, k. 192-196)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zaoferowanych przez strony, niekwestionowanych co do swej wiarygodności i niebudzących wątpliwości Sądu.

Mając na względzie treść dołączonej do sprzeciwu od nakazu zapłaty opinii sądowo-psychiatrycznej przeprowadzonej w innym postępowaniu (k. 29-31), Sąd, kierując się uzasadnionymi wątpliwościami co do ważności umowy będącej podstawą roszczenia oraz działając na podstawie art. 232 zd. 2 k.p.c., postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym oraz dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłych psychologa i psychiatry na okoliczność tego, czy pozwany D. J. w dacie zawarcia umowy pożyczki, tj. w dniu 10 października 2014 r., znajdował się w stanie uniemożliwiającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli.

Z przeprowadzonych opinii psychologa i psychiatry w sposób jednoznaczny wynika, że pozwany w dniu zawarcia umowy pożyczki znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Opinie nie budziły wątpliwości co do swej rzetelności, były jasne, stanowcze i wzajemnie się uzupełniały. Strony postępowania nie zgłosiły zarzutów co do treści opinii, aprobując ich wnioski.

Strony zawarły umowę pożyczki uregulowaną w art. 720 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznać należało, że zawarta umowa była nieważna ze względu na stan psychiczny pozwanego w jakim znajdował się on w dniu składania oświadczenia woli. Zgodnie bowiem z art. 82 k.c. nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych.

W orzecznictwie podnosi się, że przepis art. 82 k.c. obejmuje swą dyspozycją dwa stany faktyczne, które skutkują uznaniem, że oświadczenie woli złożone w razie wystąpienia któregokolwiek z nich dotknięte jest sankcją w postaci nieważności bezwzględnej. Jest to stan wyłączający świadomość, albo stan wyłączający swobodę. Co do pierwszej przesłanki wskazać należy, iż stan wyłączający świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli nie oznacza całkowitego zniesienia świadomości. Wystarczające jest istnienie takiego stanu, który powoduje brak rozeznania, niemożność rozumienia posunięć własnych i posunięć innych osób oraz niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania. Stan wyłączający świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, jak i stan wyłączający swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli musi wynikać z przyczyny wewnętrznej, umiejscowionej w samym podmiocie składającym oświadczenie woli. Musi wynikać ze stanu, w jakim znajduje się osoba składająca oświadczenie woli, a nie z okoliczności zewnętrznych, w jakich osoba ta się znalazła. Źródłem tej wady oświadczenia woli są szczególne właściwości psychiki lub procesu myślowego, znajdujące się "wewnątrz" osoby składającej oświadczenie woli (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22 lutego 2019 r., I ACa 1079/18, LEX nr 2669697).

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy bezspornie stwierdzić należało, że pozwany w dniu zawarcia umowy pożyczki znajdował się w stanie uniemożliwiającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Wniosek taki wynika wprost z treści opinii sądowo-psychiatrycznej oraz opinii sądowo-psychologicznej przeprowadzonych w niniejszej sprawie. Opinie te nie budziły zastrzeżeń Sądu, jak też nie były kwestionowane przez strony postępowania.

Istota sporu sprowadzała się więc do tego, czy wobec treści opinii biegłych strona powodowa uprawniona była do żądania zwrotu wypłaconej pozwanemu kwoty kapitału tytułem zwrotu świadczenia nienależnego, jak też czy doszło do skutecznej zmiany powództwa w tym zakresie. Pełnomocnik pozwanego wywodził bowiem, że treść pisma procesowego pełnomocnika powoda z dnia 5 lipca 2019 r. (k. 203-204) nie pozwala na rozstrzygnięcie zmienionego powództwa przez Sąd.

W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś wskazanym pismem strona powodowa skutecznie zmieniła podstawę faktyczną powództwa, cofając pozew w zakresie przekraczającym żądanie zwrotu wypłaconego kapitału. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że podejmując decyzję o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych sądowych Sąd w oparciu o art. 505 7 k.p.c. rozpoznawał sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym. W sprawie nie znajdował więc zastosowania art. 505 4 § 1 k.p.c. stanowiący o niedopuszczalności zmiany powództwa w postępowaniu uproszczonym. Z kolei w myśl art. 193 § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest dopuszczalna, jeżeli nie wpływa na właściwość sądu. Wskazuje się, że zmianą powództwa może być bądź zastąpienie dotychczasowej podstawy faktycznej inną, przy zachowaniu niezmienionego żądania, bądź zmiana żądania przy niezmienionej podstawie faktycznej, bądź też zmiana obu tych elementów. O zastąpieniu podanej pierwotnie podstawy faktycznej, nową podstawą w sprawie o świadczenie można mówić wtedy, gdy zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że żądanie (choć tak samo sformułowane, np. dotyczące zapłaty takiej samej sumy pieniężnej) nie jest już tym samym, gdyż inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powód dochodzi (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 listopada 2004 r., V CK 246/04, LEX nr 277887).

Analiza treści pisma procesowego strony powodowej prowadzi do wniosku, że powód cofnął powództwo w zakresie roszczenia głównego ponad kwotę 1.400 zł, jednocześnie zmieniając podstawę faktyczną powództwa z roszczenia z umowy pożyczki na roszczenie z tytułu nienależnego świadczenia. Treść pisma nie pozostawiała w tym zakresie żadnych wątpliwości, tym samym nie było podstaw do uznania go za bezskuteczne, jak chciał tego pełnomocnik pozwanego.

Roszczenie powoda o zapłatę kwoty 1.400 zł tytułem zwrotu nienależnego świadczenia uznać należało za zasadne. Z treści umowy pożyczki (k. 5v.) wprost wynika, że pozwany przyjął od powoda kwotę 1.500 zł. Bezsporne było również to, że należność w kwocie 100 zł została spłacona jeszcze przed wniesieniem pozwu. Pozostałą kwotę 1.400 zł uznać należało za świadczenie nienależne, które pozwany zobowiązany jest zwrócić. Zgodnie bowiem z treścią art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. W konsekwencji z nieważnością umowy, z jaką mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu, wiąże się obowiązek zwrotu wzajemnych świadczeń. Nie zachodzą przy tym przesłanki wyłączające zwrot świadczenia określone w art. 411 k.c.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c., w punkcie 1. wyroku Sąd zasądził od pozwanego D. J. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1.400 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2016 r. Rozstrzygnięcie o odsetkach znajduje podstawę w art. 481 § 1 k.c. Pozwany został wezwany do zapłaty pismem z dnia 13 listopada 2015 r. (k.7), którego otrzymania w niniejszym procesie nie kwestionował. Wraz z upływem 7-dniowego terminu wyznaczonego wezwaniem do zapłaty roszczenie z tytułu nienależnego świadczenia stało się wymagalne (art. 455 k.c.). Fakt, że termin wyznaczony wezwaniem z dnia 13 listopada 2015 r. upłynął jeszcze przed dniem wniesienia pozwu (25 stycznia 2015 r.) uznać należało w niniejszym postępowaniu za bezsporny (art. 230 k.p.c.).

W punkcie 2. wyroku Sąd, działając na podstawie art. 355 k.p.c., umorzył postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na cofnięcie pozwu przez stronę powodową.

Za podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd przyjął art. 100 k.p.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia i przyjmując, że powód wygrał sprawę w 60%, zaś pozwany w 40%. W zakresie cofniętego powództwa powoda uznać należało za przegrywającego postępowanie.

Pozwany w niniejszym postępowaniu był zwolniony od kosztów sądowych w całości, jednakże zgodnie z art. 108 u.k.s.c. zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do odstąpienia od obciążenia pozwanego kosztami procesu w trybie art. 102 k.p.c. Odstąpienie od obciążania strony przegrywającej kosztami procesu może nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach. Wprawdzie pozwany zawierając umowę znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, jednak okoliczność ta sama z siebie nie mogła prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności pozwanego za przegranie procesu (por. pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 16 września 2014 r., I ACa 729/14, LEX nr 1563517). Nie bez znaczenia pozostaje bowiem fakt, że pozwany mimo obowiązku zwrotu kwoty pobranej tytułem nieważnej czynności prawnej konsekwentnie kwestionował zasadność powództwa w całości. Wobec powyższego pozwany przegrał postępowanie w 60% i w tym zakresie zobowiązany był do zwrotu kosztów postępowania. Na koszty te składały się zaś: opłata od pozwu kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda za postępowanie przed sądem I instancji w kwocie 1.200 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w zw. z § 2 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniające go rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda za postępowanie przed Sądem II instancji w kwocie 450 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 3 w zw. § 10 pkt 1 ppkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Koszty procesu po stronie powodowej łącznie wyniosły więc 1.750 zł. Skoro pozwany przegrał sprawę w 60%, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.050 zł powyższym tytułem (1.750 zł x 0,6 = 1.050).

W punkcie 4. wyroku działając na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 442,80 zł brutto tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanemu D. J. przed Sądem I i II instancji. Ze względu na unormowanie art. 122 § 1 k.p.c. brak było podstaw do kompensaty wymienionych kosztów z kosztami zasądzonymi w pkt. 3 rozstrzygnięcia.

W punkcie 5. wyroku przyznano ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku na rzecz. r. pr. M. Ł. kwotę 664,20 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanemu D. J. przed Sądem I i II instancji.

Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ustalono na kwotę 600 zł netto za postępowanie przed Sądem I instancji (§ 4 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu) oraz na kwotę 300 zł netto za postępowanie przed Sądem II instancji (§ 4 pkt 1 w zw. 8 pkt 3 w zw. z § 16 pkt 1 ppkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu). Koszty pełnomocnika z urzędu o których rozstrzygnięto w pkt 4. I pkt 5. wyroku na podstawie § 4 pkt 3 wymienionego Rozporządzenia podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług.

W pkt 6. wyroku, działając na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c., nakazano pobrać od powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedziba w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku kwotę 195,47 zł tytułem zwrotu kosztów tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Na powyższą kwotę składał się obliczony proporcjonalnie do przegrania przez powoda sprawy w zakresie cofniętego powództwa (40%) koszt opłaty od apelacji od której uiszczenia pozwany był zwolniony oraz koszt wynagrodzenia biegłego w kwocie 388,68 zł (0,4 x [100 zł + 388,68 zł] = 195,47 zł).

Sygn. akt I 1 C 1305/18

ZARZĄDZENIE

1.  Odnotować w Repertorium C i kontrolce uzasadnień;

2.  założyć II tom akt (§ 42 pkt 2 Zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej);

3.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego;

4.  odpis postanowienia doręczyć pełnomocnikom stron;

5.  zobowiązać pełnomocnika powoda do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu wyroku w kwocie 20 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania;

6.  akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni z potwierdzeniem odbioru.

AsSR P. S.

Dodano:  ,  Opublikował(a):  Monika Szymańska
Podmiot udostępniający informację: Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku
Osoba, która wytworzyła informację:  asesor sądowy Piotr Szutenberg
Data wytworzenia informacji: